12/9/17

Περί υγιούς επιχειρηματικότητας

Η γελοία προσπάθεια του Τσίπρα να παρουσιάσει "φιλοεπενδυτικό" προφίλ θα έπρεπε να είχε εξοργίσει πρώτα-πρώτα τους αριστερούς συντρόφους της δρακογενιάς του 3%, που με κάτι τέτοια βγάζουν σπυριά. Το ότι αυτό δεν έγινε είναι ενδεικτικό του πόσο στα σοβαρά παίρνουν, ακόμα και οι κολλητοί του, τη ρητορική στροφή προς την επιχειρηματικότητα. Στροφή επικοινωνιακή αμιγώς και αδέξια ως γελοία επί της ουσίας.

Ο ΣυΡιζΑ και οι εν Χαλκιδική κομματάρχες του έχουν σηκώσει εδώ και χρόνια θόρυβο για την προστασία του περιβάλλοντος στις Σκουριές. Ας μην ασχοληθούμε με τις θέσεις εργασίας και με τα κωμικά επιχειρήματα ότι ο τουρισμός και η αγροτική ανάπτυξη θα συμβάλουν στην αποκατάσταση όσων μείνουν άνεργοι σε ενδεχόμενη απώλεια της επένδυσης. 

Έχει, βέβαια, πλάκα το θέμα. Η τουριστική ανάπτυξη της Χαλκιδικής χαρακτηρίζεται από μπιτσόμπαρα και κατάληψη ακτών από επιχειρήσεις χαμηλού κεφαλαίου και αισθητικής, ξαπλώστρες και υπερτιμημένα κοκτέιλ με απλά λόγια, ενώ οι όποιες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ξεκινάνε με αυτονόητο αποκλεισμό, επί της ουσίας, της παραλίας. Όχι ακριβώς και η επιτομή του σεβασμού στο περιβάλλον -ας μη μιλήσουμε για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των απορριμμάτων στις ακτές μας. Δεν έχει μεγάλη σημασία τι επιδιώκει κανείς με το μυαλό του, αλλά τι γίνεται στην πράξη, και ο περίφημος τουρισμός μας αυτός είναι στην περιοχή. Όσο για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, είμαι περίεργος να μάθω με τι κατάρτιση οι μεταλλωρύχοι θα μετατραπούν σε αγρότες, σε ποιες εκτάσεις και τι είναι σε θέση η ίδια η γη να παράγει...

Ας μείνουμε, λοιπόν, στο περιβάλλον. Οι συριζαίοι συστηματικά πολεμούν τις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τα φωτοβολταϊκά βιάζουν το τοπίο, οι ανεμογεννήτριες απειλούν μπούφους και τσαλαπετεινούς, και πάει λέγοντας. Την ίδια στιγμή η πολύπαθη ΔΕΗ εξορύσσει λιγνίτη, πανάκριβα και με συνέπειες ολέθριες: χωριά ολόκληρα θάβονται στο χώμα. Οι μπούφοι της Εύβοιας προφανώς αξιολογούνται ως σημαντικότεροι από τα σπίτια στα χωριά περί την Πτολεμαΐδα. Εκεί η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα -χωρίς πολλές κουβέντες ή αριστερίστικα δάκρυα. 

Όσο για τους υδρογονάνθρακες, που (μην ξεχνιόμαστε) αποτελούν τον αστείρευτο πλούτο της χώρας, αυτόν που εποφθαλμιούν οι ξένοι και μας έριξαν στα μνημόνια, ας πάρουμε μια γεύση περί του τι συνέπειες μπορεί να έχει η εξόρυξή τους. Ένα διερχόμενο πετρελαιοφόρο ναυάγησε και έχει πνιγεί στην πίσσα ο Πειραιάς. Φαντάζομαι ότι τα ψάρια και οι γλάροι του Αιγαίου και του Ιονίου έχουν ίδια ανάγκη προστασίας με τους μπούφους της Εύβοιας. Δεν είναι δα άνθρωποι, που δεν μας νοιάζει αν θα έχουν να φάνε ή αν πεθαίνουν από καρκίνο.

Δεν έχει νόημα περαιτέρω απαρίθμηση παραδειγμάτων. Είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει σοβαρή περιβαλλοντική και ενεργειακή πολιτική. Σε κάθε απόπειρα αξιοποίησης του φυσικού πλούτου υπάρχει παρέμβαση και, άρα, περιβαλλοντική επιβάρυνση. Αυτό είναι δεδομένο. Κάθε λογικός άνθρωπος θα έμπαινε σε αναπόφευκτο ζύγι μεταξύ οφέλους και πιθανής ζημίας. Προφανώς η επιβάρυνση του οικιστικού τοπίου μίας ακατοίκητης περιοχής από ανεμογεννήτριες δεν θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως σοβαρότερη από την πρόκληση καρκίνου στην Πτολεμαΐδα. Σε κάποια άλλη χώρα, φυσικά.

Γενικά, πάντως ο Τσίπρας δεν μοιάζει να ενοχλείται από τον καρκίνο. Η πρώτη επιλογή του για επίσκεψη ήταν η Παπαστράτος, παρακλάδι πολυεθνικής που εμπορεύεται τη νούμερο ένα αιτία θανάτου και νοσηρότητας στον σύγχρονο κόσμο: το τσιγάρο, αιτία καρκίνων, καρδιοπαθειών, πνευμονοπαθειών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Κάποιοι ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι η εταιρεία ανήκει στο ξένο κεφάλαιο, αλλά κανένας από το αντικείμενο των εργασιών της. Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να ψηφίζουμε αντικαπνιστικούς νόμους, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας επιλέγει το εμπόριο καπνικών ως παράδειγμα υγιούς επιχειρηματικότητας, από αυτές που επιθυμεί να προσελκύσει.

Κλείνοντας, διότι είναι τόσο γελοία η ιστορία που θα έπρεπε να μιλάει κανείς για ώρες, τα πράγματα είναι απλά. Αν το περιβάλλον απειλείτο τόσο, οι συριζαίοι θα είχαν τελειώσει την υπόθεση εδώ και δύο χρόνια. Αντιθέτως, κρατούν απλά καθυστέρηση, αφήνοντας την αναπόφευκτη αδειοδότηση για τον επόμενο. Έτσι σε ένα-δυο χρόνια θα τσιρίζουν και πάλι από την αντιπολίτευση, θα καίνε μηχανήματα και θα υποδαυλίζουν τοπικές αντιπαραθέσεις, ενώ πολιτικές καριέρες θα συνεχίσουν να υφίστανται ή θα γεννώνται στα μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής.

Αυτό που ξεπερνάει τα όρια του γελοίου είναι τα μαθήματα δημοκρατικής αγωγής προς την εταιρεία, περί εκβιασμού της Κυβέρνησης και νουθεσιών προς τον Πρωθυπουργό. Ας παραβλέψουμε ότι παίζονται τα χρήματα των επενδυτών από την αμφίβολης νομιμότητας τακτική της κυβέρνησης. Ας θυμηθούμε απλά ότι κανείς δεν ενοχλήθηκε όταν ο, επίδοξος νταβατζής της Βορείου Ελλάδος και με προφανείς δεσμούς με τον ΣυΡιζΑ, επιχειρηματίας μάς έδινε προ ολίγου καιρού οδηγίες περί του ποιον να ψηφίσουμε και προέβαινε σε προβλέψεις του εκλογικού αποτελέσματος, λέγοντας ότι ο Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ Πρωθυπουργός. Εκείνες οι παρεμβάσεις, βρώμικων μάλιστα, επιχειρηματικών συμφερόντων ήσαν, προφανέστατα, δημοκρατικότατες και ετύγχαναν, παλλαϊκής αποδοχής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: