27/10/16

Ο φασισμός μέσα τους

Σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά το ιστορικό Όχι στις δυνάμεις του φασισμού, η συγκυρία της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας καθιστά επίκαιρο το αίτημα δημοκρατίας και αντίστασης στις δυνάμεις που την υπονομεύουν. Όχι, βεβαίως, με το κακοποιημένο περιεχόμενο που η Αριστερά έχει επί σχεδόν μισό αιώνα προσδώσει στους όρους αυτούς, αλλά με το πραγματικό και ουσιαστικό τους.

Η αυταρχική νοοτροπία της Κυβέρνησης ήταν πασιφανής στον νόμο Παππά, αλλά σύμφωνη με τη γενικότερη απαξίωση και αποστροφή της προς τη δημοκρατική διαδικασία και τους θεσμούς, την οποία επιδεικνύει σε κάθε της πολιτική πρωτοβουλία. Επιπλέον, οι κυβερνώντες παραμένουν συνεπείς με όσα έχουν πράξει και υποστηρίξει επί πολλά έτη. Οι πρωτοβουλίες τύπου "δεν πληρώνω", η άσκηση βίας εναντίον θεσμικών παραγόντων, η πολεμική εναντίον των ιδιωτών επιχειρηματιών (βλέπε 3Ε, Σκουριές και Cosco, για παράδειγμα), η "κατάργηση" ψηφισμένων από τη Βουλή νόμων "στο πεζοδρόμιο", εκτός από προσβολή των δημοκρατικών αρχών, αποδείκνυαν κάτι στοιχειωδέστερο, αλλά ιδιαίτερα σημαντικό: την αδυναμία του ΣυΡιζΑ να αντιληφθεί τους όρους λειτουργίας, όχι απλά της αγοράς, αλλά της ίδιας της κοινωνίας.

Ως προς την ουσία της υπόθεσης, έχει περάσει ασχολίαστο το γεγονός ότι για την έκδηλη, τουλάχιστον στα μάτια όποιου γνωρίζει ανάγνωση, αντισυνταγματικότητα του νόμου Παππά υπήρξε θετική για την Κυβέρνηση εισήγηση στο ΣτΕ. Στο νοσηρό περιβάλλον εικαζόμενης υπόγειας συνάλλαγής μεταξύ δικαστών και Κυβέρνησης, που με ευθύνη του κ. Τσίπρα δημιουργήθηκε, αυτό αποκτά μία σημασία ιδιαίτερη. Ειδικά όταν η μικρή πλειοψηφία που τελικά διαμορφώθηκε δεν είχε να κάνει με την ίδια την αντισυνταγματικότητα, αλλά με το πόσο σκληρή επρόκειτο να είναι η γραμμή του δικαστηρίου. Για την αντισυνταγματικότητα η απόφαση αναφέρεται ότι τελικά ήταν συντριπτική. Αντίστοιχα, είχε προηγηθεί εισήγηση απόρριψης των προσφυγών για τυπικούς λόγους, ώστε το δικαστήριο να αποφύγει να κρίνει επί της ουσίας μία τόσο σημαντική για τη δημοκρατία υπόθεση...

Παρά τα όσα θλιβερά προηγήθηκαν, οι αξιοπρεπείς δικαστικοί ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων. Ωστόσο, δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι δεν απείχαμε και πολύ από μία "διαχειρίσιμη" για την Κυβέρνηση απόφαση, και τελικά ακριβώς η αίσθηση "νταή" που αποπνέει ο κ. Τσίπρας και το παρεάκι του που ασκεί εξουσία ήταν αυτή που εξόργισε τους δικαστές.

Να επαναλάβουμε για μία ακόμη φορά ότι Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν υπάρχει με ευθύνη της Κυβέρνησης, που κατήργησε το προηγούμενο, αλλάζοντας μάλιστα και τον αριθμό των μελών του. Το προηγούμενο δεν ήταν ελεγχόμενο από τη ΝΔ -ας θυμηθεί κανείς ποια ήταν η Πρόεδρός του. Ανεξαρτήτως αυτού, είναι εξωφρενικά γελοίο να εγκαλείται η Αντιπολίτευση επειδή δε συνηγόρησε σε μία αντισυνταγματική ενέργεια. Διότι η αποψίλωση των αρμοδιοτήτων του ΕΣΡ έχει πλέον κριθεί δικαστικά ως τέτοια. Και αυτή η στάση της Αντιπολίτευσης είναι ακριβώς μία προβλεπόμενη από το Σύνταγμα δικλείδα ασφαλείας έναντι πιθανής κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Ό,τι ακριβώς συνέβη, δηλαδή.

Ως προς τον περιορισμό των αδειών σε 4, ουδέν σοβαρό σχόλιο μπορεί να γίνει. Η χθεσινοβραδινή νέα ρητορική περί παιδιών που θα πεινάσουν, νοσηλευτών που δε θα προσληφθούν κ.λπ. επίσης δεν αντέχει σε καμία σοβαρή κριτική. Ούτε συνθήκες ανάγκης, ούτε πράξεις "μείζονος εθνικού συμφέροντος" μπορεί να επικαλείται η Κυβέρνηση για να παραβαίνει τους νόμους, και μάλιστα το ίδιο το Σύνταγμα. Με άλλα μέτρα και σταθμά, η κ. Γεροβασίλη επέκρινε το γεγονός ότι εκρίθησαν συνταγματικά τα Μνημόνια. Στην κυβερνητική λογική η αποφυγή της χρεοκοπίας δε συνιστούσε μείζον συμφέρον του Έθνους, αλλά τα σάντουϊτς στα δημοτικά είναι.

Επιπλέον, η ως άνω ρητορική καταντά ομολογία ανικανότητας, με δύο σκέλη: Αν η Κυβέρνηση διαπιστώνει κοινωνικές ανάγκες, οφείλει να τις αντιμετωπίσει η ίδια και με νόμιμο τρόπο. Αν δεν μπορεί, είναι ανίκανη. Δεύτερον, αν πράγματι αυτά τα 255 εκατομμύρια (τα οποία υποτίθεται ότι δεν υπολόγιζαν στον Προϋπολογισμό, αλλά στην πραγματικότητα το όποιο ποσό από την αδειοδότηση είναι ήδη μνημονιακά δεσμευμένο υπέρ απομείωσης χρέους...) ήταν τόσο ζωτικά για την κάλυψη μειζόνων αναγκών, η Κυβέρνηση οφείλει να απολογηθεί διότι με αποκλειστικά δική της ευθύνη δεν μπορούν να εισπραχθούν. Η Κυβέρνηση κινήθηκε αντισυνταγματικά και άρα παράνομα, άρα η Κυβέρνηση είναι που προκάλεσε ζημία στο δημόσιο συμφέρον με την απώλεια αυτών των χρημάτων.

Τελευταίο, άλλα θεσμικά μείζον. Η αδιανόητη επίθεση στο δικαστήριο, διότι τήρησε τον νόμο και δεν υποτάχθηκε στην κυβερνητική επιθυμία, σε συνδυασμό με το σημερινό ξαμόλημα του Πολάκη ότι "έχουμε πόλεμο" (με ποιον, αλήθεια;) και την προ ολίγων ημερών τροπολογία Παππά για κλείσιμο των σταθμών εντός πενθημέρου, δείχνουν ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος της ανάρτησης -που είναι και αυτό που επί χρόνια επισημαίνουμε. Ο φασισμός ξεχειλίζει από μέσα τους. Έτσι έμαθαν και αλλιώς δεν μπορούν!

Το ερώτημα είναι αν αυτό ισχύει και για την κοινωνία μας. Αν ο θαυμασμός, η αποδοχή και η ανοχή αντιδημοκρατικών νοοτροπιών (όπως εκφράζονται συστηματικά από ΣυΡιζΑ, ΚΚΕ, ΛαΕ, Ζωή Κωνσταντοπούλου και το υπόλοιπο αριστερό τσούρμο, αλλά φυσικά και από τη ΧΑ, τον Καμμένο και το δεξιό τσούρμο των ψεκασμένων βλακάκων) αποτελούν απλά συγκυριακό φαινόμενο ή συστημική κοινωνική μετατόπιση.

Ακόμα και σε αυτήν τη δεύτερη, τραγική, περίπτωση, βέβαια, η πολιτική ηγεσία φέρει τεράστια ευθύνη. Αλλά ήρθε η ώρα να αναλάβει ο καθένας και την ατομική του ευθύνη. Όχι βέβαια με φωνές και βία στον δρόμο, αλλά με επιχειρήματα στο σπίτι, το σχολείο, τη δουλειά. Αν δεν απαξιωθούν ουσιαστικά και συστηματικά οι ποικιλόχρωμοι φασίστες, αυτοί πάντα θα βρίσκουν πρόθυμα ώτα να τους ακούσουν. Όποια μάσκα και αν φορέσουν.