18/2/18

Δικαιοσύνη και δημοκρατία

Γράφαμε πριν από λίγες ημέρες ότι η κυβέρνηση επιλέγει πάντοτε τον πιο επιζήμιο για τη χώρα τρόπο αντίδρασης, σε συνδυασμό με την ενεργοποίηση του πλέον πρωτόγονου μηχανισμού προπαγάνδας, και η υπόθεση της Novartis αποτέλεσε την πλέον τρανταχτή δικαίωση της συγκεκριμένης παρατήρησης. Χωρίς καν να μπει κανείς σε νομικές λεπτομέρειες, η προσπάθεια της κυβέρνησης να σπιλώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους ξεχειλίζει ανηθικότητα.

Το σκάνδαλο είναι, λένε, υπαρκτό. Η φαρμακευτική δαπάνη εκτοξεύθηκε. Μόνο που εκτοξεύθηκε επί Καραμανλή, αλλά το αθώον παιδίον εξαιρέθηκε των κατηγοριών. Η αλήθεια δεν είναι όπως παρουσιάζεται, βέβαια. Διότι το "lobbying" των φαρμακευτικών εταιρειών με τους γιατρούς είναι νόμιμο. Το σκάνδαλο είναι η απουσία ελέγχου της τήρησης των κανόνων συνταγογράφησης. Ω του θαύματος! Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση δεν είναι, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση. Μόνο που αποτελεί "τεχνοφασισμό" για τον ΣυΡιζΑ...

Τέλος πάντων, το μείζον ζήτημα δεν είναι αν τα αρπάξανε οι γιατροί, ούτε αν τα άρπαξε ο Σαμαράς, μέρα-μεσημέρι, με μία μεγάλη, χτυπητού χρώματος, συρόμενη βαλίτσα, σε ένα δημόσιο κτίριο όπου καταγράφεται κάθε εισερχόμενος και, προφανώς, ένα τέτοιο ογκώδες αντικείμενο δεν θα περνούσε απαρατήρητο -απόδειξη ότι είτε ο μάρτυρας είτε ο Σαμαράς διεκδικούν βραβείο ηλιθιότητας. Το μείζον είναι η αντίληψη του ΣυΡιζΑ για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία.

Δεν θα επαναλάβουμε τα γνωστά. Είναι ύποπτο ότι η εισαγγελέας διαφθοράς διεσύρθη από ελεγχόμενα ΜΜΕ και αναγκάσθηκε σε παραίτηση. Είναι ύποπτο ότι τα ίδια ΜΜΕ είχαν προβλέψει από μηνών τις καταθέσεις των αγνώστων μαρτύρων. Είναι ύποπτο ότι οι μάρτυρες κατέθεσαν πολλές φορές και τούς ήρθε μετά από μέρες, ωσάν από του Αγίου Πνεύματος προερχόμενη, η φώτιση για την εμπλοκή πολιτικών. Είναι ύποπτη η μη τήρηση των δικονομικών κανόνων. Και οι δηλώσεις του κ. Παπαγγελόπουλου. Και η επίσκεψη του κ. Τζανακόπουλου. Και η εμπλοκή του Πρωθυπουργού.

Μόνο που όλα αυτά ταιριάζουν με πολλά από όσα έχουν πει οι κυβερνώντες και η παρέα τους. Η περιστέρειος ρήση "πήραμε την κυβέρνηση, όχι την εξουσία" σωστά κατακρίθηκε ως ενδεικτική ολοκληρωτικής και αυταρχικής αντίληψης. Ο υπουργός Εξωτερικών πρόσφατα αντέστρεψε (αυτογνώμως) το βάρος απόδειξης: πρέπει οι (ούτε καν) κατηγορούμενοι να αποδείξουν την αθωότητά τους. Για άτομα σαν τον Πολάκη, ούτε λόγος. Αλλά και ο ίδιος ο Τσίπρας έδειξε τον δρόμο με την περίφημη υπόσχεση στον Ερντογάν, για τους 8 αξιωματικούς.

Ας γυρίσουμε, όμως, πολύ πιο πίσω, στο δοξασμένο 2015. Όταν εξυφαινόταν το σχέδιο απαλλοτρίωσης του Νομισματοκοπείου και ο μέγας Αλέξης δήλωνε: "εάν πεινάει το παιδί μου, δεν έχω το δικαίωμα να κλέψω ένα μπουκάλι γάλα;". Η απλοϊκή, μέχρι βλακείας, απορία πέρασε σχεδόν ασχολίαστη, αλλά αποκαλύπτει (και πάλι) τον εγγενή φασισμό της Αριστεράς.

Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη αποτελεί κατάκτηση για τη δημοκρατία. Το δικαίωμα στον φυσικό δικαστή. Το δικαίωμα στη δημόσια δίκη. Το δικαίωμα στην προΰπαρξη αξιοποίνου και συγκεκριμένης ποινής. Ακόμα και η αναγνώριση ελαφρυντικών στον κλέφτη του παραπάνω παραδείγματος. Μόνο που ο κ. Τσίπρας στο λειψό μυαλό του έχει αντικαταστήσει τη δικαιοσύνη με τη δική του αίσθηση περί δικαίου ή, όπως ετέθη από τον νυν πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας όσο ακόμη επιχειρούσε να είναι φιλικός προς την κυβέρνηση, από το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Στη δημοκρατία δεν υπάρχει κοινό περί δικαίου αίσθημα και η δικαιοσύνη υπάρχει, ακριβώς, για να προστατεύει τον πολίτη από την αυθαιρεσία της εκτελεστικής (και, ενίοτε, νομοθετικής) εξουσίας. Και κρίνει με βάση τον νόμο. Δυστυχώς στη χώρα μας η θεσμική θωράκιση υπήρξε ασθενής. Απλά υπήρξαμε τυχεροί και δεν είχαν βρεθεί ποτέ τόσο φαύλοι στην εξουσία, όσο το αστείο μέχρι τραγωδίας παρεάκι του Τσίπρα.

Αλλά περισσότερα περί αυτού στο επόμενο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: