1/8/16

Ένα πόκεμον στο σαλόνι μου

Εκείνο που διαπιστώνω, και πρέπει πλέον να το ομολογήσουμε αν θέλουμε να κλείσουμε το "κεφάλαιο" της κρίσης, της μεταπολίτευσης ή όπως αλλιώς θέλουμε να το ορίσουμε, είναι ότι σχεδόν μία ολόκληρη γενιά, ας πούμε όσων είναι σήμερα από 20 ως 40 ετών, είναι χαμένη. Όχι, όμως, λόγω κρίσης, όχι λόγω "φτωχοποίησης", όχι λόγω του περιορισμού της ευμάρειας και της "βίαιης" προσαρμογής σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο ζωής.

Είναι χαμένη γιατί διδάχθηκε να σκέπτεται εσφαλμένα. Είναι χαμένη γιατί μεγάλωσε αναλύοντας τις καταστάσεις με ιδεοληπτικό τρόπο, και μάλιστα σαφώς χρωματισμένο. Είναι χαμένη γιατί καθηλώθηκε στα αμέσως μεταδικτατορικά αιτούμενα και δεν προσαρμόστηκε στις πραγματικές συνθήκες.

Τι εννοώ;

Η γενιά μου έμαθε να ομνύει στη δημοκρατία, αλλά με έναν στρεβλό τρόπο. Η λαϊκή βούληση μετατράπηκε σε θέσφατο και οι ψηφοφόροι σε αλάνθαστους κριτές. Κάπως έτσι φτάσαμε σε εξωφρενικές διαδικασίες απόφασης από τη "βάση", ακόμη και αν αυτές αφορούσαν δυσνόητα κείμενα δημοσιονομικού περιεχομένου (δημοψήφισμα 2015), τις λεπτομέρειες της λειτουργίας του πολιτεύματος (προαναγγελθείσα δημοψηφισματική διαδικασία για την αναθεώρηση του Συντάγματος) ή τον καθορισμό της πολιτικής στρατηγικής των κομμάτων (ενδεικτικά αναφέρω μόνο την πανθομολογούμενα πλέον ολέθρια εκλογή Σαμαρά το 2009 που οδήγησε στην αρχική και ανεπανόρθωτη αντιμνημονιακή αυταπάτη).

Μας επιβλήθηκε ο καθολικός σεβασμός στα ανθρώπινα "δικαιώματα" (αποκομμένα, φυσικά, από υποχρεώσεις) και ο "αγώνας" προάσπισής τους. Έτσι, γενικά και απεριόριστα, με την ασάφεια που απαιτεί η αδυναμία απόδειξης και τεκμηρίωσης. "Μα, τι λέει αυτός; Δε σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα;" θα εξοργισθεί κάποιος. Ποια είναι, όμως, αυτά τα δικαιώματα; Είναι ίδια στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα;

Αν μας επέτρεπαν να σκεφτούμε ελεύθερα, για ένα δευτερόλεπτο έστω, δε θα μπορούσαμε παρά να διαπιστώσουμε ότι η ισότητα δεν παρατηρείται πουθενά στη φύση. Για την ακρίβεια η φύση όχι μόνο επιβάλλει την ανισότητα, αλλά την επιβραβεύει, αφού οι ισχυροί επικρατούν ώστε να διαιωνίσουν την υγιέστερη και βελτιωμένη εκδοχή του είδους.

Ακριβώς όμως επειδή η ισότητα είναι "αφύσικη" αποτελεί στοιχείο του πολιτισμού μας. Δεν είναι αυτονόητη, ούτε νόμος, αλλά ζητούμενο. Η αναγνώριση του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του, αυτή είναι η πραγματική ισότητα. Όχι τα ίσα δικαιώματα, ούτε αόριστα οι ίσες "ευκαιρίες", διότι αυτά είτε οδηγούν σε περιθωριοποίηση των ασθενέστερων είτε επιβάλλουν την εξίσωση προς τα κάτω (και μετατρέπουν την αριστεία σε... ρετσινιά).

Πειστήκαμε ότι όλοι είμαστε ίσοι. Δεν είμαστε. Δεν είμαστε ούτε το ίδιο ευφυείς, ούτε το ίδιο πολιτισμένοι, ούτε καν το ίδιο βίαιοι. Στην Ευρώπη κανείς δε σκότωσε π.χ. γιατί σκιτσογραφήθηκε ο Χριστός. Για την ακρίβεια πολύ προσβλητικές και ανίερες συμπεριφορές γίνονται ανεκτές και χωρίς να ανοίξει μύτη. Τα σημάδια τα είχαμε εδώ και χρόνια, αλλά τα αγνοήσαμε συνειδητά στο όνομα των "πολυπολιτισμικών" τάχα κοινωνιών. Τακτοποιημένοι και δεύτερης ή τρίτης γενεάς μετανάστες ματοκυλάνε τη Γαλλία. Αυτοί που απήλαυσαν κάθε ελευθερία και κάθε τεχνολογικό αγαθό, αλλά λαχτάρησαν την καταπίεση των γυναικών, τη σαρία και τη φωνή του μουεζίνη. Θέλαμε να διαδώσουμε τα δημοκρατικά ιδεώδη σε ανθρώπους που, ναι, δεν ήσαν κατάλληλοι ή έτοιμοι να τα δεχθούν. Το αποτέλεσμα είναι να απειλούνται οι δικές μας ελευθερίες πλέον.

Να γυρίσουμε, όμως, στα της Ελλάδας, για να μην το ανοίξουμε πολύ.

Της Ελλάδας όπου φωνάξαμε "λύκος" πολλές φορές, ειδικά την τελευταία εξαετία. Χούντες, γερμανοτσολιάδες, προδότες και τα συναφή βρέθηκαν στο καθημερινό λεξιλόγιο, αλλά δεν πήραμε χαμπάρι ότι κάθε λόγος και ενέργεια εναντίον της (αναμφίβολα προβληματικής) δημοκρατίας μας και των προσώπων που κατείχαν θεσμικά αξιώματα εξυπηρετούσε την αργή διολίσθηση προς τον αυταρχισμό και την απολυταρχία. Θυμάμαι ανάρτηση για τον τοξοβόλο έξω από τη Βουλή, όπου αναρωτιόμουν τι θα ακολουθούσε αν "καιγόταν το μπουρδέλο" και προέβλεπα εν πολλοίς αυτήν ακριβώς την κατάσταση που αρχίζουμε να βιώνουμε τώρα, που σιγά-σιγά εγκαθιδρύεται το καθεστώς (τότε, βέβαια, προέβλεπα λοχία και Μιχαλολιάκο, αλλά η μοίρα επέδειξε χιούμορ και μας έφερε τον Στρατάρχη Καμμένο και τον σκιώδη Πρωθυπουργό Παππά).

Εξοργιστήκαμε με τη Χρυσή Αυγή και τη στείλαμε στα δικαστήρια. Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί, ωστόσο, να μη διακρίνει την ταύτιση ύφους και περιεχομένου του λόγου, αλλά και τις ομοιότητες στις πράξεις βίας, με τους "αντιεξουσιαστές". Έχει χρόνια που επισημαίνω από αυτές τις γραμμές την προνομιακή μεταχείριση αυτού του χώρου ακόμα και στο λεξιλόγιο: "αριστεριστές" ωσάν να σφετερίζονται τα αυθεντικά αριστερά ιδεώδη, "αναρχικοί" ή "αντιεξουσιαστές" ωσάν να μάχονται ενάντια στην κρατική καταπίεση, πλέον "αλληλέγγυοι" των απανταχού κατατρεγμένων... Τα "παιδιά" που καίγανε την Αθήνα το 2008 είναι σήμερα στην πραγματικότητα στην εξουσία. Αν δεν είναι τα ίδια, είναι όσοι τα υμνούσαν τότε ως κοινωνικούς αγωνιστές.

Αλήθεια... Η Χρυσή Αυγή σκότωσε περισσότερους ή οι αναρχικοί; Οι ακροδεξιοί έδειραν περισσότερους ή οι αριστεροί της αντίστασης στο πεζοδρόμιο; Και ποιοι έχουν προκαλέσει περισσότερες φθορές; Ποιοι είναι αυτοί που κατ' επανάληψη κάψαν, σπάσαν και ρήμαξαν;

Η γενιά μου, λοιπόν, έμαθε να συνυπάρχει με τις πορείες, και με τις καταλήψεις, και με τις φωτιές, και με την τρομοκρατία, και να τις φαίνονται αδιανόητα ερωτήματα σαν τα παραπάνω που "εξισώνουν" τους φασίστες με τους "αντιεξουσιαστές".

Δε χρειάζονται, φυσικά, εξίσωση. Φασίστες είναι αμφότεροι. Και είναι φασίστες διότι δημοκρατία δε σημαίνει στήσιμο κάλπης για λήψη απόφασης "από τη βάση". Σημαίνει κατ' αρχάς νομιμότητα, άρα αστυνόμευση, ώστε κάθε πολίτης να αισθάνεται ασφαλής και να αποφασίζει ελεύθερα, και εύρυθμη λειτουργία της δικαιοσύνης, ώστε κάθε παρανομία να τιμωρείται άμεσα και με τρόπο συνεπή και αποφασιστικό. Πρώτα από όλα, όμως, προϋποθέτει παιδεία.

Πολίτες με την απαιτούμενη παιδεία θα ήξεραν ότι δεν είναι κατάλληλοι για να αξιολογήσουν π.χ. το δυσνόητο κείμενο που ετέθη πέρυσι σε δημοψήφισμα ή θα είχαν φροντίσει να ενημερωθούν για τις συνέπειες της μίας ή της άλλης επιλογής.

Πολίτες με παιδεία δε θα έχαφταν τα παραμύθια του Σαμαρά και του Τσίπρα. Θα είχαν φροντίσει να ανοίξουν τα αυτιά τους εγκαίρως σε όσους προειδοποιούσαν για την επικείμενη χρεοκοπία και θα είχαν εκπαραθυρώσει τον Καραμανλή πριν επέλθει το χάος.

Πολίτες με παιδεία δε θα ανέχονταν την προσπάθεια φίμωσης και ελέγχου του Τύπου στην οποία επιδίδεται η "αριστερή" κυβέρνηση. Και ας διαφωνούσαν ενδεχομένως με τις θέσεις των τηλε-σχολιαστών.

Μεγαλώσαμε ακούγοντας διαρκώς για αγώνες, για δικαιώματα, για ελευθερίες. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι μοιάζουμε σαν τους αργόσχολους που κυνηγάνε πόκεμον κουτουλώντας στους δρόμους σκυμμένοι πάνω από τα κινητά τους. Ζούσαμε μία ψευδαίσθηση, αισθανόμασταν ασφαλείς και φιλοσοφούσαμε για ελευθερίες και για την ενίσχυση και διάδοση της δημοκρατίας. Διεξάγαμε βλακώδεις αγώνες για την υπεράσπιση δικαιωμάτων -που συνήθως αφορούσαν φοροαπαλλαγές και επιδόματα. Κάποτε ορκιζόμασταν και αντίσταση στα ξένα συμφέροντα που πάντα καραδοκούσαν να κατασπαράξουν τον "απίστευτο πλούτο της ελληνικής γης" ή να εξαφανίσουν τον πολιτισμό του οποίου νομίζαμε ότι ήμαστε συνεχιστές -όπως, άλλωστε, είχε αποφασίσει και ο Κίσινγκερ, κατά (ανύπαρκτη) δήλωσή του.

Κυνηγούσαμε πόκεμον, ώστε, κατά την αγγλοσαξωνική έκφραση, δε χρειαζόταν καν να προσποιούμαστε ότι δε βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Τώρα που ο ελέφαντας έχει ποδοπατήσει τα πάντα, εξακολουθούμε να κυνηγάμε ανύπαρκτα πλάσματα και φανταστικούς εχθρούς. Το ΔΝΤ, τους μενουμευρωπαίους, την κακιά, νεοφιλελεύθερη δεξιά, τα βοθροκάναλα.

Όταν αντιληφθούμε σε τι περιπέτεια έχουμε μπει με αποκλειστικά δική μας ευθύνη, από συνειδητή επιλογή, από την ανοχή που επιδεικνύουμε ή την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, θα είναι πολύ αργά και η ζημία για τη χώρα, τη γνήσια δημοκρατία και την ελευθερία μας ανεπανόρθωτη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: