24/9/17

Οι καθισμένοι του καθεστώτος

Η εμπιστοσύνη με την οποία περιέβαλε ο ελληνικός λαός τον Τσίπρα και τους συν αυτώ έχει αιτίες και σε αυτές έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές. Το απαραίτητο υπόστρωμα, ωστόσο, δεν ήταν άλλο από τον επιφανειακό τρόπο προσέγγισης και ανάλυσης των πολιτικών πραγμάτων. Αν και γίνεται συχνά αναφορά σε "καφενειακού" επιπέδου συζητήσεις περί τα πολιτικά, τα παλιά καφενεία φαντάζουν σχολεία δημοκρατικής αγωγής μπροστά σε όσα βιώνει πλέον η χώρα.

Στο πολιτικό περιβάλλον των τελευταίων ετών, η μη άσκηση εξουσίας από την "Αριστερά" (κάτι εξαιρετικά ανακριβές, στην πραγματικότητα) κατέστη επαρκής δικαιολογία για την υποστήριξή της από σημαντική μερίδα ψηφοφόρων (το ίδιο έγινε με πρώην ψηφοφόρους ΝΔ και ΛαΟΣ που εστράφησαν στη ΧΑ, αν όχι ιδεολογικά σίγουρα με την εντολή να μπει στη Βουλή και να τα κάνει "μπάχαλο"). Το γεγονός ότι οι "πασοκογενείς" του ΣυΡιζΑ ήταν ακριβώς ο πυρήνας της διαφθοράς του πρόσφατου παρελθόντος παραβλέφθηκε. Ότι οι υπόλοιποι ακροβατούσαν μεταξύ εμμονών, ανοησίας και παραληρήματος υποτιμήθηκε. Ότι τελικά η ψήφος πήγαινε σε αποτυχημένους ή αδοκίμαστους μετατράπηκε σε πλεονέκτημα. "Τελειώνουμε με το παλιό", έστω και αν είμαστε παλιότεροι από αυτό: κολλημένοι στο 1917 ή πρώην πασόκοι...

Κάπως έτσι έγινε Πρωθυπουργός ένας αγράμματος άνθρωπος, στερούμενος γνώσεων δημοτικού, κοινωνικά παντελώς απαίδευτος ως και ανάγωγος. Το θράσος του ήταν το μόνο του προσόν. Οι συνεργάτες του παρουσίαζαν στην πλειοψηφία τους παραπλήσιο προφίλ, με την προσθήκη της κωμικής λαϊκίστικης Ακροδεξιάς του Καμμένου. Το μίγμα ήταν εκρηκτικό, αλλά μετά τα προειδοποιητικά σημεία αγνοήσαμε και τις μεγάλες εκρήξεις, δηλαδή το πρώτο εξάμηνο του 2015. Ο λαός αποδέχτηκε τη στριφνή συγκυρία και εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα για τη διαχείρισή της. Αλλά ελλείψει ικανοτήτων τα αποτελέσματα ήταν (προδιαγεγραμμένα) κωμικοτραγικά.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, δεν αποτελεί έκπληξη η αδυναμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί οποιοδήποτε ζήτημα με επιτυχία. Μόνο προσόν των συριζανέλ υπήρξε το "ηθικό πλεονέκτημα" και η σοφή επικοινωνιακή στρατηγική. Εγκαίρως επισημάναμε ότι επρόκειτο περί δύο φαντασιώσεων, "αυταπατών", κατά την καθεστωτική ορολογία -πολιτών και εξουσίας. Αλλά με αυτά τα δύο δεν λύνονται προβλήματα, ούτως ή άλλως.

Η υπόθεση Κουρουμπλή καθίσταται εμβληματική. Δεν είμαστε οπαδοί της "πολιτικής", αλλά της ουσιαστικής ευθύνης. Δεν μπορεί να κατηγορείται ο υπουργός για κάθε ναυάγιο, ακόμη και αν οι έλεγχοι υπήρξαν ανεπαρκείς ή η αντίδραση του Λιμενικού καθυστερημένη. Πρέπει όμως να αναγνωρίσει τα λάθη, να εντοπίσει τους υπαιτίους, να αποδώσει ευθύνες και να επιβάλει ποινές. Έγινε κάτι από αυτά; Αυτά θα προϋπέθεταν ικανότητες και βούληση. Για αυτά είναι υπόλογοι ο Κουρουμπλής και ο αρμοδιότερος, καθ' ύλη, Φάμελλος, όχι για τη ρύπανση ή το ναυάγιο.

Ακολούθως, ωστόσο, αποκαλύφθηκε και το ναυάγιο της ηθικής. Ο Κουρουμπλής αδίστακτα εψεύσθη πολλαπλώς εντός του Κοινοβουλίου και ενώπιον των πολιτών. Παραπλάνησε εσκεμμένα. Με επιπολαιότητα έθεσε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Ουδέποτε εισήλθε σε διαδικασία αυτοαξιολόγησης ή, έστω, αξιολόγησης των πεπραγμένων των υφισταμένων του.

Ακόμη και αν δεν έφερε καμία ευθύνη για το συμβάν, δεν φρόντισε καν να επιστρέψει εγκαίρως από το Λονδίνο. Πήγε έτσι περίπατο και το παραμύθι περί επικοινωνιακής δεινότητας του ΣυΡιζΑ. Ο υπουργός δεν ανελκύει ναυάγια, όπως ο Πρωθυπουργός δεν σβήνει φωτιές. Αλλά επικοινωνιακά, εκεί που υποτίθεται ότι "διαπρέπει" κατά τους αυλοκόλακες ο Τσίπρας, το "παρών" τους είναι επιβεβλημένο -έστω και για να εισπράξουν τη δυσφορία του κόσμου.

Ο Κουρουμπλής είναι ένας εξευτελισμένος άνθρωπος. Κανείς δεν μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά. Δεν είναι ο μόνος. Ο Καμμένος είναι ανεξέλεγκτος. Ο Σπίρτζης, ο Παππάς, ο Γαβρόγλου, τόσοι και τόσοι γελοιοποιούνται καθημερινά. Ουδείς αντικαθίσταται, ουδείς καλείται να απολογηθεί -έστω προσχηματικά. Το καθεστώς αποτελείται από τους καθισμένους στις καρέκλες αξιωματούχους του, οι οποίοι αδιαφορούν για τα πάντα και απλά θέλουν να απολαύσουν την κάθε στιγμή, ξέροντας ότι ο χρόνος τους τελειώνει. Και όλα αυτά σε μία τόσο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο.

Κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος θα ήξερε ότι πρέπει να πάει στο σπίτι του. Και δεν αναφέρομαι στον Κουρουμπλή, αλλά στον Τσίπρα. Τού δόθηκε ο χρόνος του και τον εξάντλησε, εξαντλώντας τη χώρα και τις αντοχές της. Τώρα απλά της τον στερεί, επιτείνοντας την ασφυξία της. Αν δεν το καταλαβαίνει δεν είναι απλά θρασύς, επιπόλαιος ή απαίδευτος. Είναι με μία και μόνο λέξη ανόητος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: