9/1/18

Εκλογικά σενάρια

Αν για κάτι έχει διακριθεί ο ΣυΡιζΑ, ήδη από την εποχή Αλαβάνου, είναι η αντίληψη των πολιτικών συνθηκών. Αυτό, φυσικά, δεν αρκεί για την εξασφάλιση της εκλογικής νίκης ή τη μεγιστοποίηση, έστω, της κομματικής απήχησης. Οφείλουμε όμως να το αναγνωρίσουμε.

Βάσιμα υποθέτουμε ότι οι συνεργάτες του Τσίπρα εξακολουθούν να οσφραίνονται καθαρά το πολιτικό κλίμα και να αντιλαμβάνονται το αναπόφευκτο της επερχόμενης εκλογικής τους ήττας. Σενάρια ακροτήτων, όπως περί διάσπασης της ΝΔ με πατριωτικά συνθήματα και στήριξη από σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα της Βορείου Ελλάδος δεν μπορούν να εξεταστούν ως σοβαρά για έναν λόγο: ελλείψει ακροατηρίου. Με τη ΧΑ σταθερά σε ποσοστά της τάξης του 8% και τους ΑνΕλλ να εξακολουθούν να καταγράφονται κάτω αλλά κοντά στο 3%, δεν μοιάζει λογικό η ΝΔ να απειλείται με διάσπαση από ένα ακόμα κόμμα στα δεξιά της.

Βάσει, λοιπόν, της λογικής, και αφήνοντας στην άκρη διάφορα τέτοια περίεργα σενάρια που διακινούνται από ορισμένους, τα δεδομένα έχουν ως εξής:

Στον ΣυΡιζΑ ήδη (λογικά) ασχολούνται με την επόμενη μέρα, δηλαδή την Προεδρική εκλογή του 2020 και την πιθανή διάλυση της Βουλής λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας. Εάν ο Τσίπρας και οι σύμβουλοί του εκτιμούν ότι μπορούν να επανέλθουν στην εξουσία το 2020, τούς συμφέρει η επίσπευση των εκλογών. Τα σενάρια παρενθέσεων έχουν πολλές φορές διαψευσθεί στην πράξη, και ο λαός έχει αποδείξει ότι δίνει χρόνο στις φρεσκοεκλεγμένες κυβερνήσεις. Άλλωστε, πόσο χειρότερα μπορεί να τα πάει μία κυβέρνηση από όσο ο ΣυΡιζΑ το 2015, που επανεξελέγη; Άρα η ελπίδα ότι με εκλογές το 2019 η ΝΔ θα ηττηθεί μερικούς μήνες μετά φαντάζει ανόητη, ειδικά αν οι βουλευτικές εκλογές γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Η ΝΔ μπορεί να ανοίξει πριν το τέλος του έτους τη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου στη Βουλή (το ίδιο έκανε ο Σαμαράς το 2014). Έτσι, τυχόν βουλευτικές εκλογές θα προκληθούν σε διάστημα ακόμη και 3-4 μηνών μετά τις προηγούμενες.

Το σενάριο διπλής κάλπης με τις Ευρωεκλογές του 2019 επεκτείνει το μεσοδιάστημα σε ένα έτος περίπου. Δύσκολο να σκεφτεί κανείς ότι θα έχει σημειωθεί εκλογική μεταστροφή στο διάστημα αυτό. Άλλωστε ήδη επί Τσίπρα θα πρέπει οι δανειακές ανάγκες να έχουν τεθεί σε κάποια ομαλότητα και αυτό θα έχει φανεί ήδη από το φθινόπωρο του 2018. Δύσκολα θα προκύψει κάτι έκτακτο και τόσο δυσμενές ώστε ο κόσμος να επιστρέψει στον ΣυΡιζΑ. Επιπλέον, η σκέψη ότι θα εκτονωθεί η αντικυβερνητική οργή στην ευρωκάλπη μοιάζει ανεδαφική. Σαφώς η διαφορά των δύο θα είναι μεγαλύτερη, αλλά όχι επειδή κάποιοι ψηφοφόροι στις Εθνικές εκλογές θα ψηφίσουν ΣυΡιζΑ, ενώ δεν θα το έκαναν, αλλά εκτονώθηκαν ψηφίζοντας κάτι άλλο στην κάλπη των Ευρωεκλογών. Οι Ευρωεκλογές αντιμετωπίζονται χαλαρά από το εκλογικό σώμα. Αυτό σημαίνει ότι η τάση αποσυσπείρωσης μεγαλώνει. Αλλά ο ΣυΡιζΑ ψάχνει, αντιθέτως, τρόπο συσπείρωσης. Ή, πιο απλά, ουδείς εχέφρων άνθρωπος που θέλει να αποδοκιμάσει την κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να αρκεστεί στην ψήφο των Ευρωεκλογών.

Ας μην παραλείψουμε και ότι οι επιπλέον περικοπές που θα ισχύσουν από την αρχή του 2019 έχουν ήδη επισημανθεί ως αποτρεπτικός παράγοντας για τη διεξαγωγή των εκλογών εντός του συγκεκριμένου έτους.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι εκλογές θα γίνουν μέσα στο 2018. Αντιθέτως. Αν η κατάσταση κριθεί ως οριστικώς μη αναστρέψιμη το πιο πιθανό είναι να εξαντληθεί η τετραετία. Αυτό θα ήταν υπό κανονικές συνθήκες παράδοξο, όμως οι ΣυΡιζΑ - ΑνΕλλ είναι ερωτευμένοι με την εξουσία. Απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο στις καρέκλες τους. Ειδικά εάν το ΠαΣοΚ / Κίνημα Αλλαγής ορθοποδήσει, η επιστροφή στην κανονικότητα του παλαιού διπόλου Κεντροαριστεράς - Κεντροδεξιάς θα τούς στερήσει κάθε πιθανότητα ανάκτησης αξιωμάτων. Έτσι θα επιλέξουν να εξαντλήσουν κάθε συνταγματικό περιθώριο, αδιαφορώντας για το εθνικό συμφέρον.

Το πού θα καταλήξουν εξαρτάται από μία σειρά παραμέτρων. Πρώτον, η δημοσκοπική απήχηση της επιδοματικής πολιτικής και της ομολογημένης υπόσχεσης ανοίγματος των δημοσιονομικών κρουνών. Δεύτερον, η πιθανή διαμόρφωση μίας τάσης κλεισίματος της ψαλίδας, όχι πια μεταξύ ΣυΡιζΑ και ΝΔ αλλά ΣυΡιζΑ και ΠαΣοΚ. Και, τρίτον, η επίδραση του χύδην ανοίγματος των εθνικών θεμάτων που επιχειρείται.

Ο αμοραλισμός της κυβέρνησης Τσίπρα φαίνεται ακριβώς από τον ανεύθυνο και μικροπολιτικό τρόπο διαχείρισης των ζητημάτων αυτών. Η τραγική επίσκεψη Ερντογάν σε συνδυασμό με τη δουλοπρεπή διαχείριση του θέματος των 8 αξιωματικών, η ξαφνική ανακίνηση θέματος μερικής επέκτασης των χωρικών υδάτων και, κυρίως, η σπουδή αναγωγής του "Μακεδονικού" σε ζήτημα πρώτης γραμμής επικαιρότητας πριν καν ξεκινήσει η σχετική διαπραγμάτευση, είναι ενδεικτικά του γεγονότος ότι οι ΣυΡιζΑ - ΑνΕλλ εξετάζουν ηρωική έξοδο προς τις εκλογές σε μη μνημονιοκεντρικό φόντο.

Έχοντας διαπιστώσει ότι το αφήγημα περί εξόδου από τα μνημόνια με εκλογές το φθινόπωρο πιθανότατα δεν βγαίνει, και αδιαφορώντας για τις συνέπειες που οι απερίσκεπτοι χειρισμοί τους μπορεί να έχουν για τη χώρα, οι κυβερνώντες πιθανότατα θα προσφύγουν στην κάλπη, ζητώντας αυτή τη φορά "καθαρή εντολή" για τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων, με την ελπίδα ότι έτσι θα αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τις συνέπειες της τραγικής πολιτικής τους στην καθημερινότητά του και ότι θα παγιδεύσουν τη ΝΔ, που ειδικά το "Μακεδονικό" και τη γραφική δεξιά της πτέρυγα τα έχει ήδη πληρώσει στο παρελθόν.

Από την άλλη, με το μυαλό περισσότερο πια στο ΠαΣοΚ, ας μην εκπλαγεί κανείς αν ο Τσίπρας προλάβει ακόμη και το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής. Το ίδιο έπραξε, άλλωστε, το 2015, όταν παραβίασε τη συμφωνία κυρίων με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και προκάλεσε εκλογές όσο ακόμη η ΝΔ παρέμενε ακέφαλη, υπό τον υπηρεσιακό Β. Μεϊμαράκη.

Τι θα γίνει τελικά δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί και είναι βέβαιον ότι στην Κουμουνδούρου οι δημοσκόποι έχουν πολύ δουλειά. Θα επισημάνουμε, όμως, τους μεγάλους κινδύνους για τη χώρα: 1) Εκλογές φέτος το φθινόπωρο σε συνθήκες ρήξης με την Ευρώπη, α λα 2015, με καταγγελία του υποτιθέμενου νέου εκβιασμού, αφού η "καθαρή" έξοδος είναι αδύνατη. 2) Η εργαλειοποίηση των εθνικών θεμάτων για εσωτερική μικροπολιτική να φέρει είτε (στην καλύτερη περίπτωση) έναν νέο κοινωνικό διχασμό μεταξύ τάχα πατριωτών και τάχα προδοτών είτε (ακόμη χειρότερα) να οδηγήσει σε ταπεινωτικές καταστάσεις τη χώρα. 3) Αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης από τη ΝΔ, όποτε και αν γίνουν οι εκλογές -ωστόσο, φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και για το ΠαΣοΚ να συμπεριφερθεί τόσο ανεύθυνα εν συνόλω. 4) Η εκλογική ήττα του ΣυΡιζΑ να επισπευσθεί για φέτος πριν το καλοκαίρι, ώστε να ακολουθηθεί από τη γνωστή τυφλή, βίαιη και χυδαία αντιπολίτευση που είδαμε και στο παρελθόν, με την ελπίδα επανόδου στην εξουσία το 2020.

Η χώρα δεν αντέχει περαιτέρω επιδείνωση των κοινωνικών εντάσεων. Στον ΣυΡιζΑ, βέβαια, αδυνατούν να συνυπολογίσουν το εθνικό συμφέρον στον σχεδιασμό εφόδου προς την εξουσία, που αποζητούν με τόσο ανήθικο και άπληστο τρόπο να διατηρήσουν και να διευρύνουν, αδιαφορώντας για τη ζημία που προκαλούν. Ας ελπίσουμε οι συγκυρίες και η λαϊκή ετυμηγορία, αν όχι να τούς αφανίσουν εκλογικά, τουλάχιστον να τούς συνετίσουν προς όφελος όλων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: