21/8/16

Πώς;

Ολοκληρώνονται σιγά-σιγά οι Ολυμπιακοί του Ρίο και δεν είναι μόνο η, αυτονόητη για τους φιλάθλους, μελαγχολία που ακολουθεί το πέρας μίας μεγάλης διοργάνωσης. Στη χώρα μας έχουμε να ασχολούμαστε με τις νέες ανοησίες της "Αριστεράς" και των όποιων εκφραστών της. Θα ήταν ωφέλιμο και διδακτικό ό,τι γίνεται εδώ και ενάμιση χρόνο σε σχέση με την "προοδευτική" αριστερή σκέψη, λόγο και πράξη να το συγκρατήσουμε για μελλοντική αποφυγή, αλλά η μνήμη μας είναι σταθερά κοντή.

Η "Αυγή", λοιπόν, η Πράβδα της ξεφτίλας με άλλα λόγια, αποφάσισε να τα βάλει με τον Πύρρο Δήμα. Η σκοπιμότητα είναι πασιφανής. Δεν επέλεξε π.χ. τους Κεντέρη και Θάνου, τους δικαίως ή αδίκως κηλιδωμένους. Δεν επέλεξε κάποιον από όσους συνελήφθησαν ντοπέ. Δεν τα έβαλε καν συνολικά με τους Ολυμπιονίκες που π.χ. "καπηλεύονται τα αθλητικά ιδεώδη" ή "αποπροσανατολίζουν την κοινωνία", ούτε εν συνόλω με την ομάδα άρσης βαρών. Επέλεξε τον Δήμα για πολιτικούς λόγους και ο συντάκτης νόμισε, και μάλλον εξακολουθεί να νομίζει, ότι έχει συλλάβει κάποιο πνευματικό και λογικό αριστούργημα.

Στην πραγματικότητα έκανε κάτι παραπάνω από μία απλή ανοησία, που είναι πια μία αυτονόητη υποχρέωση για τους περί τον ΣυΡιζΑ, καθώς έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο από το μυαλό τους εδώ και καιρό. Ούτε μόνο ασέβεια απέναντι σε έναν άνθρωπο που τίμησε την πατρίδα του διέπραξε. Όσα έγραψε, ανακατεύοντας την πολιτική κριτική (που είχε ενδεχομένως "πάτημα" να κάνει, αλλά καλόν θα ήταν να τηρούσε τα ίδια μέτρα και σταθμά και με τους μνημονιακούς ομοϊδεάτες του) με αστείες στην ουσία τους επιθέσεις, αποκάλυψαν περισσότερα από την ανοησία, την ασχετοσύνη, τον παραλογισμό και τη μη αντίληψη της πραγματικότητας, διότι στο μυαλό του δε χωράει ότι εξόργισε την πλειοψηφία του κόσμου, αναίτια, πετυχαίνοντας το αντίθετο του στόχου του. Αν, βέβαια, αυτός ήταν η αποδόμηση του Δήμα, και όχι το να προκαλέσει σούσουρο και μόνο.

Η "Αυγή" (και το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί απλά ένα δείγμα) βγάζει μόνο κόμπλεξ, άχτι και κακία. Το ίδιο βγάζει ο ΣυΡιζΑ, το ίδιο οι "αλληλέγγυοι" και τα "παιδιά" που κάνουν επανάσταση με... κυβερνητικές πλάτες, το ίδιο και η Κυβέρνηση. Θα ήταν ευχής έργον να επιθυμούσαν εγκαθίδρυση σοβιέτ, εναλλακτικές οικονομικές δραστηριότητες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλες ανοησίες, γιατί σε εκείνη την περίπτωση θα είχαν έστω κάτι άθλιο στο μυαλό τους, αλλά θα υπήρχε μία προοπτική, έστω κατά τους ίδιους.

Ο ΣυΡιζΑ απλά επιδιώκει να καταστρέψει, να συκοφαντήσει, να πετάξει λάσπη, θέλει να επιπλεύσει ανάμεσα σε βοθρολύματα, όχι γιατί είναι καθαρός και σε μία πορεία αποκάθαρσης όλων, αλλά απλά γιατί νομίζει ότι διαθέτει τον τρόπο να βρωμίσει τους πάντες και τα πάντα. Προφανώς και αυτό, ιστορικά, δεν διήρκεσε ποτέ αρκετά ώστε να δικαιολογείται η ελπίδα τους να παραμείνουν έτσι επί μακρόν στην εξουσία.

Ο κ. Μπαλτάς το είπε. Του ξέφυγε, αλλά είναι η κυβερνητική ιδεολογία: η αριστεία είναι ρετσινιά. Αν δεν το καταλαβαίνουμε ορισμένοι, ο ΣυΡιζΑ θα μας βοηθήσει να το αντιληφθούμε και έχει ξαμολήσει τα διάφορα ρυπαρά του φερέφωνα.

Αυτή είναι η Αριστερά. Δεν είναι ούτε καπήλευση των ωραίων ιδεωδών της, ούτε εκμαυλισμός λόγω εξουσίας. Πίσω από κάθε ψευδοεπαναστατικό "Όχι", χωρίς ποτέ καμία αντιπρόταση, κρύβεται η ίδια λογική. Το άχτι εναντίον όσων διακρίνονται.

Οι Ολυμπιακοί προφανώς δεν είναι διοργανωμένοι από στρατιές αγγέλων, ούτε οι διαγωνιζόμενοι επιτυγχάνουν με πρωτεΐνη, βιταμίνες και φυσικούς χυμούς, κατά τον διαδεδομένο διαδικτυακό αστεϊσμό. Όμως αποτελούν την υπέρτατη διαδικασία διάκρισης για την πλειοψηφία των σπορ.

Κάθε μετάλλιο, κάθε διάκριση, κάθε συμμετοχή κρύβει ιστορία γεμάτη πόνο και θυσίες. Δε γνωρίζω προσωπικά π.χ. τον Λυκούργο Τσάκωνα, ο οποίος απέτυχε να προκριθεί στον τελικό των 200. Έτυχε, όμως, να διαβάσω παλαιότερα σε συνέντευξή του με τι προσωπικό (και οικογενειακό) κόστος και θυσίες έφτασε να αγωνίζεται σε Ολυμπιακούς. Και επιλέγω επίτηδες τον συγκεκριμένο, και όχι άλλα πιο επίκαιρα παραδείγματα, διότι "απέτυχε" να διακριθεί (κατά τις απαιτήσεις που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του), αλλά, έτσι κι αλλιώς, η προσπάθειά του δύσκολα θα του απέφερε π.χ. μετάλλιο εν μέσω τέτοιων αντιπάλων. Κι όμως. Τον πίκρανε η μη συμμετοχή στον τελικό. Τον πίκρανε ότι μπορούσε καλύτερα. Ακατανόητα για τον Συριζαίο πράγματα!

Παιδιά σαν τον Τσάκωνα και σαν την πλειοψηφία των Ελλήνων και λοιπών αθλητών, συνεχίζουν να αφιερώνουν χρόνο και ιδρώτα, χωρίς την ψευδαίσθηση του κυνηγιού μεταλλίων, ρεκόρ ή όποιων ωφελημάτων. Πίσω από κάθε συμμετοχή υπάρχουν θυσίες και προσπάθεια ετών. Δεν ξέρω πού και πώς υπάρχει και... εργαστηριακή ενίσχυση, αλλά ο καθένας επιλέγει και τι θα κρατήσει. Εγώ επιλέγω να βλέπω την προσπάθεια και τη δικαίωσή της, και όχι μόνο για τους Έλληνες αθλητές.

Ο λόγος είναι σαφής. Αθλητής δεν υπήρξα ποτέ, αλλά ξέρω τι σημαίνει να μη σου χαρίζεται τίποτε. Ξέρω τι σημαίνει να αγωνίζεσαι με τεράστιο προσωπικό κόστος και με τη βεβαιότητα ότι δε θα αφήσεις, παρά την προσπάθεια, τίποτε σημαντικό πίσω σου, και μάλιστα σε τομείς πολύ πιο κρίσιμους και ζωτικούς από τον αθλητισμό.

Έτσι, κάθε φορά που βλέπω έναν αγώνα να δικαιώνεται, είτε είναι τα Νόμπελ Ιατρικής είτε τα ολυμπιακά μετάλλια, συγκινούμαι. Όχι από ζήλια ή παράπονο, αλλά αναγνωρίζοντας το μεγαλείο της θέλησης, το μεγαλείο της προσπάθειας, το μεγαλείο της, έστω πρόσκαιρης, διάκρισης, αλλά και την ευχαρίστηση του να τεθείς δίπλα και να συγκριθείς με καλύτερους σου, σε κορυφαίο επίπεδο.

Πώς να τα καταλάβει αυτά ο ΣυΡιζΑ και η Αυγή;

Πώς να καταλάβει τα "φυτά" που αγωνίστηκαν στον στίβο των γραμμάτων ή τους "φλώρους" που σταδιοδρομούν στις τέχνες (και δεν έχουν σχέση με τον Λαζόπουλο); Πώς να καταλάβουν γιατί δεκάδες χιλιάδες παιδιά σηκώνονται σε όλον τον κόσμο, και στην Ελλάδα, αχάραγα για να γυμναστούν, όχι για να κάνουν τον ωραίο στην πλαζ, αλλά για να αγωνισθούν και να κριθούν, έστω χωρίς ελπίδα διάκρισης;

Πώς να καταλάβουν αυτοί οι απίθανοι τύποι τι σημαίνει θυσία, τι σημαίνει προσπάθεια και τι ακριβώς είναι η αριστεία, η αναγνώριση και η διάκριση;

Δεν υπάρχουν σχόλια: