8/8/16

Και το μυαλό σου είναι θολό, και το δικό τους πιο λειψό...

Τι είναι τάχα αυτό που διαφοροποιεί την κυβέρνηση Τσίπρα από τις προηγούμενες, μνημονιακές και προμνημονιακές; Μην είναι ότι είναι αριστερή; Δεν είναι αυτό, και δεν είναι καν αριστερή. Μην είναι τάχα ο "χαρισματικός" ηγέτης της; Εδώ γελάνε, και οι ύμνοι προς τον περί τα πάντα αστοιχείωτο Πρωθυπουργό της χώρας εξέλιπαν μετά την αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ -και στις δημοσκοπήσεις φυσικά. Μην είναι τα αξιόλογα λοιπά στελέχη της;

Όχι, βέβαια! Άλλο είναι το χαρακτηριστικό της κυβέρνησης ΣυΡιζΑ-ΑνΕλ που λατρεύουμε. Πιο απλό, πιο ανθρώπινο: η πηγαία και απύθμενη βλακεία. Ναι, η βλακεία. Η βλακεία που ξεχειλίζει. Η βλακεία που καθηλώνει. Η βλακεία που προκαλεί απορία με τη φυσικότητα και την αυθεντικότητά της.

Πρόκειται, δε, για φαινόμενο που αποτελεί κανόνα, αφού παρατηρείται συνεχώς και αδιαλείπτως στον δημόσιο λόγο και τις πράξεις των κυβερνώντων. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Πού να πρωτοσταθεί;

Μήπως στον υπουργό που αφιερώνει τραγούδια στους πρόσφυγες; Ή στον κομματικό ινστρούκτορα και πατέρα υπουργού που αφιερώνει λατρευτικά, ημι-ερωτικά στιχάκια στον άνθρωπο που (Κύριος οίδε πώς) βρέθηκε να κατέχει το δεύτερο πολιτειακό αξίωμα της χώρας (και είναι και "αφεντικό" του γιου του);

Να σταθεί στην κυβέρνηση που προσπαθεί να κοροϊδέψει κινέζικη πολυεθνική με την ελπίδα ότι αυτή δε θα ασχοληθεί με την ανάγνωση ενός νόμου που την αφορά ή με το υπουργείο Πολιτισμού που ανακαλύπτει απίστευτης αξίας αρχαιότητες κάτω από το παλιό αεροδρόμιο, για να υπονομεύσει συμφωνίες εκατομμυρίων;

Να σταθεί στον Καμμένο; Και σε τι να αναφερθεί; Στους τζιχαντιστές που θα μοίραζε σε όλη την Ευρώπη; Στη ματοκυλισμένη στολή της Πολεμικής Αεροπορίας που ατίμασε φορώντας την; Ή στα αεροσκάφη που σηκώνονται για να αναπαραστήσουν οι υπουργοί της δεύτερης φοράς Αριστερά το Τοπ Γκαν;

Να σταθεί στα γεμιστά; Στους πρόσφυγες που λιάζονταν; Στις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, τη διάλυση του ΑΠΘ και την εισβολή στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όπου η κυβέρνηση χαϊδεύει παρανομούντες και αμολά έναν ανόητο γεροντομπεμπέκο με σκουλαρίκι να χυδαιολογεί, αποκαλώντας "πουτσιλίκια" όσα υποστηρίζουν αυτοί που (τολμούν!!! να) διαφωνούν μαζί του;

Ποιον άλλον να πρωτοδιαλέξεις; Τον Φάμελλο, που κατηγόρησε ευθέως την αντιπολίτευση ότι δεν ψηφίσε τον εκλογικό νόμο λόγω του ότι διψά για εξουσία, τη στιγμή που ο όψιμος κυβερνητικός εταίρος Λεβέντης έψεγε εντός του Κοινοβουλίου το ΠαΣοΚ, γιατί με τη συμβολή του η ΝΔ θα κάνει τον "γύρο του θριάμβου" το βράδυ των εκλογών; Και για τον ίδιο τον Λεβέντη τι να πει κανείς, αλλά και για όσους νόμιζαν ότι ψήφιζαν "αντισυστημικά" όταν τον έβαζαν στη Βουλή;

Να μιλήσει κανείς για τον Καρανίκα και τη Μενεγάκη, με τα θαυμαστά υποδήματά της; Καταντά bullying έγραψε κάποιος στο facebook αυτό που γίνεται με τον Καρανίκα. Όχι φυσικά, δεν είναι bullying. Είναι απλά τόσο εύκολο που δεν έχει ενδιαφέρον. Ο πρωθυπουργικός σύμβουλος έχει καταστήσει εαυτόν εθνικό ανέκδοτο, αλλά κανείς δεν έσπευσε να τον προστατεύσει αποσύρωντάς τον. Γιατί είναι όλοι εκεί μέσα τόσο ανόητοι που υποτιμούν τους πάντες και τα πάντα, και αδιαφορούν.

Προσωπικά, όμως, έχω μία αδυναμία προς το απόλυτο σύμβολο ηλιθιότητας της Κυβέρνησης. Τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Δεν εννοώ τον Τσίπρα. Άλλωστε και αυτός είναι εύκολος στόχος. Φάνηκε από τη "στροφή των 360 μοιρών" που μας είχε υποσχεθεί -με την ιδιότητα του μηχανικού, προφανώς.

Αναφέρομαι στον πραγματικό Πρωθυπουργό, τον άνθρωπο που απέτρεπε πέρυσι τη συμφωνία με τους εταίρους, τον άνθρωπο που ενεπνεύσθη το δημοψήφισμα, τον άνθρωπο που έκανε την βλακωδέστερη δήλωση στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου όταν έβλεπε μία "ωραία ημέρα να ξημερώνει" τη στιγμή που με τους θαυμάσιους χειρισμούς του έφερνε τη χώρα στο χείλος της διάλυσης. Μιλάω για τον απολαυστικό Νίκο Παππά, τον γιο του ποιητή. Διότι αυτός (ναι, αυτός) έχει πλέον και τρία θαυμάσια (και κρατικά) κανάλια να τον υμνούν ολημερίς και ολονυχτίς, να τον εμφανίζουν σε φωτογραφίες με λοξάδα τριών τετάρτων ή σε βίντεο όπου εισέρχεται αποφασισμένος στο υπουργικό, και δημοσιογράφους να τον ρωτούν πόσο κουραστική είναι η εξυγίανση των ΜΜΕ και πόσο δημοκράτης είναι αυτός (αυτός, το είπαμε) που κλείνει όσους σταθμούς δεν τον αποθεώνουν επαρκώς και επιπλήττει όσους συναδέλφους τους διεθνών μέσων τολμούν να τον στριμώξουν όταν με την ευφράδεια και την ευστροφία που τον διακρίνουν (ναι, αυτόν, το είπαμε) απλά δεν απαντά στις ερωτήσεις τους και μένει έκπληκτος όταν αυτό το αναφαίρετο ΕΡΤικό συνήθειό του δε γίνεται σεβαστό (α να χαθούν, οι ανάγωγοι!).

Είναι τόσο απίστευτη, εξωπραγματική, σχεδόν μαγική η ισορροπία μεταξύ βλακείας, ασχετοσύνης, ιδεοληπτικών εμμονών, πολιτικής εμπάθειας, αλαζονείας και θράσους, αλλά και τόσο μεγάλη η ποσότητα όλων αυτών των "αρετών" που συνδυάζει ο πραγματικός Πρωθυπουργός, που συνοψίζουν το μεγαλείο της κυβέρνησης με τρόπο γοητευτικό και συνάμα σοκαριστικό.

Ναι, έχουμε ακούσει απίστευτες ανοησίες τόσα χρόνια στον δημόσιο διάλογο. Ποτέ, όμως, τόσο μεγάλες, τόσο πολλές, τόσο συχνά, με τέτοια διάρκεια και από τόσους πολλούς και τόσο φυσικά και ξεδιάντροπα ώστε η βλακεία να έχει αναχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία ολόκληρης κυβέρνησης.

Τρομάζω στη σκέψη ότι μπορεί να υπάρχει και να μας περιμένει κάτι πιο χυδαίο και ευτελές από αυτό που βιώνουμε σήμερα και ότι μπορεί να βρεθούμε να αναπολούμε τον Παππά. Πραγματικά τρομάζω.

Όμως με τον Παππά δεν βρεθήκαμε ξαφνικά. Περάσαμε από τον Βούδα της Ραφήνας, τον ποδηλάτη με τα μελομακάρονα και τον "νέο Καποδίστρια" Σαμαρά. Ναι, κύριοι. Αυτοί οι τύποι εξελέγησαν. Δεν κατέλαβαν την εξουσία. Αυτοί οι ανόητοι κορόιδεψαν τον "εξυπνότερο λαό του κόσμου".

Προφανέστατα, όσο βαυκαλιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από τη βλακεία. Διότι αυτών η βλακεία είναι η δική μας βλακεία. Να δούμε αν και πότε θα το καταλάβουμε...

*****

Σήμερα συμπληρώνονται 9 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του ιστολογίου. Εκείνες τις ημέρες, θυμάμαι, κυκλοφορούσαν διάφοροι "bloggers" στα "συμβατικά" ΜΜΕ, ώστε να κεφαλαιοποιήσουν τη δημοφιλία τους και να πουν τις ανοησίες τους για το "κίνημα των bloggers". Υπήρξα πολύ αυστηρός με αυτήν την ανοησία. Δεν την επέκρινα απλά, τη χλεύασα. Σήμερα ίσως πρέπει να αναπολήσω εκείνη την καλή εποχή.

Σήμερα τα ιστολόγια είναι "ντεμοντέ". Σήμερα κρίνουμε ότι δεν υπάρχει λόγος ανάρτησης ολόκληρων κειμένων, με πλήρεις σκέψεις, καλές ή κακές, σωστές ή εσφαλμένες. Σήμερα προτιμώνται οι κραυγές των ολίγων χαρακτήρων του twitter και των κεφαλαίων, των θαυμαστικών και των ορθογραφικών και συντακτικών εγκλημάτων του facebook, που συνοδεύονται από βαρουφάκεια "ουάου" και "λάικ". Σήμερα κυνηγάμε πόκεμον στον δρόμο. Ναι. Πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Χρόνια μας πολλά. Κι ας είναι οι αναγνώστες λίγοι. Δεν πειράζει. Μέχρι να μας κλείσει ο Παππάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: