29/5/17

Ο μόνος μεγάλος


Η απώλεια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν μπορεί παρά να πλημμύρισε με συγκίνηση και νοσταλγία κάθε λογικό Έλληνα.

Σε σχέση με αυτό το "λογικό": μέχρι και χθες, ακόμη, κυκλοφορούσαν τα γνωστά ανόητα αστειάκια περί γκαντεμιάς και οι βλακώδεις κακίες για την ηλικία του, στο διαδίκτυο. Θα ήθελα να μάθω, επιτέλους, ποιος ήταν ο γουρλής Πρωθυπουργός μας. Μήπως ήταν ο Ανδρέας; Μήπως ο Κωστάκης Καραμανλής; Ή τάχα βιώνουμε σήμερα την ευδαιμονία επί Τσίπρα; Και αυτά για έναν άνθρωπο που έζησε σχεδόν έναν αιώνα και γνώρισε πολλά δισέγγονα μέσα σε μία δεμένη οικογένεια.

Αν αφήσουμε στην άκρη την παροιμιώδη, και σε έξαρση τα τελευταία χρόνια, ελληνική ανοησία, θα σταθώ τώρα στη νοσταλγία. Όποιος παρακολουθεί με στοιχειώδη νηφαλιότητα τα πολιτικά πράγματα του τόπου πρώτα αυτό πρέπει να αισθανθεί -και όχι με την έννοια της αναπόλησης του παρελθόντος. Με την έννοια της οδυνηρής διαπίστωσης ότι Πολιτικοί σαν τον Μητσοτάκη υπήρξαν ελάχιστοι, και δεν έχει πλέον απομείνει κανένας.

Στα ανόητα σχόλια για την ηλικία του εκλιπόντος, πάντα απαντούσα ότι θα πεθάνει όταν δικαιωθεί απόλυτα και στην τελευταία λεξούλα της πολιτικής του. Τελικά έζησε και μερικά χρόνια παραπάνω.

Σήμερα η πολιτική του Μητσοτάκη έχει δικαιωθεί απόλυτα, και αυτό αρνούνται μόνο ολίγοι εξαιρετικά στενοκέφαλοι στα όρια της ανοησίας.

Να μιλήσει κανείς στο οικονομικό πεδίο; Τι να πούμε; Πόσες φορές δεν προειδοποίησε για την επερχόμενη χρεοκοπία; Πόσες φορές δεν υποστήριξε τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και δεν στηλίτευσε την πολιτική δανεισμών;

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής; Ειρωνικά, ίσως, η μεγαλύτερη δικαίωσή του ήταν το περίφημο "σε 10 χρόνια το μακεδονικό θα έχει ξεχαστεί", που οι ανιστόρητες προσεγγίσεις ορισμένων απομόνωσαν από το τότε περιβάλλον. Τελικά, το θέμα πράγματι ξεχάστηκε, η χώρα, αφού δαπάνησε πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο, εθελοτυφλεί παριστάνοντας ότι δεν ακούει το "Μακεδονία" στα διάφορα fora και η λύση που τότε απορρίφθηκε ως ενδοτική φαντάζει σήμερα άπιαστος στόχος.

Όμως, και στο κοινωνικό πεδίο είναι κανείς υποχρεωμένος να σταθεί. Το γνωστό παραμύθι της "αναλγησίας" ακουγόταν πριν κάθε μεγάλη μεταρρύθμιση. Ας έχουν κάποιοι υπόψιν τι ακολούθησε με τον ορυμαγδό των μνημονίων, και τι θα μπορούσε να αποφευχθεί με ηπιότερες παρεμβάσεις, αλλά στον ορθό χρόνο.

Οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις είναι χρήσιμο εργαλείο πολιτικής, αλλά πρόβλημα αξεπέραστο αν ταυτιστούν με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ο Μητσοτάκης κατηγορήθηκε για την αποτυχία του να περάσει επικοινωνιακά τις πτυχές της πολιτικής του. Με απλά λόγια, κατηγορήθηκε διότι επεδίωκε αποτέλεσμα, διότι υπήρξε ειλικρινής στα όρια της ωμότητας και, κυρίως, διότι είχε δίκαιο...

Την πλήρη αξιολόγηση της πολιτικής του, και των λαθών του, δεν είμαι άξιος να κάνω. Θα το αναλάβουν πλέον οι ιστορικοί. Αναμφίβολα υπήρξε μία εμβληματική φυσιογνωμία του τόπου και έντονη προσωπικότητα. Το γεγονός ότι ενοχλούσε κάποιους μέχρι και σήμερα, υπέργηρος και ασθενής, αποδεικνύει αναντίρρητα ότι, αν μη τι άλλο, δεν μπορούσε κανείς να τον προσπεράσει με αδιαφορία.

Ίσως αυτός να είναι και ο χρησιμότερος ρόλος ενός πολιτικού: να προκαλεί τον πολίτη να σκεφθεί, να προβληματισθεί. Ας κάνει κανείς μία σύγκριση με το σημερινό πολιτικό προσωπικό. Κατά την ταπεινή γνώμη μου, υπήρξε ο μεγαλύτερος πολιτικός στη μεταπολεμική Ιστορία του τόπου. Ίσως και ο μόνος πραγματικά μεγάλος.

Αιωνία του η μνήμη και συλλυπητήρια στην οικογένειά του, αλλά, κυρίως, σε κάθε φιλόπατριν Έλληνα.

2 σχόλια:

Νεκτάριος είπε...

Περίμενα το άρθρο για το θάνατο του Κων. Μητσοτάκη.
Νομίζω ότι μπορούμε όλοι (ή σχεδόν όλοι), πέρα από προσωπικές εντυπώσεις κ εκτιμήσεις, να συμφωνήσουμε ότι ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος αλλά κ ένας ιδιαίτερα ευφυής πολιτικός.
Ανεπτυγμένη πολιτική σκέψη,όμως, είχαν κ άλλοι σημαντικοί Έλληνες πολιτικοί.Έχω την αίσθηση ότι η ουσιώδης διαφορά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είναι ότι υπήρξε πολιτικός κ όχι "πολιτικάντης" προσκολλημένος στον υπολογισμό του εκάστοτε πολιτικού κόστους από αντιδράσεις του λαού, των συνδικαλιστών ή των "μεγάλων συμφερόντων".
Πιθανότατα αγνοώ περιπτώσεις και αποφάσεις του οι οποίες ζημίωσαν την πατρίδα μας. Θεωρώ,όμως, ότι στο σύνολο της πορείας του το "κοινό καλό", όπως ο ίδιος το αντιλαμβάνονταν (θα συμφωνήσω ότι η δική του αντίληψη είναι αυτή που δικαιώνεται καθημερινά) στάθηκε πάντοτε πιο ψηλά από το ίδιο συμφέρον κ την προσπάθεια να παραμείνει στο εκάστοτε αξίωμα.
Ο Θεός να τον αναπαύσει.

adekastos είπε...

Λάβετε, επιπλέον, υπόψιν ότι ουδέποτε εξέφρασε πλειοψηφικές απόψεις. Πολεμήθηκε και υπονομεύθηκε και από τους δύο ευρείς πολιτικούς σχηματισμούς που υπηρέτησε (Ένωση Κέντρου & Νέα Δημοκρατία) και επωμίσθηκε (με αξιοσημείωτη ανεκτικότητα) φορτίο που σε καμία περίπτωση δεν του ανήκει. Το στίγμα του αποστάτη το κουβάλαγε μέχρι τον θάνατό του, ενώ ορισμένοι ανιστόρητα μέχρι σήμερα του αποδίδουν ευθύνη για την ανατροπή της δημοκρατίας το 1967. Αυτές τις ημέρες τόλμησαν, πολύ δειλά και σε ένα πλαίσιο απρόσμενης μεταθανάτιας αγιοποίησης, κάποιοι να αναδείξουν την ιστορική αλήθεια ενός ανθρώπου που έβλεπε (όπως πολλοί) τη Χούντα να έρχεται, αλλά (σε αντίθεση με τους πολλούς) προσπάθησε να την αποτρέψει. Ανεπιτυχώς.

Ο Μητσοτάκης εξέφραζε έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο, αυτόν του φιλελεύθερου Κέντρου, του πολιτικού ρεαλισμού απαλλαγμένου από τις εθνικιστικές κορώνες της Δεξιάς και τα αριστερίστικα κόμπλεξ. Αυτός ο χώρος δεν εκφράζεται εδώ και χρόνια στην Ελλάδα (ειρωνικά, αλλά αναδεικνύοντας και την πολυπλοκότητα αυτών των ιδεών, ο Σημίτης και μερικοί συνεργάτες του μου έρχονται στον νου ως κάτι κοντά -άλλη κουβέντα αυτή, μην την ανοίξω), και δεν είναι τυχαίο ότι αντίστοιχες πολιτικές προσωπικότητες βολοδέρνουν, ασφυκτιώντας σε κόμματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους.

Είναι λυπηρό ότι έπρεπε να χρεοκοπήσουμε για να εκτιμήσουμε όσους επέλεξαν τον ρεαλισμό από τα συνθήματα. Που δεν το κάναμε όλοι, ακόμη.