31/1/18

Πολιτική στο πόδι

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές το έλλειμμα πολιτικής στρατηγικής της κυβέρνησης. Όπως λέγαμε, δε, και στην προηγούμενη ανάρτηση, αυτό είναι δυσανάλογο με την αντίληψη κλίματος του ΣυΡιζΑ -που παραμένει εξαιρετική. Με άλλα λόγια, και σε όλα απολύτως τα ζητήματα, ο Τσίπρας και η τρελοπαρέα Παππά, Καρανίκα, Πολάκη και λοιπών συμπεριφέρονται ως ακολούθως: Αντιλαμβάνονται μεν το πολιτικό κλίμα, αλλά αφού έχει διαμορφωθεί, και αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα. Είναι άλλο πράγμα η πολιτική αντίληψη, δηλαδή η έγκαιρη αναγνώριση των τάσεων στην κοινή γνώμη, η αντίληψη των προβλημάτων που θα επηρεάσουν τον κόσμο, και άλλο η εκ των υστέρων εκλογική αντίληψη, δηλαδή η αποτίμηση σε ψήφους. Η κυβέρνηση ασχολείται μόνο με αυτό, πώς θα επιχειρήσει να αντιστρέψει εκλογικές ζημίες. Μόνο που οι εκλογικές ζημίες είναι αποτέλεσμα της κακής πολιτικής. Τελικά, έχει μπει και παραμένει σε έναν φαύλο κύκλο. Δεν έχει στρατηγική, παρά μόνο τον λαϊκισμό και τη διχαστική ρητορική, με συκοφαντίες και υπερβολές έναντι κάθε άλλης άποψης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αφήνει τα όποια προβλήματα να χρονίζουν, που με τη σειρά του επιδεινώνει την εκλογική επιρροή του κυβερνώντος κόμματος. Εκεί χτυπάει καμπανάκι, και η κυβέρνηση επιλέγει πάντοτε τον πιο επιζήμιο για τη χώρα τρόπο αντίδρασης, σε συνδυασμό με την ενεργοποίηση του πλέον πρωτόγονου μηχανισμού προπαγάνδας.

Ας δούμε τα πρόσφατα παραδείγματα.

Η κυβέρνηση στριμώχθηκε με τη ρητορική της καθαρής εξόδου από τα μνημόνια. Όπως έχουμε επισημάνει, ο εκλογικός σχεδιασμός είναι κατ' αρχάς για τον Σεπτέμβριο: η έξοδος από τα μνημόνια θα είναι πρόσφατη, μετά το καλοκαίρι ο κόσμος είναι χαλαρός και έχει αφήσει, λόγω διακοπών, πίσω για λίγο τα προβλήματά του, εκπέμπεται το μήνυμα "νέα αρχή για τη χώρα, φρέσκια εντολή". Φυσικά, καμία έξοδος από τα μνημόνια δεν θα συντελεσθεί τον Αύγουστο, καθώς αυτό θα προϋπέθετε αναστροφή όλων των μνημονιακών μέτρων. Αλλά το παραμύθι σκόνταψε και στον φόβο των Ευρωπαίων ότι "θα ανοίξουν οι κάνουλες" κατά Φλαμπουράρη, οπότε το πράγμα χάλασε.

Εκεί έπεσε μία "φοβερή" ιδέα: να αλλάξουμε ατζέντα. Ας πιάσουμε τα εθνικά θέματα, να βγει η οικονομία από το κάδρο. Η στρατηγική ήταν σχεδόν παιδική. Αν μη τι άλλο ο Τσίπρας θα έπρεπε να ξέρει ότι η αντιπολίτευση μπορεί ανέξοδα να τα γυρνάει όπως θέλει. Έτσι η κυβέρνηση άνοιξε ένα ζήτημα, το Μακεδονικό, υποτιμώντας το λαϊκό αίσθημα, προσβάλλοντας ευαισθησίες και αγνοώντας την ουσία του, με την επιδίωξη να διχάσει την αντιπολίτευση, ενώ και η ίδια ήταν διχασμένη. Και δεν νοείται ως διχασμός η προφανής αντίθεση μεταξύ ΣυΡιζΑ και ΑνΕλλ, αλλά κυρίως μέσα στον ίδιο τον ΣυΡιζΑ, όπου μέχρι πρόσφατα ήταν κυρίαρχη η άποψη να ονομαστούν τα Σκόπια, "Μακεδονία" -κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί σήμερα ούτε ως αστείο.

Το ζήτημα έβγαλε κόσμο στους δρόμους! Πρωτοφανές για τη φιλαυτία του Τσίπρα. Κλάφτηκε, χωρίς ντροπή, στον Αρχιεπίσκοπο, ώστε να αποτρέψει τη μεγάλη συμμετοχή. Κόντυνε και τον εαυτό του και τον κ. Ιερώνυμο. Εν συνεχεία ενεργοποίησε την προπαγάνδα. Δεν ήταν πολλοί οι συγκεντρωμένοι, 90.000. Με άλλα λόγια όσοι θα μάζευε μία συναυλία στο ΟΑΚΑ. Γελοίο. Μετά ήταν ακροδεξιοί. Γελοιότερο. Και μετά η ζημιά δεν μαζευόταν. Η δε εμμονή με τη θέση της αντιπολίτευσης αντί να τη διχάσει, την ένωσε έναντι του κοινού εχθρού. Είναι αδιανόητο να απαιτεί η κυβέρνηση, που διαπραγματεύεται, να ακούσει τη θέση της ΝΔ και των υπολοίπων, χωρίς να τοποθετηθεί. Είναι αδιανόητο για διαχείριση εθνικού θέματος να μην έχει προηγηθεί συνεννόηση με τα άλλα κόμματα. Είναι αδιανόητο να επικαλείται ο ΣυΡιζΑ προ 20ετίας δηλώσεις του... πατέρα Μητσοτάκη, λες και το περιβάλλον είναι ίδιο ή δεσμεύουν τον γιο του και το κόμμα του. Είναι αδιανόητο και, κυρίως, κακό στρατηγικά η κόκκινη γραμμή του 2008 (δηλαδή το σημείο ύστατης υποχώρησης) να έχει μετατραπεί σε εθνική θέση (δηλαδή σε σημείο έναρξης της διαπραγμάτευσης). Υποτίθεται ότι τα Σκόπια βιάζονται, άρα η θέση του 2008 δεν είναι ο στόχος, αλλά η χειρότερη αποδεκτή για εμάς λύση.

Και εν όψει του αδιεξόδου, πέφτει νέα καταπληκτική ιδέα. Να κάνουμε ένα σποτ για να πάρουμε κουράγιο. Και μαζί με τη γελοιότητα του περιχομένου, που την ξέραμε, την αλαζονεία της υπογραφής εκ μέρους ενός ανυπόστατου νομικού προσώπου ("Ελληνική Κυβέρνηση" ως ΝΠΔΔ δεν υφίσταται) με μπόνους το εθνόσημο και την αβελτερία της προσμονής οφέλους από μία τόσο αρχαϊκή προπαγάνδα, ήρθε η επιβεβαίωση αυτού που όλοι υποψιαζόμασταν: οι προβαλλόμενες "αυθόρμητες" δηλώσεις φιλοκυβερνητικού ενθουσιασμού προέρχονταν από μέλη του ΣυΡιζΑ και συγγενείς τους.

Εάν σε όλα αυτά δεν είχε να προστεθεί μη αναστρεψιμή ζημία για τη χώρα, το θέμα θα εκινείτο στη σφαίρα του παραπολιτικού. Ο Τσίπρας μοιάζει, όμως, να μην αντιλαμβάνεται πού έχει βρεθεί και τι διαχειρίζεται. Π.χ. την, πέραν κάθε συνταγματικής τάξης, δέσμευσή του στον Ερντογάν για έκδοση των 8 αξιωματικών την πληρώνουμε σε πρόσφυγες και σε ένταση στο Αιγαίο.

Εάν ακόμη και η συγκεκριμένη, κακή, κυβέρνηση αποφάσιζε να λύσει, έστω άσχημα, το Μακεδονικό, με γειά της με χαρά της. Ηγείται, αποφασίζει, μπορεί να κάνει και λάθη. Η αξιοποίησή του, όμως, ώστε να αλλάξει η ατζέντα, να διχαστεί η αντιπολίτευση και να πραγματοποίησει ηρωική έξοδο ο Καμμένος, ώστε οι μεν ΑνΕλλ να διασωθούν εκλογικά, ο δε Τσίπρας να σκούζει ότι τον έριξαν και να προσδοκά ότι θα παραμείνει ενεργός κυβερνητικά μετά τις εκλογές, δεν είναι απλά αισχρή, αλλά και ανόητη.

Πρώτον, είναι πρακτικά αδύνατον ο ΣυΡιζΑ να κερδίσει τις εκλογές. Όλη η συζήτηση γίνεται για να μην είναι αυτοδύναμη η ΝΔ. Αλλά θα πρέπει να έχει πολύ καιροσκοπική σύνθεση η νέα Βουλή, ώστε η μεθόδευση αυτή να γίνει ανεκτή.

Δεύτερον, για τον κ. Καμμένο, ας θυμηθούν τι έγινε με τον Καρατζαφέρη το 2012. Η ηρωική έξοδος δεν τον έσωσε πολιτικά.

Τρίτον, η φιλοδοξία για διάσπαση της ΝΔ είναι το λιγότερο αστεία. Αυτή τη στιγμή δεξιά της ΝΔ υπάρχει ποσοστό 10%, από ΧΑ, ΑνΕλλ και μικρότερα κόμματα. Ο πολιτικός κυνισμός ενός αριστερού κόμματος που ελπίζει σε περαιτέρω άνοδο της ακροδεξιάς είναι αδιανόητος. Πού νομίζουν ότι μπορεί να φτάσει η εθνικιστική - λαϊκιστική ψήφος; Τι χώρο θα στηρίξει το λερωμένο χρήμα του Ιβάν; Και με ποια πρόσωπα; Ποιοι είναι αυτοί που δεν θα επιλέξουν την κυβερνητική προοπτική της ΝΔ, αλλά το 3% των ακροτήτων; Και μιλάμε για 3%, διότι το 6-7% της ΧΑ μοιάζει μπετόν αρμέ...

Ωστόσο, κάνουν ό,τι μπορούν για να ερεθίσουν εθνικιστικά ένστικτα και να ενεργοποιήσουν πατριωτικές ευαισθησίες. Παράδειγμα, το στεφάνι Καμμένου στα Ίμια. Ο Έλληνας υπουργός Άμυνας αδυνατεί να προσεγγίσει ελληνικό νησί. Και αυτό το υποψιαζόμασταν εδώ και χρόνια, αλλά τώρα έχει αποτυπωθεί στην κάμερα. Τέτοιες κινήσεις δεν τις κάνεις για πλάκα. Ή τις κάνεις έτοιμος για πολεμική σύγκρουση ή δεν τις κάνεις καθόλου.

Σήμερα, 31 Ιανουαρίου, συμπληρώνονται 22 χρόνια από το θλιβερό περιστατικό, εξαιτίας του οποίου χάθηκαν τρεις ζωές, εξευτελίστηκαν οι Ένοπλες Δυνάμεις και "γκριζάρησε" το μισό Αιγαίο. Κλείνοντας, δύο μόνο σχετικές υπομνήσεις:

Η κυβέρνηση του "προδότη" Σημίτη έδωσε εντολή για στρατιωτικές ενέργειες. Ανέβασε κομμάντο στο νησί και μόνο όταν διαπιστώθηκε η στρατιωτική ανετοιμότητα υποχρεώθηκε στην εξευτελιστική υποχώρηση. Είναι πολύ αμφίβολο αν θα βρεθεί Πρωθυπουργός να εγκρίνει ελληνοτουρκική σύγκρουση από εδώ και πέρα. Με την απόσταση του χρόνου πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η ταπείνωση εκείνη ήταν αποτέλεσμα ουσιαστικής αδυναμίας, όχι πολιτικής απόφασης.

Δεύτερον, τέτοια μέρα σήμερα, ας αφιερώσουμε μια σκέψη για τους πεσόντες. Για όλους όσοι φοράνε στολή, τούς κράζουμε ως αργόμισθους (και είμαστε άδικοι, όμως όχι απόλυτα άδικοι), αλλά ανά πάσα στιγμή είναι εκτεθειμένοι σε κινδύνους ασύλληπτους για τους υπόλοιπους από εμάς. Και η πολιτική ηγεσία τους τούς υποτιμά και τούς εκμεταλλεύεται με μεγάλα λόγια και εξαγγελίες παράνομων εξαγορών δανείων.

Ας τα έχουν αυτά κατά νουν οι κυβερνώντες. Μερικά πράγματα δεν μπορούν να αποτιμώνται σε ψήφους. Όσο και αν τους είναι δύσκολο να το καταλάβουν. Ας διδάξει κάτι η ιστορία των Ιμίων: ο Στρατός πρέπει να είναι έτοιμος για πόλεμο. Δεν είναι δυνατόν να αξιοποιείται ως εργαλείο πολιτικής. Διαφορετικά οι συνέπειες είναι ολέθριες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: