14/8/17

Η ηθική απενοχοποίηση των εννοιών

Πραγματικά μοιάζουν να έχουν στερέψει τα λόγια μπροστά στο κατάντημα του ιδεοληπτικού όχλου που η συγκυρία και η ανοησία του κόσμου έφερε στην εξουσία. Μία κανονικότατη χούντα έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα. Δεν δίνει, φυσικά, λογαριασμό σε κανέναν. Δεν υπολογίζει νόμους και κανόνες. Βομβαρδίζει καθημερινά με ξεδιάντροπα ψέματα, αδιαφορώντας για τον ηθικό αντίκτυπο. Ή, μήπως, γνωρίζοντας (και όχι ελπίζοντας) ότι υπάρχουν ακόμη ηλίθιοι να τα πιστεύουν;

Θα ήμασταν πολύ επικριτικοί με την Αντιπολίτευση, για την αδυναμία της να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά με τους κυβερνητικούς τραμπούκους. Αλλά δεν θα ήταν δίκαιο, για το επίπεδο πολιτικών που επιθυμούμε για τη χώρα. Δεν υπάρχει αποτελεσματικός τρόπος, σε επίπεδο εικόνας, για να αντιπαρατεθείς στο θράσος, στα ψέματα, στην προσβολή της νοημοσύνης, πεδία προνομιακά για τους φασίστες των Συριζανέλ. Και όσοι το επιχειρούν με κάποια επιτυχία, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεν είναι του ύφους που επικροτούμε...

Ας μείνουμε, λοιπόν, στην ουσία. Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι η παραμονή της τσιπροπαρέας στην εξουσία θα αφήσει μόνιμα τραύματα στο σώμα της κοινωνίας μας. Η ζημιά τους δύσκολα θα αποκατασταθεί. Ένα, λοιπόν, έλασσον ζήτημα που προέκυψε, αλλά υποκρύπτει συγκεκριμένη στρατηγική (ναι, οι αριστεροί φασίστες ξέρουν μια χαρά να εκπονούν σχέδια προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις εμμονές τους -άλλο που χαρακτηρίζονται από το κύριο στοιχείο των κοινωνικών τους προσεγγίσεων, δηλαδή την απύθμενη ηλιθιότητα), είναι η κλήρωση για την επιλογή σημαιοφόρων.

Θα πει κανείς, τώρα που ξεφουσκώνει γιατί να επανέλθουμε; Και καλοκαιριάτικα; Μα, ακριβώς τώρα μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι υποκρύπτεται, που έχουν ειπωθεί όλα τα σχετικά. Υπάρχουν άλλα σημαντικότερα σε σχέση με την Παιδεία, αναμφίβολα. Αλλά τι π.χ. να πούμε για το άσυλο που δεν το έχουμε ήδη πει στη δεκαετία που υπάρχει το blog; Σε κάθε περίπτωση θα επανέλθουμε και με τα πιο "σοβαρά", όμως η κλήρωση δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστη.

Ειπώθηκε, σωστά, ότι, έτσι κι αλλιώς, σε μεγάλο βαθμό η κλήρωση προϋπήρχε, διότι σε κάθε τάξη υπήρχε πλήθος "αρίστων". Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί να υπάρχει το πλήθος των αρίστων! Αφού μάς έπιασε ο πόνος για τη διαπαιδαγώγηση των μαθητών του Δημοτικού, που πρέπει να διδαχθούν ότι "η σημαία είναι για όλους, όχι για λίγους, της ελίτ", μήπως πρέπει να τούς εκπαιδεύσουμε καλύτερα για τη μετέπειτα ζωή τους; Μήπως, αντί να μοιράζονται δέκα σε όλα και σε όλους, πρέπει να αντιληφθούν ότι η ανταμοιβή έρχεται με προσπάθεια, και στον βαθμό που ο καθένας την αξίζει; Πρώτο επιχείρημα, σαθρό και αποκαλυπτικό μίας νοσηρής προσέγγισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, λοιπόν.

Δεύτερη ανοησία: τη σημαία τη σηκώνουν όλοι. Διόλου τυχαία υποστηρίχθηκε από τον υπουργό, ο οποίος δεν υπηρέτησε στον Στρατό. Αν είχε υπηρετήσει, θα ήξερε ότι τη σημαία δεν τη σηκώνουν όλοι. Όλοι (πρέπει να) την υπερασπίζονται, όλοι τη φέρουν σε μικρό μέγεθος στο μπράτσο, όλοι φέρουν και το εθνόσημο, αλλά δεν τη σηκώνουν όλοι. Σε κάθε περίπτωση αυτό μπορεί να λυθεί: στην επόμενη παρέλαση να μπορούν να παρελαύνουν όλα τα παιδάκια με μια σημαία το καθένα. Με την κλήρωση δεν σηκώνουν "όλοι" τη σημαία.

Το καλύτερο, όλων, βεβαίως είναι ότι η σημαία δεν μπορεί να αποτελέσει επιβράβευση. Αυτό είναι, βεβαίως, λάθος εξ υπαρχής. Η σημαία δεν είναι παράσημο, αλλά αποδίδεται σε ένδειξη τιμής. Δεν θα αναφερθώ στο τι γίνεται σε άλλες χώρες ή σε αθλητικές διοργανώσεις όπως οι Ολυμπιακοί. Θα μνημονεύσω την απόδοση της σημαίας σε συγγενείς θανόντων εν ώρα καθήκοντος. Εκεί είναι βραβείο, τάχα, η σημαία; Και βέβαια όχι. Πώς, λοιπόν, βρεθήκαμε να μοιράζουμε σημαίες ως επιβράβευση;

Πολύ απλά: δεν βρεθήκαμε. Η απόδοση της σημαίας στους συγγενείς του νεκρού στην υπηρεσία της πατρίδος δεν αποτελεί επιβράβευση, αλλά αναγνώριση της προσφοράς στην πατρίδα. Ομοίως, η απόδοση στον "καλύτερο", μαθητή, αθλητή ή ο,τιδήποτε άλλο, αποτελεί απαίτηση, υποθήκη και υπόσχεση. Ποτέ δεν ήταν βραβείο. Η πατρίδα δεν επιβραβεύει διά της σημαίας, αλλά απαιτεί. Απαιτεί αγώνα για τον λαό και τη χώρα -σε οποιοδήποτε πεδίο, στην Επιστήμη, την Τέχνη, τον Αθλητισμό ή, τελικά, το πεδίο της μάχης. Και η μεγαλύτερη απαίτηση, διά της προσωρινής απόδοσης της σημαίας, απευθύνεται προς τους πιο ικανούς. Τους άριστους, στον τομέα τους.

Πράγματι δεν είναι βραβείο, λοιπόν, η σημαία. Είναι ευθύνη. Οι περισσότεροι μαθητές, άλλωστε, δεν τη βλέπουν ως βραβείο και μάλλον δεν απολαμβάνουν ιδιαίτερα τις παρελάσεις και τα τοιαύτα. Υποχρέωση βγάζουν, ίσως "ποινήν να εκτίουν" που θα έλεγε και ο Βύρων Πολύδωρας, και σε ενδεχόμενη κατάργηση των παρελάσεων είναι αμφίβολο αν θα εκφράσουν ιδιαίτερη διαμαρτυρία -αυθόρμητη, τουλάχιστον.

Δεν είναι άσχετη η κατάργηση των παρελάσεων με το ζήτημα, και κακώς κάποιοι έψεξαν τον ΣυΡιζΑ ότι, τάχα, ξέχασε το θέμα. Απλά το έφερε από το παράθυρο. Άποψη μας ότι οι παρελάσεις δεν εξυπηρετούν τον σκοπό τους. Επομένως, όπως διεξάγονται αυτήν τη στιγμή, δεν έχει νόημα η συνέχισή τους. Αποτελούν τιμή στη μνήμη κάποιων; Κρατούν ζωντανή την ιστορική μνήμη; Επιδρούν θετικά, δηλαδή ενωτικά (το αντίθετο από ό,τι θέλει ο Τσίπρας) στο κοινωνικό σύνολο; Όχι βέβαια. Θα ήταν, λοιπόν, προτιμότερο να βρούμε μέσα εξυπηρέτησης των  παραπάνω στόχων, και αν οι παρελάσεις με κάποια μορφή είναι το κατάλληλο, τότε, ναι, θα έχει νόημα η διατήρησή τους. Έτσι όπως διεξάγονται σήμερα δεν εξυπηρετούν τίποτε άλλο παρά τα χάπενινγκ των δεξιών και αριστερών φασισταριών.

Ποιο είναι, λοιπόν, το σχέδιο των συριζαίων; Η "ηθική απενοχοποίηση των εννοιών", όπως είπε και κάποιο δημοσιογραφικό φερέφωνο της κυβέρνησης. Με απλά λόγια, η απαξίωση. Δεν μπορείς να καταργήσεις κάτι που έχει νόημα για την πλειοψηφία. Η σημαία έχει ένα συγκεκριμένο νόημα για τον λαό μας, είτε, εσφαλμένα, ως επιβράβευση είτε, ορθότερα, ως ευθύνη. Αν έχει όμως προηγηθεί η πλήρης απαξίωση, γρήγορα-γρήγορα οι διαδικασίες, οι έννοιες και τα σύμβολα στερούνται νοήματος και καταντούν ακριβώς όπως οι παρελάσεις. Ανούσια κατάλοιπα άλλων εποχών. Αν η σημαία αποδίδεται με κλήρωση η όλη διαδικασία δεν έχει κανένα νόημα, τόσο απλά.

Σε όλους τους τομείς η κυβέρνηση επιδίδεται στον "αγώνα" της απαξίωσης: αθλητών, καλλιτεχνών, επιστημόνων -με μόνο κριτήριο το αν είναι ή όχι φιλικοί προς αυτήν. Και ο αγώνας αυτός θα συνεχισθεί. Μαζί με τον κατήφορο της χώρας και της κοινωνίας, που γέμιζε "αυθόρμητα" πλατείες από αγανάκτηση για τις "χούντες" Παπαδήμου και Παπανδρέου, αλλά τώρα απολαμβάνει δημοκρατία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: