Ελληνική Πολιτική Επιθεώρηση

Πολιτική απονομιμοποίηση

2012-02-15T21:18:00.001+02:00

Η στάση της ΝΔ του Σαμαρά είναι χωρίς προηγούμενο. Τα φύλλα συκής, ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο με ευθύνη των "άλλων" και άρα το μνημόνιο είναι πια αναπόφευκτο, ότι θα αδειάσουν τα ράφια και θα κλείσουν οι τράπεζες, είναι για εσωκομματική κατανάλωση. Μέχρι και ότι το νέο μνημόνιο δεν είναι τόσο επαχθές όσο το πρώτο μάς είπαν, αλλά παρέλειψαν το γεγονός ότι δεν ήρθε να το αντικαταστήσει, αλλά να προσθέσει μέτρα λιτότητας στον λαό, που υποτίθεται ότι είχε φτάσει στα όριά του.

Ο κ. Παπανδρέου είναι ο απονομιμοποιημένος ηγέτης ενός κόμματος υπό διάλυση και, αρνούμενος να γυρίσει στο σπίτι του, συμβάλλει στην περαιτέρω αποσύνθεσή του. Εδώ και μερικές ημέρες, όμως, το ίδιο ισχύει και για τον κ. Σαμαρά. Αν αύριο τεθεί θέμα ηγεσίας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, πόσες ψήφους θα βρει; 5; 10; Όλοι οι κομματικοί του φίλοι είναι πλέον εκτός, με κορυφαίο τον κορυφαίο της γραφικότητας της σαμαρολατρείας: τον κ. Μαρκόπουλο.

Ο Σαμαράς δημιούργησε ένα τέρας. Φέρει πολύ μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, διότι ακολούθησε την καταστροφική πεπατημένη αντιπολίτευση. Καταγγέλλοντας συνεχώς στην κυβέρνηση, απρόθυμος να στηρίξει πολιτικές επιλογές ακόμα και του δικού του κόμματος (ενδεικτικό το γεγονός ότι σύρθηκε σε σύμπραξη στην κατάργηση του ασύλου), στη χειρότερη περίοδο για μικροκομματική πολιτική, επέλεξε να αυξήσει την πίεση στην κυβέρνηση υποσχόμενος θαύματα: ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, μηδενισμό του ελλείμματος σε 18 μήνες.

Όλη η πολιτική του στρατηγική βασίστηκε στον αντιμνημονιακό πόλεμο. Αυτός θα τα κατάφερνε χωρίς μνημόνιο. Θα διαπραγματευόταν καλύτερα. Θα απέφευγε την ύφεση. Μόνο που, όπως είχαμε προβλέψει, όταν βρέθηκε να συναποφασίζει, περιορίστηκε στα ναι...

Όμως το μεγαλύτερο δεινό που προξένησε στον τόπο ήταν η άνευ όρων παράδοση τού κόμματός του στον ακραιφνή λαϊκισμό: για πρώτη φορά μετά από χρόνια η ΝΔ έπεσε στα χέρια της λαϊκής δεξιάς. Ήρθε η ώρα να πληρώσει το κόστος της επιλογής του να αλλοιώσει τον χαρακτήρα ενός κεντροδεξιού φιλελεύθερου αστικού κόμματος. Γραφικές καρικατούρες πολιτικών βρέθηκαν να χαράσσουν πολιτική διά των διαδικτυακών τους αναρτήσεων, χωρίς να αποκρύπτουν τα αισθήματα λατρείας προς τον πεφωτισμένο ηγέτη.

Μόνο που οι γραφικοί αυτοί άνθρωποι δε διακρίνονται για την ευφυΐα τους. Οι λαϊκιστές πάντα χαρακτηρίζονται από τη συνέπεια και τον φανατισμό τους. Και όταν ο Σαμαράς, ένας άνθρωπος χωρίς χάρισμα, χωρίς αξιόλογο πνευματικό υπόστρωμα, χωρίς πολιτική διορατικότητα, με ένα παρελθόν γεμάτο λανθασμένες επιλογές, έπεσε στην παγίδα, βρέθηκε μόνος, διότι οι πιστοί στρατιώτες της δεξιάς υπερηφάνειας είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στη συνείδησή τους και τον ηγέτη. Οι περισσότεροι, λοιπόν, υπήρξαν συνεπείς. Θα το ξαναπώ: συνεπείς στην ανοησία, τον φανατισμό και τις ανεδαφικές επιθυμίες τους, αλλά συνεπείς. Σε αντίθεση με τον ηγέτη...

Η παγίδα δεν ήταν, βέβαια, στημένη από κάποιον μάγο της πολιτικής (βλ. Παπανδρέου). Η παγίδα στήθηκε από τον ίδιο τον Σαμαρά, όταν αγνοώντας κάθε επιφύλαξη από τους λίγους σοβαρούς ανθρώπους που ξέμειναν γύρω του, αποφάσισε να κερδίσει τις εκλογές με κάθε κόστος. Εκείνοι βαφτίστηκαν ντιντίδες από τον αρχιστράτηγο του γραφικού λαϊκισμού, ενώ ο γενναίος της Συγγρού παρίστανε τον μάγκα. Αλήθεια, ποιος είναι ο τζάμπα μάγκας; Ο Μαρκόπουλος και ο Γκιουλέκας, ή ο ίδιος ο Σαμαράς;

Σήμερα, οι πρόθυμες πένες ανακαλύπτουν μυστικές στρατηγικές πίσω από την κωλοτούμπα, αποδέχονται τα μνημόνια ως μόνη ελπίδα, κατηγορούν ως εξαπτέρυγα της δραχμής όσους αντιλέγουν χρησιμοποιώντας τα ίδια τα λόγια του Αντώνη... Κάποτε οι φίλοι του ετοιμάζονταν να τον αποθεώσουν για τα μεγάλα όχι του...

Η ΝΔ δεν είναι απλά διχασμένη. Είναι ένα κόμμα με το οποίο πια δεν ταυτίζεται κανένας. Με τη φωτισμένη τακτική του λαοπρόβλητου ηγέτη της, απέβαλε εκουσίως τους φιλελεύθερους ως ανεπιθύμητους ντιντίδες. Όταν, όμως, αποδείχθηκε ότι οι ντιντίδες είχαν δίκιο, αποξενώθηκε και από τη λαϊκή δεξιά. Ποιος έχει μείνει στο πλευρό του Σαμαρά; Πώς μπορεί να διαγράφει και για τα ναι και για τα όχι στα μνημόνια; Τι απέγινε η εθνική υπερηφάνεια και η μαγκιά;

Θα βρει μια γελοία εξήγηση, είμαι βέβαιος. Μόνο που πλέον ο κ. Σαμαράς δεν εκφράζει κανέναν άλλον εντός ΝΔ πλην του εαυτού του και των στενότατων συνεργατών του. Όπως εδώ και μήνες ο Παπανδρέου, όταν επίσης κοντραρίστηκε με το πασοκικό DNA, έχει χάσει τη νομιμοποίηση της ηγεσίας του, έτσι και ο Σαμαράς, παρέα, όπως παλιά, πρέπει να προσφέρουν τη μέγιστη υπηρεσία στους ίδιους, στα κόμματά τους και, κυρίως, στη χώρα: να τα μαζέψουν, ώστε η πραγματική πολιτική να αναλάβει δράση.

Ο κ. Σαμαράς ξέρει. Η μόνη σωστή απόφαση που έχει πάρει στην πολιτική του ζωή ήταν να ιδιωτεύσει μετά την αποτυχία της ΠολΑν στις Ευρωεκλογές του 1999. Ειρωνικά, αυτή η μόνη σωστή του απόφαση ήταν και η μόνη στην οποία δεν επέμεινε. Και ακόμα πιο ειρωνικά, ήταν αυτή που μετέτρεψε τον εκφραστή του 1% σε ηγέτη του 40%. Αργά ή γρήγορα ο κ. Σαμαράς θα βρεθεί ξανά να ηγείται του 1%, αλλά αδυνατεί να το κατανοήσει. Δε θα είναι η πρώτη φορά που αδυνατεί να κατανοήσει την πολιτική πραγματικότητα, βέβαια.

Καλή σας νύχτα, κύριε Σαμαρά

2012-02-11T20:05:00.003+02:00

Ο Τρελαντώνης του νιου πόλισυ μιξ, των αναπτυξιακών μέτρων, του αντιμνημονίου, της τόνωσης της αγοράς, του όχι στο λάθος, σήμερα επέβαλε σιδηρά κομματική πειθαρχία προκειμένου η φυλλορροούσα κοινοβουλευτική του ομάδα να... υπερψηφίσει το νέο μνημόνιο. Αντί να τον καληνυχτίζουμε, θα τον καλωσορίζαμε στη λογική αν η μεταβολή της στάσης του γινόταν δύο χρόνια νωρίτερα. Ο Σαμαράς τότε έβρισκε τρόπους μηδενισμού του ελλείμματος σε 18 μήνες. Σήμερα βρίσκει άδεια τα ράφια των φαρμακείων, των μπακάλικων και τα καφάσια των μανάβηδων.

Ο κ. Σαμαράς πρέπει να μας απαλλάξει από την άχρηστη παρουσία του όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αρκετή ζημιά έχει κάνει ήδη. Αν η νέα ΝΔ έγινε ακόμα πιο νέα, ώστε να θυμηθεί την πραγματική της ιδεολογία και τον πολιτικό ρεαλισμό, χρειάζεται μία ηγεσία που να πατά γερά στα πόδια της. Ο Σαμαράς τόσον καιρό πάταγε στον ακροδεξιό λαϊκισμό, που βρίσκει πλέον έκφραση μέσω των Καμμένου και Τράγκα και των δεκάδων βουλευτών που τού γυρνάνε την πλάτη. Μέσα στην απεγνωσμένη απόπειρα πολιτικής επιβίωσης τους, οι Τζαβαρομαρκόπουλοι είναι πιο έντιμοι από τον Αντώνη: μένουν συνεπείς στην ανοησία τους.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος που δεν έχει κάνει ούτε μία σωστή επιλογή στην καριέρα του να εφαρμόσει σωστά μία πολιτική στην επιτυχία της οποίας δεν πιστεύει και τη σκοπιμότητα της οποίας μέχρι χθες αμφισβητούσε. Κάθε κουβέντα του θα γυρνάει εναντίον του, κάθε φράση, κάθε λέξη, κάθε αλαζονικό ανασήκωμα των ώμων, κάθε ειρωνικό υφάκι.

Με την κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτως ή άλλως δέσμια ιδεοληπτικών εμμονών και φαντασμάτων, να ψηφίζει απρόθυμα και να υπονομεύει απροκάλυπτα την εφαρμογή των μέτρων που είχε συμφωνήσει, η υπεύθυνη αντιπολίτευση φρόντισε να ξηλώνει πεζοδρόμια ως άλλο ΚΚΕ ή ΠαΣοΚ του 1990. Αδυνατώντας να συλλάβει το μέγεθος της απειλής, η νέα Άνοιξη του Αντώνη αποξένωσε και απομόνωσε κάθε σοβαρό και νηφάλιο στέλεχός της που επεσήμανε τον κίνδυνο, υπέκυψε στα κελεύσματα της Real News και υποσχέθηκε το νέο Γουδή. Όταν ακόμα υπήρχε ελπίδα, ο Σαμαράς ανέβαινε στα κεραμίδια και έσκουζε. Όταν μπορούσε να συζητήσει για δέκα πράγματα και να συμφωνήσει με το ΠαΣοΚ, μοίραζε ανόητες υποσχέσεις τύπου "λεφτά υπάρχουν". Έσπειρε ανέμους, αλλά τις θύελλες θα τις θερίσουμε όλοι μας.

Επιμένω στη στάση της νέας ΠολΑν του Τρελαντώνη, διότι από αυτό το κόμμα περιμέναμε περισσότερα. Δεν περιμέναμε πολλά, αλλά σίγουρα περιμέναμε κάτι παραπάνω από το ΠαΣοΚ του Παπανδρέου, ο οποίος την κρίσιμη στιγμή υπέγραψε τη θανατική του καταδίκη και υπέστη το μαρτύριο του εξευτελισμού και της ταπείνωσης, πιστεύοντας, ίσως, ότι πράττει για το καλό του τόπου. Μαζί του η ιστορία θα είναι πολυ αυστηρή, διότι τα λάθη του υπήρξαν απίστευτα. Ο Σαμαράς όμως δεν έκανε λάθη. Διέπραξε συνειδητά εγκλήματα κατά της χώρας για να κερδίσει τις εκλογές και, τελικά, είναι πολύ αμφίβολο με ποιο κόμμα και αν θα φτάσει μέχρι αυτές. Διότι πια και η ΠολΑν τον έχει εγκαταλείψει για τον Τράγκα.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι

2012-02-10T23:27:00.001+02:00

Ο κ. Καρατζαφέρης μέσα σε μισό απόγευμα διέλυσε τα όποια βήματα σοβαρότητας είχε κάνει επί 4 μήνες και ουσιαστικά αποσταθεροποίησε την κυβέρνηση Παπαδήμου. Με την επιστροφή του στους τακτικισμούς και τον λαϊκισμό έθεσε σε περιδίνηση ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, μόνο και μόνο γιατί είδε σε πτώση τα νούμερα των δημοσκοπήσεων.

Το ΠαΣοΚ βρίσκεται σήμερα να βαστά το λάβαρο του αντιμνημονιακού αγώνα, με καμιά σαρανταριά βουλευτές του έτοιμους να καταψηφίσουν το νέο μνημόνιο, ενδεχομένως και υπό τις ευλογίες του κ. Παπανδρέου.

Τέλος, ο κ. Σαμαράς, κωλοτούμπας μεγαλύτερος ακόμα και αυτού του προέδρου του ΛαΟΣ, φέρεται έτοιμος ακόμα και να θέσει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας για να υπερψηφισθούν τα νέα μέτρα!!! Ξέρω ότι κανείς δε θα βρεθεί να ομολογήσει ότι είχα δίκιο όταν έγραφα ότι ο Σαμαράς θα εξελιχθεί στον πλέον μημονιακό εκ των τριών... Ότι κορόιδευε τον κόσμο με τα αναπτυξιακά μέτρα και το "νιού πόλισυ μιξ"...

Οι 3 πολιτικοί αρχηγοί, ο ένας, εκ των πλέον δειλών και αποτυχημένων Πρωθυπουργών που γνώρισε η χώρα, ο άλλος, ένα ον χωρίς καμία σωστή πολιτική επιλογή σε ολόκληρη την καριέρα του και ο τρίτος, λαϊκιστής και καιροσκόπος όσο ελάχιστοι, συμφώνησαν μόνο στο να μουτζώσουν το παρελθόν τους.

Όλα θα ήταν βέβαια καλύτερα αν π.χ. ο κ. Σαμαράς είχε συμφωνήσει σε ο,τιδήποτε επί δυόμισυ χρόνια. Αν ο Παπανδρέου είχε στείλει στο σπίτι τους όσους "σοσιαλιστές" του έπαιζαν τα μικρονοϊκά και παρανοϊκά παιχνίδια της επανεκλογής τους. Αν όλοι άφηναν τον Παπαδήμο να μαζέψει 10 σοβαρούς ανθρώπους σε μια κυβέρνηση της προκοπής.

Όλο αυτό το διάστημα παίζουμε το κρυφτό από την αλήθεια. Τελικά, θα υποστούμε τις συνέπειες. Ποτέ άλλοτε η χώρα δεν είχε τέτοιο έλλειμμα ηγεσίας, αλλά και ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο έντονη η απουσία οποιασδήποτε προοπτικής.

Οι εκλογές πλέον είναι αναπόφευκτες. Το δίλημμα μεταξύ Βενιζέλου - Σαμαρά είναι απελπιστικό. Σήμερα μόνο οι φαύλοι του Φαήλου και οι αναγνώστες του Antinews μπορούν να πανηγυρίζουν. Ο Σαμαράς θα γίνει Πρωθυπουργός με εταίρο τον Καρατζαφέρη. Και η χώρα... θα σωθεί...

Ένστικτο αυτοσυντήρησης

2011-12-11T01:17:00.001+02:00

Το παροιμιώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης του ΠαΣοΚ είχε να κάνει με την ικανότητα των ηγετικών στελεχών του να αντιλαμβάνονται το κλίμα και να μεταμορφώνουν το κόμμα αρκετά γρήγορα, ώστε ο στόχος της εξουσίας να είναι πάντα σχετικά εφικτός.

Αυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησης απορρυθμίστηκε με τον υιό Παπανδρέου. Ούτε το 2004 είχε λογική η εκλογή του, ούτε το 2007. Με τον Σημίτη να πετιέται στα άχρηστα, ο Γιώργος φαινόταν ως η μόνη εναλλακτική έναντι της εφορμούσας ΝΔ. Αλίμονο. Ο Παπανδρέου υπήρξε ένα μιντιακό δημιούργημα και αυτοί που τότε τον είχαν αναδείξει εξελίχθηκαν στους χειρότερους υβριστές του. Το 2007 η "βάση" μοιραία θα επέλεγε το λεγόμενο "μικρό πλην τίμιο" ΠαΣοΚ. Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν ήταν η σωστή επιλογή.

Ως Πρωθυπουργός, ωστόσο, αρχικά έπραξε υπεύθυνα. Κατάπιε τις πράσινες αναπτύξεις και τα σοσιαλιστικά κουραφέξαλα και επέλεξε την οδό του Μνημονίου. Μόνο που δεν ήταν έτσι. Ο Παπανδρέου ποτέ δεν ξέχασε τις εμμονές του, με αποτέλεσμα και το πρόγραμμα να μην εφαρμοστεί ποτέ και να μη γίνει κτήμα του κόσμου. Ο ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του ακόμα πιστεύει στις μαγικές λύσεις, αλλά αυτό θα ήταν αδιάφορο αν υπήρχε μία Κυβέρνηση αποφασισμένη να υποστεί τις συνέπειες στην κάλπη. Ο Καραμανλής στο ίδιο δίλημμα κρύφτηκε. Ο Παπανδρέου δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο, αλλά δεν έπαψε ποτέ να βλέπει τον εαυτό του ως αδικημένο. Αποζητώντας την εσωτερική νομιμοποίηση αδιαφόρησε τελικά για τη σωτηρία της χώρας. Προηγούνταν η δική του σωτηρία.

Ο Παπανδρέου αποτελεί πια βαρίδι για το ΠαΣοΚ. Είναι γελοίο να υποστηρίζει κανείς ότι το κόμμα μπορεί να πάει με αυτόν στις εκλογές. Μόνο ο Πετσάλνικος μπορεί να το πει αυτό, για λόγους ευνόητους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιο ΠαΣοΚ θα δούμε μέχρι την κάλπη. Η ΝΔ στην αντίστοιχη περίσταση επέλεξε την οδό του λαϊκισμού. Το πιο πιθανό είναι ότι στην ίδια παγίδα θα πέσει και το ΠαΣοΚ: Με τις δημοσκοπήσεις να εκτινάσσουν ΚΚΕ και ΣυΡιζΑ, η εύκολη ανάγνωση είναι η αντιμνημονιακή σημαία. Αλήθεια, ποιος θα τη σηκώσει; Ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοΐδης ή ο Βενιζέλος;

Ας ελπίσουμε ότι το παροιμιώδες ένστικτο θα ξαναενεργοποιηθεί και ότι το ΠαΣοΚ θα αναγνωρίσει στα 14άρια του ΣυΡιζΑ δικούς του ψηφοφόρους, αγανακτισμένους, όχι της πλατείας, αλλά από τη διαχειριστική του ανεπάρκεια. Ας ελπίσουμε ότι θα αναγνωρίσει την τεράστια δεξαμενή του κέντρου και ότι δε θα ψαρέψει στα θολά νερά της Αριστεράς. Ας ελπίσουμε ότι άνθρωποι όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος μπορούν να ηγηθούν ενός σοβαρού κεντρώου κόμματος και ότι δε θα επιλεγεί η οδός της αντιπαράθεσης με τον Τσίπρα και την Παπαρήγα για τη δεύτερη θέση.

Οι ελπίδες είναι ελάχιστες. Η ανόητη διαδικασία "από τη βάση" δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Οι απόψεις μας είναι γνωστές, δε θα τις επαναλάβουμε, αλλά έγιναν όσο ποτέ επίκαιρες. Στην κρισιμότερη στιγμή στην ιστορία του ΠαΣοΚ, η άμεση εκλογή από τον λαό δε λειτουργεί ως ανανέωση και ξεκίνημα, αλλά ως εμπόδιο. Η δημόσια συζήτηση για τη σκοπιμότητα αλλαγής του καταστατικού αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση για όλους εμάς που επιχειρηματολογήσαμε εναντίον της απολίτικης αυτής διαδικασίας.

Το ΠαΣοΚ οφείλει να επαναπροσδιορισθεί και να ξανασυστηθεί στην κοινωνία. Στην παρούσα συγκυρία, ο κίνδυνος η χώρα να πέσει στα χέρια των ακροδεξιών λαϊκιστών του Σαμαρά είναι τεράστιος και η ύπαρξη ενός αξιόπιστου πόλου απολύτως απαραίτητη.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπορούμε να αισιοδοξούμε. Το νεό μιντιακό δημιούργημα, ο Λοβέρδος, ή ο επί χρόνια υπουργός που ξαναέγινε τελευταία σοσιαλιστής, ο Χρυσοχοΐδης, βγήκαν μπροστά. Δύο πολιτικοί ανίκανοι να ποιήσουν πολιτική. Και το ΠαΣοΚ θα μάχεται με τον Σαμαρά για το ποιος θα διαλύσει εντελώς τη χώρα.

Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης ψευταράς

2011-11-24T18:14:00.001+02:00

Στη Νέα Δημοκρατία ισχύει το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" ή, ορθότερα, το έτσι είναι αν έτσι λένε ο Φαήλος και ο Μιχελάκης. Η τρόικα ζητούσε γραπτή δέσμευση τήρησης του προγράμματος στήριξης σε περίπτωση εκλογικής νίκης (ο Θεός να φυλάει) του Σαμαρά και ο μπεσαλής και λεβέντης Έλληνας αρνούνταν να γίνει δηλωσίας. Από τη χθεσινή επιστολή του ας ξεχωρίσουμε τα εξής:

"Nea Demokratia is strongly committed to the success of fiscal consolidation and structural reforms, rebuilding market confidence and fostering economic growth"

[Nea Demokratia] "also supports “tools” already implemented (albeit poorly); namely, public expenditure cutting, fighting tax evasion, structural reforms, privatization programs and capitalizing on idle real estate public property"

[We] "believe that certain policies have to be modified, so as to guarantee the Program's success"

"We intend to bring these issues to discussion, along with viable policy alternatives, strictly within the framework outlined by the Program"

Θέλει κάποιος να μάς εξηγήσει πότε ο κ. Σαμαράς υποστήριξε μέτρα υπέρ της δημοσιονομικής προσαρμογής, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, υπέρ του εκσυγχρονισμού; Στήριξε π.χ. τον Καλλικράτη, συμμετέχοντας και προτείνοντας βελτίωσεις ή έλεγε εξ αρχής όχι σε όλα; Αγωνίστηκε για τη δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών ή μήπως έταζε στον κόσμο "αναπτυξιακά μέτρα" και μηδενισμό του ελλείμματος εντός εξαμήνου; Υποκινούσε τους διάφορους "γειά σου Θύμιο" ή όχι; Έκραζε για ξεπούλημα των ασημικών ή όχι;

Ευτυχώς όμως το παλικάρι μας δε συνυπέγραψε! Δεν προσκύνησε! Στα επισημασμένα σημεία βλέπετε την επαναδιαπραγμάτευση και την πάλη που θα δώσει για το "νιου πόλισυ μιξ"!

Αλλά είπαμε: έτσι είναι αν έτσι νομίζει ο Κρανιδιώτης. Αφού, λοιπόν, κατά τη Νέα Δημοκρατία το παραπάνω κείμενο δε σημαίνει ότι ο Σαμαράς υπέκυψε στη "χάρτινη απειλή", έτσι θα είναι. Και αύριο ο Φαήλος θα μπορεί ελεύθερα να υμνήσει τη μεγάλη φιλία του με τον Αντώνη, εκθειάζοντας από τηλεοράσεων και ραδιοφώνων τη θαυμαστή μανούβρα του πεφωτισμένου ηγέτη.

Όλη αυτή η ιστορία ήταν τζάμπα μαγκιά. Μήπως η τρόικα ζητούσε κάτι περισσότερο; Αλλά το ποιόν του ανθρώπου φαίνεται καθαρά: κοροϊδεύει τον κόσμο. Μιλά για προσβολή της αξιοπιστίας του επί εβδομάδες, ενώ ταυτόχρονα υπογράφει το κείμενο πλήρους αποδοχής των όρων των δανειστών. Πού και να μην ήταν μπεσαλής! Πολύ καλά κάνει, διότι δε θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Αλλά οι πρόθυμοι πανηλίθιοι στους οποίους απευθύνεται θα πιστέψουν στο τέλος ότι ο μέγας ηγέτης αντιστάθηκε!

Λοιπόν, περιέχει ή όχι το παραπάνω κείμενο ψέματα, όταν μιλά για την πίστη της ΝΔ στις μεταρρυθμίσεις; Μας περνά ο Σαμαράς για ηλίθιους, όταν παριστάνει τον αντάρτη κατά των δυνάμεων κατοχής, αλλά strictly within the framework outlined by the Program; Ταΐζει ή όχι τον κόσμο κουτόχορτο όταν μιλά για "λάθος συνταγή", αλλά εγγυάται το Program's success;

Τι γίνεται επιτέλους, όλοι οι Νεοδημοκράτες έχουν αποβλακωθεί πια;

Η πελατεία

2011-11-22T11:52:00.001+02:00

Για ακόμη μία ημέρα η πολιτική ειδησεογραφία ασχολείται με το ζήτημα των ενυπόγραφων δεσμεύσεων τήρησης του Μνημονίου που συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση. Έχουμε επισημάνει την παιδιάστικη συμπεριφορά του Σαμαρά, ποια όμως είναι τα πραγματικά κίνητρα των δανειστών; Πρόκειται για έλλειψη εμπιστοσύνης, συνωμοσία "τσαλακώματος" του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης ή υπάρχει κάτι άλλο;

Κατ' αρχάς η επιθυμία των Ευρωπαίων να καθορίσουν το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον της χώρας, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή του δανείου είναι απολύτως θεμιτή, για όποιον τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει την Ευρωζώνη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ως τρία φιλανθρωπικά ιδρύματα που αποφάσισαν να κάνουν επένδυση ανθρωπιάς για τη διάσωση των ελληνικών μισθών και συντάξεων. Για όλους τους υπόλοιπους είναι λογικό να θέλουν να επιβάλουν τους όρους τους, χωρίς αυτό να προξενεί εντύπωση. Η πραγματική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι η αποδοχή των μέτρων των Μνημονίων (ούτως ή άλλως η συμμετοχή στους διεθνείς οργανισμούς, και ειδικά σε Ευρωζώνη και ΕΕ, σημαίνει συμμόρφωση στις επιταγές τους με τροποποίηση της εθνικής νομοθεσίας), αλλά η ίδια η ανάγκη δανεισμού για την επιβίωση της χώρας.

Εάν ληφθούν υπόψιν οι γενικότερες συνθήκες, με τους δανειστές μας να δανείζονται και οι ίδιοι, με μεγαλύτερο μάλιστα επιτόκιο από αυτό με το οποίο δανείζουν εμάς, με το βιοτικό επίπεδο χωρών που συμμετέχουν στο πακέτο διάσωσης να είναι κατώτερο αυτού που πασχίζουμε να διασώσουμε στη χώρα μας (π.χ. Σλοβακία), είναι ξεκάθαρο ότι οι χειρισμοί μας δεν μπορεί να γίνονται στο επίπεδο της ελληνικής λεβεντιάς και με συναισθηματικές εξάρσεις, τύπου "προδοσία", "ξεπούλημα" και "κατοχή".

Είναι, λοιπόν, παράλογοι οι δανειστές μας που απαιτούν την ενυπόγραφη δέσμευση για την τήρηση των (προσοχή) ήδη συμφωνηθέντων; Όχι, για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι η αναξιοπιστία των Ελλήνων πολιτικών, και ειδικά του κ. Σαμαρά. Με το προηγούμενο ιστορικό του κ. Παπανδρέου, ο οποίος, αφού συμφώνησε για το κούρεμα και το νέο δάνειο και γύρισε πανηγυρίζοντας στην Ελλάδα, αποφάσισε να τα θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού, πώς να εμπιστευθούν τον Σαμαρά, που στο κάτω-κάτω ουδέποτε συμφώνησε στο σχέδιο διάσωσης; Ο Παπανδρέου συμμετείχε στον σχεδιασμό του και τελικά υπαναχώρησε (για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, βέβαια, και στην προσπάθεια εξασφάλισης λαϊκής νομιμοποίησης), ο Σαμαράς που δήλωνε στα μέσα ενημέρωης ότι δε θα ψηφίσει τη σύμβαση "ούτε αν τον κρεμάσουν ανάποδα" είναι ο άνθρωπος στον οποίον μπορούν να βασισθούν;

Τι δηλώνει ο κ. Σαμαράς; Ότι δε συμμετέχει σε συγκυβέρνηση, ότι απαιτεί τη λαϊκή ετυμηγορία, ουδέποτε απεδέχθη καθαρά το Μνημόνιο και, τελικά, το μόνο που θέλει είναι τα χρήματα του δανείου: την έκτη δόση και την ενεργοποίηση της νέας δανειακής σύμβασης. Αυτό στα ώτα των ξένων πώς ακούγεται; Ότι θέλει τα λεφτά και μετά μπορεί να ξαναθυμηθεί την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, που ακόμα και τώρα δεν έχει αποδεχθεί καθαρά.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η τρόικα βλέπει τις εκλογές του 2012 να μετατρέπονται στο δημοψήφισμα του Παπανδρέου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι ορθή η κρίση ότι η εμμονή των δανειστών στην υπογραφή Σαμαρά έχει και προεκλογική σκοπιμότητα. Αν ο Σαμαράς κατέβει με τα λάβαρα του "δε συναινώ στο λάθος", του "νιου πόλισυ μιξ", των "αναπτυξιακών μέτρων" και της "επαναδιαπραγμάτευσης", ουσιαστικά ο λαός θα κληθεί να κρίνει την ορθότητα του σχεδίου διάσωσης. Αν η προεκλογική περίοδος κυλήσει με την αντιπαράθεση μεταξύ των "μνημονιακών" και των "αντιμνημονιακών", ουσιαστικά θα έχουμε τη διεξαγωγή του κατάπτυστου δημοψηφίσματος με αντικείμενο τη συμφωνία. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες, όπως ήδη φάνηκε.

Αν όμως ο Σαμαράς έχει δεσμευθεί, δε θα έχει το περιθώριο να παίξει αυτό το χαρτί στην προεκλογική περίοδο. Και είναι πασιφανές ότι οι αριστοτεχνικές κωλοτούμπες του (αντιμνημόνιο - έκτη δόση, συγκυβερνώ - αντιπολιτεύομαι, δέχομαι - δεν υπογράφω) εκεί ακριβώς αποσκοπούν. Θέλει να μας πει ότι για το καλό της πατρίδος δέχθηκε τη συγκυβέρνηση που δεν ήταν συγκυβέρνηση, τα λεφτά τα πήραμε (αν τελικά τα πάρουμε) και τώρα ώρα για τη σωστή συνταγή, που μόνο αυτός κατέχει.

Αμφιβάλλει κανείς ότι αν εκλεγεί Πρωθυπουργός θα δεχθεί, έκων - άκων, τους όρους των δανειστών; Τον κ. Έντα Κένι, που τον είχε κάνει σημαία της επαναδιαπραγμάτευσης προ μηνών, τον είδαμε σήμερα, που μαθαίνει από τις γερμανικές εφημερίδες ότι θα αυξήσει το ΦΠΑ στη χώρα του; Για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Η τρόικα φοβάται ότι αυτή η ρητορική των δύο χρόνων του Σαμαρά έχει περιεχόμενο και ότι δεν είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Αν όμως όλοι έχουν δεχθεί το Μνημόνιο, τι θα πάμε να ψηφίσουμε; Το εύλογο ερώτημα έχει δύο πηγές, τις πηγές του κακού για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Πρώτη, και πάλι η αναξιοπιστία. Με όλα τα σενάρια συνωμοσίας που εξυφαίνονται, για προδοσία του Παπανδρέου για να γίνει γ.γ. του ΟΗΕ (!), ξεπούλημα των πετρελαίων της χώρας, διεθνή σιωνισμό κ.λπ., αλλά κυρίως λόγω της διαχρονικής ανικανότητας και ιδιοτέλειας των πολιτικών μας, κανείς δεν πιστεύει όσα μας λένε. Το ΚΚΕ λ.χ. υποστηρίζει ότι η χώρα δε χρειάζεται καν την έκτη δόση, απόδειξη ότι δεν εξαντλήθηκαν ακόμα τα ταμειακά αποθέματα του Κράτους (συλλογισμός απίστευτος: αφού ο άρρωστος δεν πέθανε ακόμα, δεν είναι άρρωστος)! Σε αυτό το περιβάλλον, ο ψηφοφόρος δεν πρόκειται να δεχθεί ότι το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση οπότε και δεν έχει νόημα αν συμφωνούμε με αυτό ή όχι.

Ο δεύτερος παράγων είναι αυτός που καθορίζει την οπτική γωνία θέασης της κατάστασης, δηλαδή τα ΜΜΕ. Το θέμα είναι τεράστιο, και έτσι ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Σάλος ξέσπασε π.χ. στο Ίντερνετ από τη στάση του ομίλου ΣΚΑΪ - Καθημερινής. Το συγκρότημα Αλαφούζου, που πράγματι έψεγε την Κυβέρνηση γιατί δεν ήταν αρκετά... μνημονιακή, τη μία φέρεται να υπηρετεί την Ντόρα, την άλλη τον Καρατζαφέρη, την άλλη να έχει προσκυνήσει στα αλλότρια συμφέροντα που επιδιώκουν την εξόντωση της πολιτικής (γιατί σήμερα αγαπήσαμε τους πολιτικούς μας, ξαφνικά) από τους τεχνοκράτες και άλλα φαιδρά.

Προφανώς η στάση αυτή δεν είναι αθώα, αλλά, για παράδειγμα, οι αρθρογράφοι της Καθημερινής ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2007 επεσήμαναν την ανάγκη Κυβέρνησης συνεργασίας -όταν μάλιστα ήταν ιδιαίτερα εύλογο να υποψιασθεί κανείς σκοτεινά κίνητρα υπονόμευσης του Καραμανλή, γιατί η πρόταση αυτή ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Φαινομενικά...

Στον αντίποδα τα φιλοσαμαρικά μίντια. Ο κ. Τράγκας π.χ. στα παραληρήματά του διά του Real FM, με το γνωστό ειρωνικό και αγοραίο ύφος του, κατακεραυνώνει όποιον τολμήσει να μη συνταχθεί με τον μεγάλο πατερούλη Αντώνη υπό τους ήχους γερμανικών εμβατηρίων και, με τον εθνικό ύμνο των Γερμανών να παιανίζει κατά διαστήματα, διατάσσει προσοχές! Οι ακροατές του, άραγε, η εκλογική πελατεία του Σαμαρά δηλαδή, πώς θα πάει στην κάλπη αν ο Πρόεδρος γίνει "δηλωσίας";

Ο κ. Χατζηνικολάου πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα να διαφημίζει τον ΟΤΕ, ως χορηγό της εκπομπής του. Τον ΟΤΕ που ανήκει κατά το ήμισυ στην Deutsche Telecom. Αλλά δεν πρόκειται για ξεπούλημα εθνικής περιουσίας όταν οι Γερμανοί χορηγούν τις εκπομπές, έτσι;

Ο διευθυντής της Real News είναι βέβαια αυθεντικό λαγωνικό. Μετά τις εκλογές του 2009 και ενώ διηύθυνε το πλέον αντιμνημονιακό κανάλι, αυτό όπου ο Τράγκας τσίριζε στην Κάτια Μακρή κλαίγοντας για τις συνταξούλες των φτωχών λίγο πριν επιτεθεί με χυδαιότητα κατά της οικογένειας Μητσοτάκη, αυτό όπου κατά παγκόσμια πρωτοτυπία ο οικονομικός συντάκτης Χρήστος Κώνστας ανακλήθηκε στην τάξη από τον Χατζηνικολάου όταν τόλμησε να μιλήσει θετικά για κάποιο κυβερνητικό νομοσχέδιο, έβρισκε τον χρόνο για να φιλοξενεί τους κ.κ. Καστανίδη, Γερουλάνο και Παμπούκη και να τους πλέκει κατά διαστήματα το εγκώμιο.

Ούτε ο υπαστυνόμος Ρεξ δε θα "μυριζόταν" την πολιτική ποιότητα, όπως ο κ. Χατζηνικολάου. Ο οποίος δεν είχε πάρει μυρωδιά ούτε την απάτη με τις διαφημιστικές του καναλιού του, ούτε τα χρέη στο Δημόσιο. Ήξερε όμως πολλά για το ήθος, την εντιμότητα και τις ικανότητες των υπουργών Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας. Προσέξτε, Δικαιοσύνης, Πολιτισμού και Επικρατείας...

Σήμερα ο κ. Γιαννίκος είναι στη φυλακή, αλλά ο Τράγκας θα κλάψει γιατί το Κράτος δεν πιάνει τους μεγαλοκαρχαρίες -αυτούς για τους οποίους δούλευε. Το χρέος του υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο. Ποσό αντίστοιχης τάξης με αυτό που βρέθηκε στην Ελβετία σε λογαριασμό του κ. Καπράνου των δομημένων ομολόγων (ξέρετε, αυτού που αρθρογραφούσε στην... Καθημερινή!!!), που είναι επίσης στη φυλακή.

Αυτοί είναι που μας ενημερώνουν. Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο κ. Χατζηνικολάου γνωρίζει καλά ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να τσαλακώσουν τον Σαμαρά, που "μόνο όρκο δεν έχει δώσει" ότι συμφωνεί. Αλλά κανείς δεν του ζήτησε όρκο, υπογραφή να βάλει πρέπει. Αφού συμφωνεί, γιατί δεν τη βάζει να τελειώνουμε;

Μα γιατί θα χάσει την πελατεία του. Όπως και ο κ. Χατζηνικολάου, ο κ. Τράγκας και τόσοι άλλοι που θα συνοδεύσουν τον "λεβέντη" ελληνικό λαό στην κάλπη.

Ώρα να σοβαρευτούμε

2011-11-21T10:40:00.001+02:00

Ποτέ άλλοτε η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν υπήρξε τόσο ανεύθυνη και ανόητη. Επί των ημερών Σαμαρά είναι αδύνατον να εντοπίσουμε έστω και μία τοποθέτηση που να υπήρξε ορθή, όχι μόνο με το αυθαίρετο εν πολλοίς κριτήριο του "εθνικού συμφέροντος", αλλά ακόμα και με κριτήριο το στενό κομματικό συμφέρον. Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, η ΝΔ του Σαμαρά όχι μόνο δεν έχει "επαναπατρίσει" κάποιους από τους 1.000.000 ψηφοφόρους που το 2009 τής γύρισαν την πλάτη, αλλά με βάση τις δημοσκοπήσεις πρόκειται να κινηθεί σε ποσοστά ίδια με της τότε συντριβής της.

Δεν υπάρχει, βέβαια, τίποτε το παράδοξο σε αυτό. Αν εξαιρεθούν οι "παραδοσιακοί" ψηφοφόροι, αυτοί που ό,τι και να γίνει "ΝΔ ρίχνανε, ΝΔ θα ρίξουν", το ισοζύγιο του κόμματος είναι αρνητικό. Τα οφέλη από την αντιμνημονιακή τακτική θα ήταν ούτως ή άλλως παροδικά: το κοινό της ΝΔ ήταν ίσως το λιγότερο ευεπίφορο σε λαϊκιστικά συνθήματα, λόγω της υπεροχής ΠαΣοΚ και ΛαΟΣ στον τομέα αυτόν. Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι η "δεξιά στροφή" θα φέρει ψήφους στο κόμμα, η ζημία από την απώλεια του κεντρώου - κεντροδεξιού χώρου φαίνεται μεγαλύτερη.

Ο ΛαΟΣ, από την άλλη, διατηρεί, αν δεν αυξάνει, τις δυνάμεις του. Άρα και τα κέρδη από την παραδοσιακή Δεξιά είναι αμφίβολα. Για να μην αναφερθούμε στα πιθανά οφέλη από τη νέα τακτική Καρατζαφέρη (με το χαρτί του "σοβαρού και υπεύθυνου" πολιτικού), διότι το παρελθόν του με τις ακραίες πρακτικές και δηλώσεις θα συνεχίσει να τον στοιχειώνει -όπως διαπιστώσαμε και πάλι πρόσφατα.

Βεβαίως παραμένει η προσδοκία άντλησης ψήφων από τη δεξαμενή του 1.000.000, αλλά αυτό θα προϋπέθετε σοβαρό πρόγραμμα και στρατηγική. Οι άνθρωποι αυτοί ήδη μία φορά το 2009 δεν πήγαν στην κάλπη. Επομένως δεν τους αγγίζει το δίλημμα ΠαΣοΚ ή ΝΔ. Αυτό που απαιτούν είναι σοβαρές προτάσεις. Αυτές που ο Σαμαράς αδυνατεί να προσφέρει.

Από το αντιμνημόνιο πέρασε στην υιοθέτηση του Μνημονίου και της νέας δανειακής σύμβασης. Από το "ρόνγκ πόλισυ μιξ" πέρασε στη συγκυβέρνηση, που δεν είναι συγκυβέρνηση, αλλά μεταβατική ακροδεξιο-κυβερνο-αντιπολίτευση με μία λογική και συνταγματική κωλοτούμπα (ανεξάρτητα από την οριακής νομιμότητας διαδικασία που ακολουθήθηκε για τον σχηματισμό της, στην αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία η σημερινή Κυβέρνηση έλαβε ηχηρότατη ψήφο εμπιστοσύνης και ο νέος Πρωθυπουργός χαίρει γενικής εκτίμησης). Το πρόγραμμά του είναι τόσο σοβαρό ώστε το Ζάππειο Ι έγινε Ζάππειο ΙΙ σε χρόνο αντίστοιχο με αυτόν που υποτίθεται ότι θα χρειαζόταν για να μηδενίσει το έλλειμμα! Το δε Ζάππειο ΙΙ έγινε τελικά αγώνας για την εξασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου.

Ακόμα και αν συμφωνήσουμε ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί επιδείνωναν συνεχώς τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, αυτή δεν είναι η εικόνα ενός σοβαρού κόμματος και ενός σοβαρού αρχηγού.

Σήμερα ο Σαμαράς συμπεριφέρεται σαν τετράχρονο που το πιάσαν να κάνει ζημιές και αρνείται να ζητήσει συγγνώμη. Ενώ επί δύο χρόνια μιλούσε για προδοσίες, ξεπούλημα της χώρας, πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια και άλλα δακρύβρεχτα, ενώ ποτέ δεν αναγνώρισε το μάταιο του αντιμνημονίου λόγω της αναγκαιότητας του Μνημονίου (ο αρχηγός της ΝΔ έχει δεχθεί μόνο την ανάγκη να λάβουμε τα χρήματα του δανείου, όχι να δεσμευθούμε ότι θα το αποπληρώσουμε!), ενώ ακόμα αρνείται ότι το κόμμα του συμμετέχει στην Κυβέρνηση (!) παίζει το χαρτί του αξιόπιστου και μπεσαλή.

Για όσους έχουν αμφιβολίες για το διεθνές κύρος του Σαμαρά, η ιστορία είναι πολύ διδακτική. Ακόμα και αν τελικά η τρόικα υποχωρήσει, το θέμα των υπογραφών συζητείται επί δύο εβδομάδες! Τον Σαμαρά, λοιπόν, δεν τον πιστεύει κανένας. Αλλά εκείνος παριστάνει τον περήφανο και αξιοπρεπή, αρνούμενος ότι κάθε μέρα εξευτελίζεται περισσότερο με τα καμώματά του.

Δεν υπάρχει τίποτε το παράδοξο ούτε και σε αυτό. Από τις γραμμές αυτές δίνουμε μάχη επί 4 χόνια εναντίον των λαϊκιστικών μεθόδων της "αμεσοδημοκρατίας", που υπήρξε η βαρύτερη ζημία που ο κ. Παπανδρέου έκανε στη χώρα. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή". Η λαϊκή ψήφος είναι αναγκαία για να προσφέρει νομιμοποίηση, σε καμία περίπτωση δε συνιστά λευκή επιταγή για μία συν Θεώ διακυβέρνηση, αλλά είναι αδιανόητο ο κόσμος να αποφασίζει για τα πάντα.Όταν τα λέγαμε αυτά κάποιοι μας λοιδωρούσαν. Σήμερα ο Παπανδρέου είναι σπίτι του γιατί, αντί να κυβερνήσει όπως έπρεπε και να είναι ειλικρινής με τον λαό (λέμε τώρα), αποζητούσε μάταια τη λαϊκή νομιμοποίηση. Τελικά, ούτε η χώρα σώθηκε, ούτε ο ίδιος.

Στα χνάρια του και ο Αντώνης. Λέει "ό,τι θέλει ο λαός", γι' αυτό και κάνει συνέχεια λάθη τα οποία δεν έχει το μεγαλείο να αποδεχθεί. Όλη η ηγεσία του υπήρξε ένα λάθος, ο ίδιος είναι ένα λάθος: είναι αποκύημα του φόβου του Μητσοτάκη. Όταν τα στελέχη της ΝΔ έβλεπαν την Ντόρα ως μόνη επιλογή ηγεσίας, κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να την κάνουν πέρα. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερη ως Αρχηγός, αλλά όσα λέει σήμερα είναι περισσότερο ρεαλιστικά από τα "νιου πόλισυ μιξ" του Σαμαρά.

Λέγεται ότι η Ιστορία δε γράφεται με αν, αλλά δείτε τις πιο πρόσφατες "λαϊκές ετυμηγορίες": Στο αίτημα για μεταρρυθμίσεις ο λαός έδιωξε ατιμωτικά τον Σημίτη και έφερε τον Καραμανλή. Στο δίλημμα μέτρα ή "λεφτά υπάρχουν" ψήφισε Γιωργάκη. Τον οποίον είχε επιλέξει έναντι του Βενιζέλου (παρότι τώρα αποδεικνύεται καθαρά πόσο κενός είναι και αυτός, μεταξύ των δύο δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση). Στο δίλημμα Ντόρα ή ο,τιδήποτε άλλο επέλεξε το άλλο, ακόμα και αν αυτό το "άλλο" προερχόταν από το μαυσωλείο του 1% της άφρονος πατριδοκάπηλης Ακροδεξιάς.

Ναι, οι διεφθαρμένοι και ανίκανοι κυβερνούν αυτήν τη χώρα, αλλά δεν κατέλαβαν με τη βία την εξουσία. Οι εκλογές πλησιάζουν και αυτοί δε σοβαρεύονται. Και οι δύο παλεύουν για να μείνουν στην εξουσία, με κάθε κόστος. Μήπως ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε εμείς;

Τόσο ανόητοι είμαστε πια;

2011-11-16T21:47:00.001+02:00

Ο αποπεμφθείς κ. Χατζηγάκης είπε τελικά δημοσίως αυτό που όλοι ξέραμε, αλλά που οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει. Η χώρα έχει πληρώσει ήδη τον κ. Σαμαρά με το Σκοπιανό, δε χρειάζεται να τον πληρώσει ξανά...

Φυσικά, σαν έτοιμοι από καιρό, οι παρατρεχάμενοι του Αρχηγού έσπευσαν να μιλήσουν για τα έργα και τις ημέρες του κ. Χατζηγάκη στα υπουργεία όπου θήτευσε. Αλήθεια, αφού ήταν τέτοιος απατεώνας, τι δουλειά είχε τόσον καιρό στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ; Γιατί ο Σαμαράς δε μας είχε μιλήσει για τα σκάνδαλα που βαρύνουν το παρελθόν του και δεν τον είχε στείλει πακέτο στον εισαγγελέα; Μήπως θα θύμωνε ο πρώην και θα έπρεπε να εξέλθει της κατάστασης μακαριότητας την οποία απολαμβάνει επί δύο χρόνια;

Το ζήτημα, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο Χατζηγάκης (κάτι που έχει μγάλη σημασία, βέβαια), είναι και αν έχει δίκιο σε όσα λέει. Αλλά η απάντηση σε αυτό δε συμφέρει τον κ. Σαμαρά και την παρέα του.

Στο μεταξύ, κορυφώνεται ο θρήνος για την είσοδο του ΛαΟΣ στην Κυβέρνηση. Ωσάν να μην εκλήθησαν τα κόμματα της Αριστεράς στη συζήτηση για τον σχηματισμό Κυβέρνησης, ωσάν ο ΛαΟΣ να μην είναι κόμμα που λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους και το Σύνταγμα, ωσάν να μην ψηφίζεται από τον λαό.

Την άποψή μου την έχω ξανακαταθέσει: η ζημία που υφίσταται το πολίτευμα από την επαναστατική γυμναστική του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι από τις ρητορικές ακρότητες, στις οποίες ο Καρατζαφέρης ενίοτε καταφεύγει. Για την ακρίβεια, αν κάποιος ρίχνει νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς αυτός είναι ο ψευτοπροοδευτισμός που μάς έχει πλήξει εδώ και χρόνια.

Ο Καρατζαφέρης πρέπει, ωστόσο, να ξεκαθαρίσει και τι θα κάνει μετεκλογικά. Διότι δε θα μπορεί να αρνηθεί τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια της αστάθειας. Σε αυτήν, όμως, την περίπτωση, θα έχει εξαπατήσει τους ψηφοφόρους του, μεταξύ των οποίων κυρίως όσους προτίμησαν τον ΛαΟΣ αντί της ψευτοΝΔ του Σαμαρά. Σε αυτό το ερώτημα ο Καρατζαφέρης πρέπει να απαντήσει προεκλογικά. Αν π.χ. απαιτήσει την παραμονή Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού σε μία συγκυβέρνηση ΛαΟΣ - ΝΔ, ο Σαμαράς τι θα μπορεί να κάνει;

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, μία ερώτηση: Μία κυβέρνηση Σαμαρά, με υπουργούς Φαήλο, Χρύσανθο, Σταμάτη, Παναγιωτόπουλο και Μαρκόπουλο, με υφυπουργούς διάφορους κρυφούς αστέρες τύπου Θύμιου Λυμπερόπουλου (ο οποίος ήταν αναπληρωτής τομεάρχης, μην ξεχνάμε) και εκπρόσωπο τον Μιχελάκη, είναι λιγότερο ακραία από μία Κυβέρνηση με τον Γεωργίου, τον Ροντούλη και τον Βορίδη;

Να μιλάμε και λίγο σοβαρά. Δε θα βαρεθώ να το γράφω: Ο Χατζηγάκης έχει απόλυτο δίκιο. Στην ηγετική ομάδα περί τον Σαμαρά έχουν εμφιλοχωρήσει ακραία στοιχεία, με αποτέλεσμα το κόμμα να έχει υιοθετήσει ρητορική και να ανέχεται μεθόδους που δεν ταιριάζουν σε ένα κεντροδεξιό, αστικό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα. Αυτό θα ήταν αδιάφορο αν δεν έβλαπτε τόσο πολύ τη χώρα σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο.

Το δυσάρεστο είναι άλλο: Αυτοί που ψήφιζαν "μεσαίο χώρο", πώς θα ξαναψηφίσουν σήμερα Σαμαρά; Πώς είναι δυνατόν ο κύριος 1% να εισπράττει το 25% μόνο και μόνο επειδή φόρεσε γαλάζια φανέλα; Τόσο ανόητοι είμαστε πια;

Μια προφητεία

2011-11-14T20:50:00.001+02:00

Ο αξιότιμος Πρόεδρος της Πολιτικής Ανοίξεως κ. Σαμαράς διέγραψε από την κοινοβουλευτική ομάδα του τον πρώην υπουργό Σωτήρη Χατζηγάκη. Ανεξάρτητα από το πολιτικό παρελθόν, το ποιόν και την προσφορά του στη χώρα -για τα οποία ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του-, ο λόγος της διαγραφής του ήταν ότι μίλησε για σταγονίδια ακροδεξιών στην ηγετική ομάδα της "Νέας Δημοκρατίας". Ο κ. Χατζηγάκης δεν είχε βέβαια ποτέ εκλεγεί βουλευτής της Πολιτικής Ανοίξεως, αλλά ο λαός τον είχε στείλει στη Βουλή ως μέλος της Νέας Δημοκρατίας, παρότι αυτή αυτοκαταργήθηκε με την επικράτηση Σαμαρά στην ηγεσία της.

Θα ξαναδιατυπώσω, λοιπόν, το ίδιο ερώτημα: Όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές που εξελέγησαν με τη ΝΔ γιατί κάθονται μέσα στην ΠολΑν; Γιατί ο κ. Χατζηγάκης δεν τα μάζεψε μόνος του νωρίτερα; Βέβαια, αυτός δεν κατάπιε τη γλώσσα του, ούτε κρυβόταν τόσον καιρό, με αποτέλεσμα να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του. Οι υπόλοιποι τι στο καλό παριστάνουν;

Είναι πασιφανές ότι η φερόμενη ως "ΝΔ" έχει πραγματοποιήσει την τελευταία διετία στροφή προς τα δεξιά. Αυτό δεν είναι κακό εξ υπαρχής. Είμαι ο τελευταίος που θα δαιμονοποιήσει οποιονδήποτε πολιτικό χώρο, με μόνη προϋπόθεση την τήρηση των νόμων του κράτους (πρβλ. τις τακτικές π.χ. του ΣυΡιζΑ) -ειδικά όταν είχα επισημάνει την αποξένωση της ΝΔ από την ιδεολογία της, αν όχι και απόλυτη αποϊδεολογικοποίησή της, επί "μεσαίου χώρου". Είναι όμως αντίθετο προς την ιδεολογία του κόμματος να κινείται στο δεξί άκρο του πολιτικού φάσματος, αλλά και επιζήμιο για τη χώρα, καθώς η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με αγκυλώσεις, αλλά με ψυχραιμία και ρεαλισμό. Οι λεονταρισμοί και οι παλικαριές είναι καλοί για τα γήπεδα και για τα κλαμπ που συχνάζουν οι "ντιντήδες", κατά Φαήλο Κρανιδιώτη.

Ως δείγμα της... σκέψης των συμβουλατόρων του κ. Σαμαρά, πάρτε βαθιά ανάσα και αντέξτε να διαβάσετε την παρακάτω προφητεία:

Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες, την 27 – 28 Οκτωβρίου 2012
Ύστερα από μια θυελλώδη συνεδρίαση του και αφού οι απειλές των Ευρωπαίων για την 6^η δόση είναι τρομακτικές και συνεχείς, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, πήρε το λόγο. Αφού κατακεραύνωσε τους Ευρωπαίους για τα συνεχή λάθη τους, τις παραλείψεις και τις διχογνωμίες τους, που είχαν συνέπεια τον εκτροχιασμό και τον αργό θάνατο της ελληνικής οικονομίας, έβαλε όλους στη θέση τους για τις συνεχείς προσβολές προς τη χώρα και τους Έλληνες. Κλείνοντας, τους είπε ότι δεν θα παραβρεθεί στις αυριανές εργασίες της 28^ης Οκτωβρίου. Η ελληνική αντιπροσωπεία θα επιστρέψει σύσσωμη στην Ελλάδα προκειμένου ο Αρχηγός της Κυβέρνησης και η Κυβέρνησή του, να παρακολουθήσουν τη Δοξολογία και την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο του ΟΧΙ στη Θεσσαλονίκη.
Πείτε μου. Σηκώνεται ή δε σηκώνεται μετά η μισή Τανάγρα για να συνοδεύσει τιμητικά, από την Κέρκυρα, το αεροσκάφος του Πρωθυπουργού στο αεροδρόμιο Μακεδονία; Μαζεύεται ή δε μαζεύεται μισό εκατομμύριο κόσμος στην παρέλαση ακόμη και με καταρρακτώδη βροχή; Σφίγγουν ή δε σφίγγουν οι κώλοι στις Βρυξέλλες;

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουνίου στο ανεπίσημο επίσημο site της "Νέας ΝΔ", antinews. Δεν έχει σημασία η ταυτότητα του συντάκτη του, αν κινείται στο περιβάλλον Σαμαρά, αν είναι σύμβουλός του κ.λπ., καθώς το φέρνω ως παράδειγμα, όπως είπα, τρόπου σκέψης. Μία επίσκεψη στο antinews είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς ότι και ενδεικτικό είναι το συγκεκριμένο απόσπασμα, αλλά και ότι πολλοί εκ των ιδεολογικών ταγών της "ΝΝΔ" υπογράφουν επώνυμα παρόμοια κείμενα (και καλά κάνουν).

Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, όχι μόνο από αυτό το site αλλά από τον τρόπο με τον οποίο συνολικά κινείται ο κ. Σαμαράς αν κάνουν ή όχι οι ακροδεξιοί κουμάντο στη "ΝΝΔ". Δε θα αντισταθώ, όμως, στον πειρασμό να επισημάνω πόσο δικαιώθηκε ο "προφήτης". Ο Σαμαράς σήμερα... παρακαλά για την έκτη δόση, όταν ο Βενιζέλος έκανε μαγκιές στην τρόικα οι δανειστές μας τα μάζεψαν, έφυγαν και τους παρακαλάγαμε να γυρίσουν, ενώ οι μόνοι κώλοι που έχουν σφίξει είναι των πολιτών της χώρας...

Θα ξαναθυμήσω τι έγραφα χθες: Η ΝΔ ζει σε ονειροφαντασία και κινείται εκτός λογικής. Τα F-16 που υποδέχονται τον... Πρωθυπουργό Σαμαρά (Θεός φυλάξοι!) νομίζω ότι δίνουν μία ικανοποιητική εικόνα για το τι εννοώ, και σκοπίμως δεν επεκτείνομαι σε άλλες απόψεις που οι σύμβουλοι του Σαμαρά κατά καιρούς διατυπώνουν.

Όσο για τον κ. Χατζηγάκη δε μένει παρά να τον καλωσορίσουμε στη λογική και την πραγματικότητα. Οι άλλοι για πόσο θα κρύβονται, ενώ ο Σαμαράς και οι συν αυτώ θα μεθοδεύουν την εξόντωσή τους;

Απώλεια επαφής

2011-11-13T11:36:00.001+02:00

Ποτέ άλλοτε δεν είχε φανεί με τόσο ένταση η απώλεια επαφής των πολιτικών μας με την πραγματικότητα. Το συγκλονιστικό ξέσπασμα της Ροδούλας Ζήση κατά τη συζήτηση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, όπου και αποκάλεσε τον κ. Παπανδρέου "μεγάλο οραματιστή ηγέτη", άφησε μερικά εκατομμύρια Έλληνες και ελληνοποιημένους (το παλιό χόμπι του κ. Φλωρίδη ήταν να δημιουργεί ψηφοφόρους του ΠαΣοΚ, κι ας σήμερα παριστάνει τον άσπιλο και αμόλυντο) κατοίκους της χώρας να αναρωτιούνται αν ακούν καλά και αν πρόκειται για τον ίδιο Παπανδρέου που ήταν "τελειωμένος" για τους βουλευτές του.

Η κ. Ζήση με τον λυρισμό της έκλεψε την παράσταση, αλλά και ο πρώην Πρωθυπουργός δεν πήγε πίσω. Ο δικός του παραλογισμός κορυφώθηκε με το δακρύβρεχτο διάγγελμα προς τον λαό όπου, ενώ μας ετοίμαζε Πρωθυπουργό - μαριονέτα τον κ. Πετσάλνικο, μιλούσε για τη "μεγάλη μέρα που ξημερώνει για την Ελλάδα".

Από τον διαγωνισμό ανοησίας δε θα μπορούσε να λείπει ο κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ την τελευταία διετία, κ. Σαμαράς. Με ύφος θριαμβευτή μετά τη μάχη, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (γαντζωμένος ακόμα και σε αυτήν την αστεία καρέκλα) βγήκε να μας πει ότι ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε αλλαγή Πρωθυπουργού στο μέσον της τετραετίας και ότι δε συγκυβερνά. Αν θέλαμε να σχολιάσουμε το περιεχόμενο της δήλωσης μοιραία θα έπρεπε να επισημάνουμε ότι ο κ. Παπανδρέου έχει καλύτερη επίδοση, διότι το 2009 έριξε ολόκληρη την Κυβέρνηση και κέρδισε τις εκλογές. Τότε, δηλαδή δεν άλλαξε ο Πρωθυπουργός και έγινε ο ίδιος ο Παπανδρέου, με τα γνωστά αποτελέσματα;

Φυσικά, επί της ουσίας της η δήλωση είναι το λιγότερο αστεία. Είναι προς συζήτηση το τι έριξε τον κ. Παπανδρέου, αλλά οι απόψεις συγκλίνουν στα εξής: ανικανότητα του ιδίου και των συνεργατών του, απώλεια ερεισμάτων στον λαό και το κόμμα λόγω εφαρμογής πολιτικής που αντίκειται στις σοσιαλιστικές ονειρώξεις, προδιαγραφή εκλογικής συντριβής του ΠαΣοΚ με τη συγκεκριμένη ηγεσία και, κυρίως, αδυναμία διαχείρισης μίας οριακής για την επιβίωση της χώρας κατάστασης. Η συμβολή του κ. Σαμαρά έγκειται στο τελευταίο, καθώς έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει τη λύση.

Επί 18 μήνες η νέα Πολιτική Άνοιξη των ακροδεξιών αφρόνων πολέμησε με λύσσα τη στήριξη της χώρας από την τρόικα. Απόδειξη τρανή ότι η ακροδεξιά με τον πατριωτισμό καμία σχέση δεν έχουν. Αυτοί που φοβήθηκαν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας συνέπραξαν με την ακροαριστερά του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ σε μία μάχη με καταστροφικά αποτελέσματα. Σήμερα η Νέα Δημοκρατία θέτει ως άμεση προτεραιότητα τη δανειακή σύμβαση και την έκτη δόση του "αμαρτωλού" μνημονίου. Γλείφει εκεί όπου με μανία έφτυνε, δηλαδή.

Δεν πρόκειται απλά για αναξιοπιστία, μικροκομματικό συμφέρον, πολιτικάντικους τακτικισμούς, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Ο κ. Σαμαράς ζει σε ονειροφαντασία. Νομίζει ότι υπηρετεί το εθνικό συμφέρον ό,τι και αν κάνει, με αποτέλεσμα να είναι περιττό να του επισημάνει κανείς τα κενά λογικής. Ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ανίκανος, αλλά ο Σαμαράς έχει αυτοεγκλωβιστεί στην πολεμική μίας λύσης που ήταν η μοναδική διαθέσιμη.

Η τελευταία του δήλωση είναι ενδεικτική. Ενώ όλη η χώρα και οι ξένοι ηγέτες με ανακούφιση έβλεπαν έναν αξιόλογο άνθρωπο στην προεδρία μίας Κυβέρνησης συνεργασίας, ο Σαμαράς βγήκε να πανηγυρίσει γιατί έριξε τον γίγαντα της πολιτικής Παπανδρέου και να ξεκαθαρίσει ότι δε συγκυβερνά!

Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο ανόητος. Έχει απλά χάσει την επαφή με το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον. Όπως συχνά συμβαίνει με τους αρχηγούς, οι συμβουλάτορές τους τούς αποκόβουν εντελώς. Ο Σαμαράς εξακολουθεί να πιστεύει ότι μόνη έγνοια του κόσμου είναι να μη μιανθεί η ΝΔ από τη συνεργασία με το ΠαΣοΚ και τον ΛαΟΣ, ενώ αυτή ήταν η επιθυμία κάθε σοβαρού Έλληνα. Στην πραγματικότητα αυτή είναι η έγνοια του Φαήλου, του Χρύσανθου και του Κωστάκη Μαρκόπουλου...

Βλέποντας αυτήν τη δήλωση του Σαμαρά, θυμήθηκα μία κλασική, ανεκδοτολογικού χαρακτήρα, ιστορία της Ψυχιατρικής για τους παράφρονες: Ο άρρωστος περπατά συνεχώς σε μία ευθεία όταν του τοποθετείς ένα εμπόδιο. Εκείνος συνεχίζει στην ίδια ευθεία, αφού πρώτα το παρακάμψει. Στην επισήμανση του εξεταστή ότι παρεξέκλινε της πορείας του για να αποφύγει το εμπόδιο, ο παράφρων αποκρίνεται "ποιο εμπόδιο;".

Δε συμβαίνει το ίδιο με τον Σαμαρά; Δεν είναι απολύτως παράλογη η στρατηγική του; Όχι μόνο επιμένει κολλημένος στην ευθεία που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά αδυνατεί να αντιληφθεί τόσο το μάταιο της πορείας του, όσο και τα πολλαπλά εμπόδια που συναντά και απλά αποφεύγει, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζει. Δεν μπορεί καν να αντιληφθεί πότε μας τα γυρνάει σε σχέση με πριν...

Πρώτες σκέψεις για την Κυβέρνηση Παπαδήμου

2011-11-11T17:40:00.001+02:00

Μήπως ήταν πράγματι το μόνο πρόβλημα της Κυβέρνησης ο Παπανδρέου; Για το γεγονός π.χ. ότι καμία συγχώνευση Νοσοκομείων ή κλινικών δεν έχει προχωρήσει (έχει γίνει μόνο συγχώνευση διοικήσεων) έφταιγε ο Παπανδρέου, και όχι ο Λοβέρδος; Ο κ. Παπαϊωάννου ήταν τόσο επιτυχημένος, παρότι η Δικαιοσύνη βιώνει πρωτοφανή απαξίωση; Ο κ. Γερουλάνος μετέτρεψε τη χώρα σε ναό Πολιτισμού, όταν ακόμα και η ποδοσφαιρική κάθαρση αποτελεί ανέκδοτο;

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι ίδιοι ναύτες θα δουλέψουν καλύτερα με μερικές προσθήκες και καινούργιο καπετάνιο. Πάντως ο αντίλογος στην κριτική είναι ισχυρός. Με τόσο μικρό διάστημα στη διάθεσή του ο κ. Παπαδήμος δε θα μπορούσε να ρισκάρει με πολλές αλλαγές και αναδιάρθρωση των υπουργείων. Προφανώς θα δοθεί προτεραιότητα σε όσα έχουν συμφωνηθεί ως κύριοι άξονες αυτής της Κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές, με μαέστρους τον ίδιο τον Πρωθυπουργό στον οικονομικό τομέα και τον κ. Δήμα στην εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι ευτύχημα.

Στο μεταξύ, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός έθεσε εαυτόν με πάσα επισημότητα στον πυρήνα του πολιτεύματος. Οι φωνές για ακροδεξιούς και τα τοιαύτα είναι απλά ανόητες. Ο κ. Καρατζαφέρης επέδειξε ιδιαίτερη σύνεση και σεβασμό στους θεσμούς όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα και (όπως και η κ. Μπακογιάννη) πολιτεύτηκε κατά το μάλλον ορθόδοξα επί δύο χρόνια: Υπερψήφισε το Μνημόνιο ως αναπόφευκτο, αλλά άσκησε και τη δίκαιη κριτική για τις κυβερνητικές παλινωδίες, πρότεινε εξαρχής την Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως μόνη διέξοδο και ανέτρεψε τα σχέδια Παπανδρέου - Σαμαρά για απαξίωση αυτής της πρότασης, επιβάλλοντας, τελικά, τον κ. Παπαδήμο στους δύο δειλούς και άβουλους αρχηγούς.

Ο ΛαΟΣ υπήρξε και πολύ πιο έντιμος και πολύ πιο δημοκρατικός στις τοποθετήσεις του, ενώ φαίνεται να αναλαμβάνει πολιτικό κόστος με τη συμμετοχή του στην Κυβέρνηση, διότι μην ξεχνάμε ότι μοιράζεται εκλογικό κοινό με τη τείνουσα προς τα άκρα Νέα Δημοκρατία -και όχι με όσους τον θεωρούσαν εκτός του θεμιτού πολιτικού φάσματος. Το ρίσκο δεν είναι μόνο θεωρητικό από την κυβερνητική φθορά, αλλά απολύτως ουσιαστικό, διότι ο ΛαΟΣ είναι πλέον κυριολεκτικά κόμμα εξουσίας και οφείλει όχι μόνο να ασκεί κριτική, αλλά και να προτείνει λύσεις και (το κυριότερο) να διαθέτει το πολιτικό προσωπικό με τη γνώση και τις ικανότητες να τις εφαρμόσει προς το συμφέρον της χώρας. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του κ. Καρατζαφέρη.

Για τους φοβούμενους την Ακροδεξιά, όσους τουλάχιστον έχουν μάτια ανοικτά, αυτή βρίσκεται με μία πολύ πιο επικίνδυνη μορφή της στη Νέα Δημοκρατία. Τα στοιχεία που περιβάλλουν τον Σαμαρά κινούνται εμφανώς με γνώμονα το κομματικό, και όχι το εθνικό συμφέρον, ενώ επιδεικνύουν και πρωτοφανή για το κόμμα απαξία προς τους θεσμούς και τα πολιτικά ήθη. Αυτό είναι εμφανές από τη στάση τους την τελευταία εβδομάδα, με αποκορύφωμα την προσπάθεια του Σαμαρά να απεμπλακεί από μία προσπάθεια που θα έπρεπε να είναι εθνική. Ο Φαήλος και η παρέα του αποτελούν μία απειλή πολύ πιο επικίνδυνη, όχι τόσο για το πολίτευμα όσο για την εθνική ενότητα.

Και τώρα σπίτια τους

2011-11-11T00:24:00.001+02:00

Κανένας μας δεν μπορεί να γνωρίζει ποιο θα είναι το τέλος της Κυβέρνησης Παπαδήμου, ούτε αν πράγματι πρόκειται για τον κατάλληλο άνθρωπο την κατάλληλη στιγμή, όπως τα ΜΜΕ μάς έχουν πείσει. Αναμφίβολα, όμως, στο πρόσωπό του η όποια υποψία ελπίδας για κάτι καλύτερο παίρνει σάρκα και οστά. Για λίγο, το μετά θα φανεί γρήγορα.

Όσοι μιλούν για χούντες, μαύρα μέτωπα και άλλα ανόητα στην πραγματικότητα μας τα γυρνάνε από όσα έλεγαν. Μέχρι χθες υποστήριζαν ότι, ανεξάρτητα από το Σύνταγμα που προέβλεπε τετραετή θητεία Παπανδρέου, έπρεπε να πάμε σε εκλογές γιατί η Κυβέρνηση δεν έχαιρε της λαϊκής στήριξης. Σήμερα κρύβονται πίσω από το Σύνταγμα μιλώντας για μη εκλεγμένη Κυβέρνηση, παρότι η μεγάλη συνεργασία υποστηρίζεται από τους περισσότερους.Το Σύνταγμα έγινε βεβαίως λάστιχο, αλλά αυτό ας το λύσουν οι αρμόδιοι. Η ουσία είναι ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί με υπευθυνότητα, ούτε με δημοψηφίσματα, ούτε με επαναδιαπραγματεύσεις και "νιού πόλισυ μιξ". Όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, κάτι που έγινε μόλις σήμερα.

Σαμαράς και Παπανδρέου από την αρχή θέλησαν να απαξιώσουν την Κυβέρνηση συνεργασίας, παρότι αυτή αποτελεί την τελευταία ελπίδα. Το αρχικό σχέδιο ήταν η απροθυμία Σαμαρά (που ξεκινούσε από την σφοδρή επιθυμία του να γίνει βεζύρης στη θέση του βεζύρη και την πασιφανή έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου) να τορπιλίσει την προσπάθεια. Η παρέμβαση Παπούλια ήταν καταλυτική. Στη συνέχεια έπρεπε να απαξιωθεί το εγχείρημα, με την επιλογή Πετσάλνικου να προσφέρει την ευκαιρία. Είναι αδιανόητο ο αρχηγός του ΠαΣοΚ να προτείνει ως πρόσωπο που ενσαρκώνει τη συναίνεση έναν πιστό συνεργάτη του και ύποπτο ότι ο αρχηγός της ΝΔ τον αποδέχθηκε. Άλλωστε, η γενικότερη στάση του Σαμαρά είναι αδιανόητη: ας βάλει όποιον θέλει και εμάς δε μας απασχολεί! Την ίδια ώρα το επιτελείο του Παπανδρέου μοίραζε ψεύτικες διαρροές στους δημοσιογράφους, γελοιοποιώντας περισσότερο την κατάσταση.

Αυτή η απροθυμία των δύο γεννά ερωτηματικά. Φοβούνται ότι αναδεικνύεται νέα δύναμη στο κέντρο; Φοβούνται ότι θα τους "ρίξουν" οι βουλευτές τους; Σε κάθε περίπτωση ο "ακροδεξιός" και "λαϊκιστής" Καρατζαφέρης, αυτός με τον οποίο κάποτε η ΝΔ δε συζητούσε και μετά τις εκλογές θα τον παρακαλάει για συγκυβέρνηση, υπήρξε ο πολιτικός που κράτησε την πιο έντιμη στάση και έπεισε ότι μόνο κίνητρο είχε τη σωτηρία της χώρας. Αν κανείς πιστεύει ότι η υπουργοποίηση του Βορίδη και του Βελόπουλου γεννά την ελπίδα εκλογικού κέρδους για τον ΛαΟΣ μάλλον γνωρίζει κάτι παραπάνω.

Το επόμενο βήμα είναι να πετάξουμε τους δύο ανεπαρκείς αρχηγούς από τα μεγάλα κόμματα. Παπανδρέου και Σαμαράς έχουν εξευτελίσει τη χώρα. Ο πρώτος περισσότερο, αλλά και οι ευθύνες του δεύτερου είναι βαρύτατες. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος αυτός (σε ρεπορτάζ μόλις την προηγούμενη Κυριακή) φερόταν να έχει δηλώσει ότι "ούτε κρεμασμένος ανάποδα" δε θα ψήφιζε τη σύμβαση. Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς. Γελώντας σκεφτόμουν ότι μία λύση για να νομίζει ότι είναι συνεπής με τα όσα λέει θα ήταν να αναγκάσει σε παραίτηση όσους βουλευτές συμμετάσχουν στην Κυβέρνηση. Και τελικά πήρε αυτήν τη γελοία απόφαση! Ας του προτείνουμε και μία λύση για την υπογραφή που δε θέλει να βάλει: Όταν έρθει η ώρα ας δηλώσει ασθένεια, για να υπογράψει ο Δήμας ή ο Αβραμόπουλος... Έτσι θα μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Αυτοί οι δύο, οι εκλεγμένοι από τις "βάσεις" κλείσαν τον κύκλο τους. Όλοι εσείς οι "αγανακτισμένοι" που τους ψηφίζετε, μήπως ήρθε ώρα να τους στείλετε σπίτια τους;

Κρίση κρίσεως

2011-11-10T00:31:00.002+02:00

Για τα αίτια της κρίσης που οδηγεί την Ελλάδα στο τέλος της, τουλάχιστον με το επίπεδο ζωής που γνωρίζαμε μέχρι πριν από δύο χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά. Τα περισσότερα συγκλίνουν σε απόρριψη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, σε αποδοκιμασία των προσώπων που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, ελάχιστοι (μεταξύ αυτών και εμείς) τόλμησαν να αποδώσουν και μικρό μέρος της ευθύνης στους άφρονες ψηφοφόρους που δεν έπαψαν ποτέ να γοητεύονται από τις ψεύτικες υποσχέσεις. Η πραγματική όμως κρίση είναι η κρίση της κρίσεως, της κριτικής ικανότητας αυτής της κοινωνίας, της σκέψης, της παιδείας, του λόγου, της αξιολόγησης προσώπων και καταστάσεων.

Ας ρίξουμε μία ματιά στα γεγονότα. Η κοινωνία μας αποθεώνει επί μήνες τους "αγανακτισμένους" που μουτζώνουν τη Βουλή, αγνοώντας όχι μόνο τις πραγματικές διαστάσεις χαβαλέ, αλλά και το γεγονός ότι οι εν λόγω αποτελούν ισχνή μειοψηφία σε σχέση με όσους εξέλεξαν αυτούς που εισπράττουν το φάσκελο. Ανάγει σε ήρωα έναν ανήλικο που επίσης τίμησε με την ανοικτή του παλάμη την εξέδρα των επισήμων στην παρέλαση στη Λάρισα. Δεν μπορεί κανείς να είναι αυστηρός με ένα παιδί, που αναμφίβολα επηρεάζεται από το γενικότερο κλίμα, η ώριμη όμως κοινωνία θα έπρεπε προ πολλού να θυμηθεί και να θυμήσει ότι ποτέ τα προβλήματα δε λύνονται με ύβρεις και προσβολές και ότι σε κάθε περίπτωση οι θεσμοί, όσο και αν ατιμάζονται από τα πρόσωπα, αποτελούν θεμέλια ομαλής λειτουργίας του κοινωνικού συνόλου.

Αντ' αυτού οι "προοδευτικές" δυνάμεις καλούν σε ανυπακοή και αγώνα, οι πιο προοδευτικές δυνάμεις προτείνουν ως λύση την αποχή από τις εκλογές και όλοι μαζί δακρύζουν για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Είναι οι ίδιοι που δε σεβάστηκαν τον Πρόεδρο και ματαίωσαν μία εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές του '40. Τους πραγματικούς αγωνιστές. Αυτοί που δε σέβονται τους νεκρούς της χώρας θα διαφυλάξουν την εθνική κυριαρχία;

Είμαστε η χώρα όπου οι φοιτητές εκλέγουν τους καθηγητές τους. Όπου οι μαθητές αγωνίζονται με κλειστά σχολεία για καλύτερη Παιδεία, δηλαδή για Παιδεία χωρίς αξιολόγηση και με χαλαρό πρόγραμμα σπουδών. Η χώρα όπου ο κάθε χασικλής και ο κάθε μεθύστακας, αυτός που προσκυνά τον κάθε ΠΑΟΚ και τον κάθε Ολυμπιακό, αντιμετωπίζεται ως "βάση" ή "φίλος" και έχει λόγο στην επιλογή αρχηγών των κομμάτων, βουλευτών (τύπου Ράπτη, Καϊλή και Ανατολάκη), ακόμα και για το αν είναι καλή ή κακή μία δανειακή σύμβαση. "Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η του πρώτου ανδρός αρχή", άφησε κληρονομιά ο Θουκυδίδης, αλλά εδώ ονειρευόμαστε κάλπες, ανοικτές διαδικασίες και άμεση δημοκρατία. Τι να περιμένει όμως κανείς από πολιτικούς άνδρες που πίστεψαν ότι ο Ισοκράτης θα καλούσε Έλληνες τους "της ημετέρας παιδεύσεως μετέχοντας", χωρίς κανένας να προβληματιστεί πώς θα ήταν δυνατόν να έχει πει κάτι τέτοιο;

Η αποχαύνωση της κοινωνίας φαίνεται από δύο γεγονότα, τον φανατισμό και το επίπεδο του λόγου.

Ο φανατισμός είναι στην πραγματικότητα άμεση συνέπεια της έλλειψης κριτικής ικανότητας. Ο υπέρτατος αρχηγός έχει πάντα δίκιο και ο "ελεύθερος" πολίτης απλά επιλέγει το πρόσωπο στο οποίο θα δηλώσει τυφλή υποταγή. Κάπως έτσι κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι ο Καραμανλής θα γυρίσει για να σώσει τη χώρα, κάπως έτσι κάποιοι αγνόησαν το πόσο αναιμική φιγούρα ήταν ο Παπανδρέου, κάπως έτσι κάποιοι αρνούνται ότι ο Σαμαράς στην πολιτική του ζωή πήρε μία μόνο σωστή απόφαση, να αποσυρθεί από την πολιτική, αλλά δεν κατάφερε ούτε σε αυτή να μείνει συνεπής. Ακόμα και στην Εκκλησία, με τα κατηχητικά και τις πολυάριθμες (ανταγωνιζόμενες μάλιστα) οργανώσεις, αντί να γεννώνται φανατικοί της αγάπης, εκκολάπτονται φανατικοί της θρησκείας, ωσάν ο Θεός να έχει ανάγκη από γυναίκες χωρίς ίχνος θηλυκότητας με μόνιμο ψεύτικο χαμόγελο και από άνδρες που κυκλοφορούν στον δρόμο σαν απροσάρμοστοι.

Για το επίπεδο του λόγου τι να πει κανείς; Να μιλήσουμε για την πενιχρή γλώσσα όλων ημών των νέων; Να μιλήσουμε για τα μέσα ενημέρωσης; Για τους πολιτικούς του "ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται", με πρώτο τον Πρωθυπουργό; Αυτός τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια να αναγνώσει τα γραμμένα από άλλους. Ο Σαμαράς του "πήγα κι είδα", με το χέρι στην τσέπη και το ύφος ψευτόμαγκα του καφενείου, προφανώς για να τον νιώθει κοντά του ο "λαουτζίκος", έχει και αυτός δυσκολία στο να χρησιμοποιήσει λεξιλόγιο άνω των 100 λέξεων, μη περιλαμβανομένων προθέσεων και άρθρων;

Αν αυτή η κοινωνία δεν αρχίσει να σκέφτεται, ακόμα και αν σωθούμε από τη χρεοκοπία, ακόμα και αν γίνουμε Κατάρ με τα πετρέλαια του Ιονίου και της Κρήτης, Γερμανία με τα φωτοβολταϊκά, Ελβετία και Δανία του Νότου, η κρίση δεν πρόκειται να λήξει ποτέ.

Καθώς η χώρα για πέμπτη μέρα δεν έχει Πρωθυπουργό, θα έλεγε κανείς ότι ίσως η περίσταση δεν είναι κατάλληλη για τέτοιες σκέψεις. Αλλά πόσοι, ακούγοντας τον Παπανδρέου να προτείνει τον Πετσάλνικο ως λύση στα προβλήματα και τον Σαμαρά να απαντά βγάζοντας και πάλι την ουρά του, δε σκεφτήκατε ότι μας περνάνε για ηλίθιους; Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Μήπως δεν έχουν άδικο;

Ο λόγος του, συμβόλαιο

2011-11-09T00:14:00.001+02:00

Ολοκληρώθηκε και το τέταρτο 24ωρο που η χώρα δεν έχει Κυβέρνηση και Πρωθυπουργό. Θα έλεγε βέβαια κανείς ότι η χώρα έχει κλείσει 24... χρόνια χωρίς να κυβερνάται, αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πρωτόγνωρο. Είναι άραγε ενδεικτικό του κλίματος συναίνεσης και συνεργασίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων;

Όσο στην Ελλάδα αναζητούμε Πρωθυπουργό ο οποίος δε θα έχει την απολύτως εξωφρενική απαίτηση να έχει λόγο στον σχηματισμό της Κυβέρνησης (άκουσον - άκουσον!), η τρόικα απαιτεί ενυπόγραφες δεσμεύσεις από πέντε αξιωματούχους (Παπανδρέου, Σαμαρά, Προβόπουλο, τον νέο Πρωθυπουργό και τον νέο υπουργό Οικονομικών) για την τήρηση των συμπεφωνημένων... Όπως εύκολα θα μπορούσε να προβλέψει κανείς, ήταν και πάλι ο κ. Σαμαράς που πρώτος εθίγη (!) και έσπευσε να αρνηθεί, υποστηρίζοντας ότι αρκεί η εκ μέρους του προφορική αποδοχή των όρων της σύμβασης.

Θα ξαναπούμε ότι οι κωλοτούμπες του κ. Σαμαρά δεν προσφέρονται για μικροκομματική αξιοποίηση, διότι τυχόν εμμονή του θα ήταν επιζήμια για τη χώρα. Άλλωστε η αξιοπιστία του βρίσκεται στο ναδίρ. Κανείς δε γνωρίζει ποιος συγκινείται από τα γενναία διαγγέλματα περί εθνικής αξιοπρέπειας, ενώ η χώρα κυριολεκτικά επαιτεί. Όχι με ευθύνη μόνο του Σαμαρά, αλλά και με δική του, καθώς επί ενάμιση χρόνο υπονόμευε επίμονα και συστηματικά ακόμα και τις όποιες, λίγες και ανεπαρκείς, αξιόλογες προσπάθειες της Κυβέρνησης.

Διαβάζοντας, όμως, τη δήλωσή του, ότι δεν επιτρέπει σε κανέναν να αμφισβητεί τους λόγους του και ότι έχει δημοσίως δεσμευθεί για την τήρηση της δανειακής σύμβασης (αυτήν που πριν μία εβδομάδα δε δεχόταν!), μοιραία το μυαλό γυρίζει δύο χρόνια πίσω. Τότε που ο κ. Αβραμόπουλος είχε υποχρεώσει τον περήφανο Σαμαρά να δεσμευθεί γραπτώς ότι θα τον χρίσει Αντιπρόεδρο της ΝΔ σε περίπτωση νίκης του, με αντάλλαγμα τη στήριξή του, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου.

Πόσο, λοιπόν, σοβαρά να λάβει κανείς υπ' όψιν τα λόγια του Σαμαρά, όταν η εκτός πάσης πολιτικής λογικής επικράτησή του εντός ΝΔ βασίστηκε σε μία μυστική συμφωνία με έναν αντίπαλό του, ο οποίος μάλιστα δεν τον εμπιστευόταν και (στον βαθμό που η είδηση ισχύει) τον υποχρέωσε σε γραπτή δέσμευση; Πώς να τον εμπιστευθεί όταν η πολιτική που ακολούθησε επί 18 μήνες βασίσθηκε στην απόρριψη του Μνημονίου και σήμερα φέρεται να το αποδέχεται, και μάλιστα θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την εξασφάλιση της 6ης δόσης του;

Κλείνοντας, πάντως, γεννάται μία απορία. Ότι οι πολιτικοί μας επιδίδονται σε ρητορικές αναδιπλώσεις χωρίς να σκέφτονται την αξιοπρέπειά τους το γνωρίζουμε (φαίνεται ότι εξαντλούνται στην υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας και μόνο). Αν όμως παραβούν μία ενυπόγραφη δέσμευσή τους ποιες κυρώσεις θα υποστούν; Θα υποβληθεί αγωγή από την τρόικα;

Εθνικής σοβαρότητας

2011-11-07T20:53:00.000+02:00

Ενώ γνωρίζαμε ότι η Κυβέρνηση της χώρας αποτελούνταν από ανίκανους ανθρώπους που στοιχειώνονταν από σοσιαλιστικά φαντάσματα και σκιάζονταν από την εκλογική αποδοκιμασία, σήμερα μάθαμε ότι το μόνο πρόβλημα ήταν ο κ. Παπανδρέου. Από τη στιγμή που αυτός φεύγει, η ΝΔ, που εξακολουθεί να διανύει τη δική της Πολιτική Άνοιξη κόντρα στη βαρυχειμωνιά της χώρας, δέχθηκε τα Μνημόνια, τα Μεσοπρόθεσμα και τα κουρέματα, ξέχασε τα αναπτυξιακά μέτρα και τις επαναδιαπραγματεύσεις και, αρνούμενη να συμμετάσχει με στελέχη της στη νέα Κυβέρνηση, απλά ονειρεύεται την εκλογική νίκη. Θα μπορούσε να κάνει αλλιώς;

Όχι, και είναι παρήγορο ότι έστω και τώρα ο Σαμαράς έπαψε να αρνείται τα αυτονόητα. Μόνο που αυτό ίσχυε και πριν έναν μήνα, και πριν έναν χρόνο. Πρέπει κανείς να είναι εξαιρετικά ανόητος για να πιστεύει ότι (ποιος;) ο Σαμαράς θα προέτασσε τα στήθη του και, ανθιστάμενος στις ξένες πιέσεις καβάλα σε λευκό άλογο, θα έδιωχνε την τρόικα. Ο κύριος αυτός μέσα σε τρεις ημέρες έχει αναδειχθεί σε άρχοντα της κωλοτούμπας -αλλά δεν είναι η ώρα για ανούσιες συγκρούσεις εσωτερικής κατανάλωσης.

Η κατάσταση επιτάσσει σοβαρότητα και ρεαλισμό. Ο Σαμαράς δεν έχει επιδείξει τίποτε από τα δύο μέχρι στιγμής. Είναι ελπίδα όλων να πραγματοποιήσει άλλη μία κωλοτούμπα, ώστε η "μεταβατική" Κυβέρνηση να μετατραπεί σε μία πραγματική Κυβέρνηση, μία Κυβέρνηση εθνικής ενότητας, εθνικής σοβαρότητας και εθνικής υπευθυνότητας.

Αργά ή γρήγορα εκλογές θα γίνουν. Ο Σαμαράς φιλοδοξεί να κυβερνήσει με το 20% που προβλέπεται να λάβει ή απλά το πρόβλημα, εκτός του Παπανδρέου, είναι η αναλογία των εδρών στη Βουλή; Τον Φεβρουάριο πάλι δε θα απαιτείται Κυβέρνηση συνεργασίας; Είναι τόσο ανόητος ο Σαμαράς, ώστε να πιστεύει ότι θα επιτύχει την αυτοδυναμία;

Είναι απλά αδιανόητο ενώ τα πράγματα είναι τόσο οριακά, οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα να αντιπαρατίθενται σα να μην τρέχει τίποτε και να έχουν τον νου τους στην εξουσία! Αν ο Σαμαράς δεν το καταλαβαίνει, σίγουρα μέσα στο κόμμα του υπάρχουν κάποιοι να τον στείλουν σπίτι του, όπως κάποιοι άλλοι έκαναν με τον Παπανδρέου...

Κλείνοντας, μία πρόβλεψη: Το τέλος του κ. Σαμαρά, αν δεν αλλάξει άμεσα πολιτική, δε θα είναι καλό. Θα είναι τόσο ολέθριο και ατιμωτικό, που το τωρινό άδειασμα του Παπανδρέου θα φαντάζει αξιοπρεπές και οικειοθελές φινάλε της καριέρας του. Αν δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα (κάτι το οποίο είναι προφανές), ας νοιαστεί για την υστεροφημία του -διότι η Ιστορία θα είναι πολύ σκληρή μαζί του. Ας κοιτάξει πού βρισκόταν πριν από 2 χρόνια ο κ. Παπανδρέου και πού είναι σήμερα.

Ο ανίκανος, ο ψευτόμαγκας, οι επικίνδυνοι

2011-11-04T00:11:00.002+02:00

Με τον Πρωθυπουργό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρξα εξαιρετικά αυστηρός. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ανίκανο, χωρίς πολιτικό αισθητήριο, χωρίς ρητορικό χάρισμα. Όταν, όμως, η χώρα βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας έκανε την αυτονόητη επιλογή, τη μόνη επιλογή. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα. Η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μονόδρομος και ακριβώς το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήταν ο κατάλληλος για να διαχειριστεί την κατάσταση καθιστούσε επιβεβλημένη τη στήριξη κατ' αρχάς της επιλογής αυτής από το σύνολο των αποδεχομένων το Σύνταγμα πολιτικών δυνάμεων και εν συνεχεία τη συνεργασία για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος από τη διαπραγμάτευση.

Από τον Απρίλιο του 2010, στον Ιούνιο του 2011 και τώρα, τον Οκτώβριο του 2011, το σύνολο των κομμάτων της "αστικής" δημοκρατίας έπρεπε να κινηθεί συντεταγμένα. Είχε τρεις ευκαιρίες, κάθε μία από τις οποίες υπό ακόμα πιο απελπιστικές συνθήκες. Στην τρίτη, τελικά, καήκαμε... Η διαχείριση της χρεοκοπίας έμεινε στα χέρια ανίκανων ανθρώπων, δέσμιων σοσιαλιστικών εμμονών και παπανδρεϊκών φαντασμάτων, με παλινωδίες και ολιγωρίες. Την υπεύθυνη επιλογή έκαναν οι ανεύθυνοι άνθρωποι, διότι, φυσικά, εξαναγκάσθηκαν.

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση επιδιδόταν σε αγώνα λαϊκισμού, ανοησίας και ψευτομαγκιάς. Ο κ. Σαμαράς αρχικά απέρριπτε το Μνημόνιο γιατί δεν αποτελούσε λύση. Μόνο που δεν υπήρχε περιθώριο ελιγμών! Όταν στις περσινές αυτοδιοικητικές εκλογές οι επιλογές του δε δικαιώθηκαν αναδιπλώθηκε μιλώντας μεν για Μνημόνιο, αλλά μετά από επαναδιαπραγμάτευση και σε συνδυασμό με αναπτυξιακά μέτρα. Ποτέ δε μίλησε για τους όρους που θα αναδιαπραγματευόταν, ποτέ τα μέτρα που επαγγελόταν δεν έγιναν συγκεκριμένα. Σήμερα αναδιπλώθηκε για δεύτερη φορά. Ο κύριος "δε συναινώ στο λάθος", αυτός που έψεγε την κυβέρνηση μέχρι χθες, σήμερα θεωρεί επιτακτική ανάγκη την άμεση έγκριση της δανειακής σύμβασης και τη διασφάλιση της έκτης δόσης του Μνημονίου! Αυτή η σύμβαση τελικά είναι καλή ή κακή για τη χώρα; Εάν ερχόταν χθες στη Βουλή θα την υπερψήφιζε ή όχι; Το "Όχι" θα μας έβγαζε από το ευρώ; Και τελικά, οι δόσεις του Μνημονίου είναι απαραίτητες ή ο Σαμαράς κρύβει πάλι τον άσο στο μανίκι;

Φυσικά, έχει δίκιο. Ο ολέθριος ελιγμός του δημοψηφίσματος εκτροχίασε τη χώρα. Οι δανειστές θα θέσουν τους όρους τους και το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι αν προτιμούμε τα λεφτά ή τη χρεοκοπία.

Βλέποντας ψύχραιμα την κατάσταση είναι πια σαφές ότι και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θυσίασαν το εθνικό συμφέρον στον βωμό του μικροκομματικού εσωτερικού διαγκωνισμού. Για τον κ. Παπανδρέου λίγο - πολύ το ξέραμε, αφού επρόκειτο για τον ανεπαρκή αρχηγό ενός κατ' εξοχήν λαϊκιστικού κόμματος. Ο επίσης ανεπαρκής Σαμαράς, ωστόσο, φρόντισε να σύρει και το δικό του κόμμα στον ολέθριο χορό του λαϊκισμού. Η στάση του εξυπηρέτησε το εθνικό συμφέρον; Οι κουτσαβακισμοί με το χέρι στην τσέπη και το δάκτυλο υψωμένο, η καταβύθιση του επιπέδου του δημοσίου διαλόγου, οι ψεύτικες υποσχέσεις, το "αντιμνημόνιο", η "επαναδιαπραγμάτευση" και τα "αναπτυξιακά μέτρα" ήταν ή όχι ελιγμοί, εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης;Αλίμονο, πόσο ειρωνικά μοιάζουν πια κάποια πράγματα! Ο Σαμαράς θα επαναδιαπραγματευόταν το Μνημόνιο, ως Πρωθυπουργός μίας χώρας που δεν είναι σε θέση να προκηρύξει δημοψήφισμα χωρίς διεθνή έγκριση. Σήμερα θεωρεί τη δανειακή σύμβαση μονόδρομο, αλλά όταν το ίδιο έλεγε η Μπακογιάννη για το Μνημόνιο (και είχε δίκιο, όπως έχει σήμερα ο Σαμαράς) τη διέγραψε και φίμωσε κάθε φωνή αμφισβήτησης.

Και ο ανίκανος Πρωθυπουργός και ο ψευτόμαγκας Σαμαράς είναι επικίνδυνοι, είναι σαφές. Επιμένω όμως στην ευθύνη του Σαμαρά για μία σειρά από λόγους: Ο Παπανδρέου έκανε τη μόνη υπεύθυνη επιλογή, στρεφόμενος κατά του κόμματός του, του εαυτού του ίδιου. Ούτως ή άλλως είναι ένας άνθρωπος από τον οποίο οι απαιτήσεις δε θα μπορούσαν να είναι μεγάλες και που ηγείται του κόμματος που ευθύνεται περισσότερο για την πολιτική αποχαύνωση που βιώνουμε. Όμως ο Σαμαράς είναι ο αρχηγός του κόμματος που δε θα έπρεπε να έχει κανέναν δισταγμό, όχι απλά να δεχθεί, αλλά πρώτο να εισηγηθεί τα μέτρα εξυγίανσης του Δημοσίου και να αναλάβει την ιστορική ευθύνη στήριξης των τόσο κρίσιμων για την επιβίωση της χώρας κυβερνητικών επιλογών. Στον βωμό του κομματικού κέρδους και της επικράτησης κακοποίησε την ιδεολογία του κόμματος, ζημίωσε τη χώρα και σήμερα γελοιοποιήθηκε εξίσου με τον Παπανδρέου.

Ο Πρωθυπουργός μάς έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει αν αυτή θα είναι η μόνη θητεία του. Ότι δεν τον ενδιαφέρει η καρέκλα. Έλεγε ψέματα. Σήμερα βουλευτές του τον υβρίζουν και δεν έχει την αξιοπρέπεια να πάει στο σπίτι του. Το μόνο στο οποίο διαφέρει ο Σαμαράς είναι ότι έχει προσκολληθεί σε μία καρέκλα όπου δεν έχει ακόμα καθίσει... Στο μεταξύ η χώρα εξευτελισμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βαδίζει προς την καταστροφή. Με αυτές τις δύο πολιτικές καρικατούρες η Ιστορία θα είναι ανελέητη. Και η δύο, μαζί με τις καρέκλες και τα οφίκια, θα καούν στη φωτιά που χαμπάρι δεν έχουν πάρει ότι μαίνεται κάτω από τα πόδια τους. Μόνο που σε λίγο θα καούμε όλοι μαζί τους.

Μονόδρομος, αλλά όχι λύση

2011-11-01T20:17:00.002+02:00

Η απόφαση του Πρωθυπουργού για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενδεχομένως να αντίκειται στο Σύνταγμα (όπως πολλοί συνταγματολόγοι ερμηνεύουν), αλλά σίγουρα αντίκειται στη λογική. Στη Δημοκρατία ο λαός είναι η πηγή των εξουσιών που ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους, αλλά όλοι λίγο - πολύ έχουμε αντιληφθεί ότι η συχνότητα προσφυγής σε (όποιας μορφής) λαϊκή ετυμηγορία είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας του πολιτεύματος. Τα χρηματιστήρια δεν κατέρρευσαν, όμως, διότι ήταν παράλογη η απαίτηση μία πολύπλοκη συμφωνία δανεισμού να αξιολογηθεί από τον λαό, αλλά διότι έχει προεξοφληθεί το απορριπτικό αποτέλεσμα και, άρα, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.

Σε παραλογισμό, λοιπόν, ο κυρίαρχος λαός συναγωνίζεται την κυβέρνηση (που αποτελεί άλλωστε εικόνα του). Πριν ακούσουμε το ερώτημα του δημοψηφίσματος το απορρίψαμε, παρότι αυτό θα οδηγήσει σε χρεοκοπία, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, κρίνοντας και από τις διεθνείς αντιδράσεις.

Οι εκλογές, μετά και τους τελευταίους άστοχους χειρισμούς του Πρωθυπουργού, αποτελούν μονόδρομο. Όχι διότι παρατηρείται δυσαρμονία λαού και κοινοβουλευτικής σύνθεσης, κάτι που ισχύει σε κάθε κράτος με ενισχυμένο αναλογικό ή πλειοψηφικό σύστημα (όπου η κυβέρνηση εξασφαλίζει αυτοδυναμία εδρών χωρίς το 50% των ψήφων). Άλλωστε, το Σύνταγμα προβλέπει τετραετή θητεία της Βουλής, ανεξάρτητα και από τον αριθμό των κυβερνήσεων που θα σχηματισθούν, αλλά και από τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Οι λόγοι είναι καθαρά πολιτικοί και άρα κρισιμότεροι.

Το ΠαΣοΚ δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει, για την ακρίβεια χρειάζεται και άμεση αλλαγή ηγεσίας για να επιβιώσει μετά τη διαφαινόμενη ήττα. Ούτε μία κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη λαϊκή εκτόνωση διά των εκλογών.

Μονόδρομος, λοιπόν, αλλά όχι λύση. Διότι σε αυτές τις εκλογές θα επικρατήσει ο ποικιλόχρους λαϊκισμός, τόσο με την πιθανή νίκη του Σαμαρά, όσο και με την ενίσχυση του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ, ενώ η ανάδειξη ισχυρής κυβέρνησης αποκλείεται. Μέσω όμως αυτού του αδιεξόδου η πίεση πια θα είναι αφόρητη για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, το πλεονέκτημα της οποίας δε θα είναι τόσο η διακομματική συνεργασία όσο η εξαφάνιση της επικίνδυνων αντιπολιτευτικών τακτικών που ακολουθεί ο Σαμαράς, που ακολούθησε ο Παπανδρέου και που σίγουρα θα ακολουθήσει ο διάδοχός του.

Υποκριτικά μπλογκο-δάκρυα

2011-10-23T18:45:00.000+03:00

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στις πρόσφατες διαδηλώσεις έξω από τη Βουλή οι ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ (ή της ΚΝΕ ή του ΠΑΜΕ, δεν έχει σημασία) ενέταξαν στην πολυποίκιλη δραστηριότητά τους και τη σύλληψη και παράδοση στα ΜΑΤ κουκουλοφόρου. Δε γνωρίζω αν ήταν η εξαίρεση ή ο κανόνας, δε γνωρίζω καν αν έγινε. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι μεταδόθηκε στα δελτία ειδήσεων και δε διαψεύστηκε.

Τούτο είναι που έχει τη σημασία: όχι το ακριβές της είδησης, αλλά η ανυπαρξία αντίδρασης. Δεν εννοώ, φυσικά, από το ΚΚΕ. Αυτό δε δίστασε να κατηγορήσει ολόκληρο κοινοβουλευτικό κόμμα για προβοκάτσια, δε θα κόλλαγε σε έναν κουκουλοφόρο. Εννοώ όλους τους υπόλοιπους, ευαίσθητους.

Παλαιότερα κλαίγαμε επί 10 μέρες με τα βίντεο που αποδείκνυαν τάχα συνεργασία της Αστυνομίας με ακροδεξιές ομάδες. Σημειωτέον ότι η ερμηνεία που δόθηκε σε αυτά δεν ανταποκρινόταν τελικά στην πραγματικότητα -αλλά σε αυτό δε δόθηκε η ίδια δημοσιότητα. Στην τηλεόραση γινόταν η συζήτηση για το πώς η Αστυνομία αφήνει τη δουλειά της στους ακροδεξιούς, στις εφημερίδες γινόταν αντίστοιχη ανάλυση με αναμάσηση των ιδίων πληροφοριών και στην μπλογκόσφαιρα "αγανακτούσαμε". Αλήθεια, όταν η δουλειά της Αστυνομίας γίνεται από το ΚΚΕ γιατί μένουμε αδιάφοροι;

Θα έλεγε κανείς ότι οι ακροδεξιοί κάνουν χρήση βίας. Εκ των ολίγων που γνωρίζω, το προσωνύμιο "ΚΝΑΤ" και το σύνθημα "κνίτες, χίτες, ταγματασφαλίτες" δεν προέκυψαν επειδή οι ομάδες περιφρούρησης έρραιναν με ροδοπέταλα τους (όποιους) προβοκάτορες. Επίσης, θα αντέτεινε κανείς, το περιστατικό ήταν μεμονωμένο και δεν αποδεικνύει συνεργασία με την Αστυνομία. Κι όμως. Μονόπλευρα ή όχι, η Αστυνομία έχει το κεφάλι της ήσυχο με τα ΚΝΑΤ, σύμφωνα και με δηλώσεις αξιωματικών της στα ΜΜΕ. Τόση είναι η εμπιστοσύνη, που στις πρόσφατες συγκεντρώσεις η φύλαξη του ίδιου του Κοινοβουλίου ανατέθηκε στο ΚΚΕ, και τα ΜΑΤ ανέλαβαν δράση όταν αυτό αποχώρησε.

Δεν είναι τόσο το ίδιο το περιστατικό που γεννά απορία. Το ΚΚΕ πολύ καλά κάνει και φυλάει τον εαυτό του (βλέπουμε, αντίστοιχα, τις διαδηλώσεις του ΣυΡιζΑ...), πολύ καλά κάνει και συνεργάζεται με τις αρχές. Αλλά δύο τινά παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Πρώτον, γιατί η Αστυνομία δεν κάνει η ίδια τη δουλειά της και την αναθέτει σε άλλους, είτε ακροαριστερούς, είτε ακροδεξιούς, με τον κίνδυνο του τραυματισμού ή θανάτου κάποιου πολίτη. Αυτό είναι το σημαντικότερο ερώτημα.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, που μαρτυρά περισσότερα για εμάς τους ίδιους ως κοινωνία: Όταν οι ακροδεξιοί συνεργάζονται με την Αστυνομία αναζητούμε τη σκοτεινή σύνδεσή τους με τα όργανα της τάξεως. Όταν την ίδια δουλειά κάνει το ΚΚΕ το θεωρούμε ανεκτό. Αυτό μαρτυρά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε ένα ζήτημα τόσο κρίσιμο, όσο η δημόσια ασφάλεια.

Κλείνοντας, κάτι ακόμα: Οι συλλήψεις των αναρχοκουκουλοαυτόνομων έγιναν σύμφωνα με τον κουκουλονόμο Δένδια. Αυτόν που είχε επίσης προκαλέσει αγανάκτηση, αυτόν που είναι ακόμα ενεργός και εν ισχύι. Είχαμε γράψει κάποτε ότι οι ιδεολογίες δικαιώνονται στην πράξη, αλλά κάποιοι δεν το έχουν ακόμα καταλάβει...

Τρεις ιστορίες

2011-10-19T20:11:00.002+03:00

Το 2001 ο τότε υπουργός Εργασίας, Τάσος Γιαννίτσης, επεξεργαζόταν σχέδιο εξυγίανσης του ασφαλιστικού συστήματος, θέτοντας προς σφαγή όλες τις ιερές αγελάδες: ύψος συντάξεων, όρια συνταξιοδότησης, αναθεώρηση κοινωνικών παροχών. Ο λαός εξανέστη και μαζικές διαμαρτυρίες, μεταξύ των οποίων μεγαλειώδεις απεργίες, όχι μόνο ανέτρεψαν τα σχέδια του, αλλά έστειλαν λίγο αργότερα τον υπουργό σε άλλο γραφείο και έθεσαν την κυβέρνηση σε τροχιά παρακμής, από την οποία δεν έμελλε ποτέ να ανακάμψει. Στην προσπάθειά του να διασωθεί, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης απαρνήθηκε τον ίδιο τον εαυτό του και υπέκυψε στο σοσιαλιστικό DNA του κινήματος, προχωρώντας σε αξέχαστες παροχές που επιβάρυναν περαιτέρω τα δημοσιονομικά της χώρας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο λαός με τον αγώνα πετυχαίνει την ανατροπή των κυβερνήσεων και των αποφάσεων τους.

Το 1992 ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς απομακρύνεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρώντας εθνικά απαράδεκτη τη συζήτηση κάθε λύσης που θα περιλαμβάνει παράγωγο της λέξης Μακεδονία για την υπόθεση των Σκοπίων. Οι λύσεις που κατά καιρούς προτείνονταν (όπως η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό) θεωρήθηκαν από εκείνον ενδοτικές και η χώρα δεν έπρεπε καν να τις συζητήσει.

Η ιστορία διδάσκει ότι δεν πρέπει ποτέ να υποχωρούμε από τις μαξιμαλιστικές μας διεκδικήσεις στα κρίσιμα εθνικά θέματα, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του ανέφικτου και παράλογου.

Το 2008 στην Ισλανδία, μία χώρα κατά κανόνα βασισμένη στον πρωτογενή τομέα παραγωγής (αλιεία) οι μεγάλες τράπεζες κατέρρευσαν. Το έθνος χρεοκόπησε, ο λαός φτώχυνε και ο τότε πρωθυπουργός αργότερα διώχθηκε ποινικά.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο κάθε ψαράς και αγρότης μπορεί να μεταμορφωθεί σε μπίζνεσμαν από τη μια μέρα στην άλλη.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική:

Οι ψαράδες της Ισλανδίας που τζογάραν με δάνεια και αμοιβαία κεφάλαια δεν έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες αγρότες-μετόχους του 1999.

Οι τράπεζες της μακρινής χώρας δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας, που ούτε δίνουν δουλειά σε ανθρώπους, ούτε φιλοξενούν καταθέσεις μεροκαματιάρηδων, ούτε δανείζουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι ελληνικές τράπεζες υπηρετούν το κεφάλαιο, πίνουν το αίμα του λαού και πρέπει να κλείσουν.

Οι λεονταρισμοί για το Μακεδονικό δεν έχουν καμία σχέση με την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Η απαγορευμένη λύση του 1992 μπορεί να είναι η σημερινή κόκκινη γραμμή, αλλά αποκλείεται σε 20 χρόνια να παρακαλάμε για το νέο Μνημόνιο, αναπολώντας το παλιό.

Ανάμεσα στις συντάξεις του σήμερα και εκείνες του σχεδίου Γιαννίτση ούτως ή άλλως δεν υφίσταται ομοιότητα (οι σημερινές είναι σχεδόν οι μισές).

Σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν κακοποιήθηκαν πρόεδροι της ΠολΑν. Κακοποιήθηκαν, ωστόσο, μερικά εκατομμύρια ζώα (οι κάτοικοι της χώρας), αλλά, στο κάτω-κάτω, αυτά πήγαιναν γυρεύοντας.

7 μύθοι για τη Δημοκρατία

2011-10-19T02:01:00.002+03:00

Ο λαός είναι σοφός

Ο λαός δεν έχει καμία σοφία και οι ψηφοφόροι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την πρόοδο της χώρας. Όπως θα έλεγε και η Μάργκαρετ, "Society? There is no such thing!". Το εκλογικό σώμα ποτέ δεν επιδεικνύει ευαισθησίες και κοινωνική συνείδηση, παρά μόνο απαρτίζεται από εκατομμύρια αποκλίνοντα, κατά κανόνα, ατομικά μικροσυμφέροντα. Το κοινό καλό δεν υφίσταται ως έννοια, παρά μόνο η κοινή γνώμη, ανάλογα με ποιων η τσέπη θίγεται περισσότερο.

Ο λαός ξέρει και κρίνει

Θα μπορούσαμε ίσως να επικαλεστούμε πλήθος επιχειρημάτων: την ελιτίστικη άποψη για το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο ορισμένων κοινωνικών ομάδων, το ποσοστό (νέων ειδικά) Ελλήνων που ενημερώνονται από το δελτίο ειδήσεων του Star ή (φευ) τα blogs ή και όσους απλά αποφεύγουν την ενημέρωση "για να μη μαυρίζει η ψυχή τους". Μπορούμε επίσης να περιλάβουμε και όσους σπεύδουν να υιοθετήσουν τις διάφορες εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας (ότι η Νατάσα και τα δίδυμα είχαν απαχθεί για να αναγκασθεί ο Καραμανλής να παραιτηθεί το 2009, στο πλαίσιο της μεγάλης συνωμοσίας εξόντωσής του, ότι στην Ελλάδα όπου και να σκάψεις βρίσκεις πετρέλαιο, ότι οι ξένοι σκηνοθέτησαν την χρεοκοπία "για να μας έχουν του χεριού τους" και πολλά άλλα φαιδρά). Θα αρκεστούμε όμως σε αυτά: το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, την αναξιοπιστία της (κάθε) κυβέρνησης και την κακή δημοσιογραφία -παράγοντες που καθιστούν την επαρκή και πολύπλευρη ενημέρωση και γνώση ανέφικτο στόχο.

Ο λαός δεν ξεχνά

Όχι, βεβαίως, τι σημαίνει Δεξιά, αλλά και τι σημαίνει Αριστερά, και γενικώς πολλά και διάφορα. Ο λαός π.χ. φαίνεται να έχει ξεχάσει ότι ο (περι)φερόμενος ως επόμενος Πρωθυπουργός βαρύνεται με τη μεγαλύτερη γκάφα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τα Ίμια. Ο λαός έχει ξεχάσει ότι επί τρεις δεκαετίες απολάμβανε ένα διεστραμμένο κοινωνικό κράτος με δανεικά. Ξεχνάει (αν το έχει καν αντιληφθεί) ότι και σήμερα οι δημόσιες δομές λειτουργούν με δανεικά. Η αμνημοσύνη, όμως, οδηγεί σε επανάληψη των ιδίων λαθών: Κάποτε το ΠαΣοΚ έταζε λεφτά και χαρακτήριζε την απογραφή Αλογοσκούφη ως δυσφήμιση της χώρας. Σήμερα λεφτά μοιράζει ο Σαμαράς, ενώ τη χώρα διαπόμπευσε ο Παπακωνσταντίνου. Αύριο οι ρόλοι θα αλλάξουν, και πάει λέγοντας.

Το Δημόσιο είναι κακό

Ενδόμυχα είμαστε όλοι βέβαιοι ότι όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκια, οι δικαστές μετέχουν σε παραδικαστικά, οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν, οι εφοριακοί είναι διεφθαρμένοι... Κόντρα στη γενική αντίληψη, υπάρχουν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που, ανεξάρτητα από την επάρκεια ή την όρεξή τους, ασκούν τουλάχιστον ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους.

Το Δημόσιο είναι και... καλό, το καλύτερο!

Ενδεικτική της παράνοιας που επικρατεί στη χώρα η αντίληψη ότι τα ύψιστα αγαθά, π.χ. η υγεία και η παιδεία, πρέπει να τελούν υπό την αιγίδα του κράτους. Κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία πολεμάται λυσαλέα, αλλά ειδικά σε ορισμένους τομείς δραστηριότητας κάθε σχετική συζήτηση αποτελεί ιεροσυλία. Αφού το κράτος μας είναι τόσο δυσλειτουργικό, γιατί δε μας συμφέρει η λειτουργία ιδιωτικών λιμένων, πανεπιστημίων και κλινικών, για παράδειγμα, ή γιατί σπεύδουμε στην πρώτη δυσκολία (σε μία κακοκαιρία π.χ.) να του επιρρίψουμε ευθύνες; Δεν ξέρουμε πώς (δε) λειτουργεί ή πάντα περιμένουμε μιαν εξαίρεση;

Το πολιτικό σύστημα φταίει για όλα

Η βασικότερη αρχή του πολιτεύματος είναι ότι οι πολίτες ψηφίζουν και στη συνέχεια αναλαμβάνει η κυβέρνηση, που φέρει και την απόλυτη ευθύνη για τα χάλια του τόπου. Αυτό το επικαλείται ο κάθε αγανακτισμένος της πλατείας ("δε μας ακούνε"), αλλά χωρά και δεύτερη ανάγνωση: τη βολική ανευθυνότητα του λαού (αφού δε μας ακούνε, αυτοί είναι που φταίνε). Ο λαός απαλλάσσεται, έτσι, από κάθε ευθύνη. Έτσι, δεν ήταν π.χ. ο λαός που πίστεψε ότι λεφτά υπάρχουν, έφταιγε ο Παπανδρέου που το είπε και (κυρίως) που δεν τα μοίρασε αριστερά και δεξιά. Δεν ήταν ο λαός που τζογάριζε στο Χρηματιστήριο, έφταιγε ο Σημίτης που δε βγήκε να φωνάζει στους δρόμους το σλόγκαν των τραπεζών, ότι "οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές". Ο Ανδρέας δεν ήταν αυτός που διέλυσε την οικονομία, αλλά αυτός που χόρτασε ψωμί τον λαό. Και δεν ήταν ο Μητσοτάκης εκείνος που διείδε το χάος 20 χρόνια πριν, αλλά ο ανάλγητος αποστάτης που ήρθε να καταλύσει το σοσιαλιστικής εμπνεύσεως κοινωνικό κράτος, αλλά και τον... καραμανλισμό. Ο λαός ψηφίζει και μετά απλά διαμαρτύρεται όταν θίγεται η τσέπη του. Αν το κράτος χρεοκοπήσει το πρόβλημα είναι του πολιτικού συστήματος και μόνο...

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι το σήμερα. Το σήμερα είναι αδιέξοδο. Σε μία χώρα που καθένας κοιτάζει πόσα έχασε από τις περικοπές, που κανένας δεν έχει πειστεί ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας είναι υπαρκτός, που κανένας δεν έχει αντιληφθεί τι συνέπειες θα έχει αυτή στο βιότικό μας επίπεδο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κριτήριο της ψήφου δε θα είναι η ικανότητα διαχείρισης της κρίσης, αλλά ποιος μας πήρε τα λεφτά μας και η νέα συνωμοσία που εξυφαίνεται. Φταίνε οι Γερμανοί που δεν κατέβαλαν τις αποζημιώσεις της κατοχής, οι Άγγλοι γιατί μας κλέψαν το χρυσάφι, οι Αμερικάνοι που θέλουν για την Texaco τα αμύθητα κοιτάσματα του Ιονίου καθώς, εν κατακλείδι, όλη η ιστορία είναι φτιαχτή και στημένη.

Παράλληλα ακούγεται η μία μπούρδα πίσω από την άλλη, ανάλογα με τη φανέλα που φοράει ο καθένας. Οι γαλάζιοι αναμασούν τις ανοησίες του αρχηγού τους για "αναπτυξιακά μέτρα". Ποιος θα επενδύσει σε μία χώρα χρεοκοπημένη με δυσλειτουργικό Δημόσιο, ανύπαρκτη παραγωγή και υψηλή φορολογία; Θα μειώσει τον ΦΠΑ για να αυξηθεί η κατανάλωση; Οι μαγαζάτορες αποκλείεται να ρίξουν αντίστοιχα τις τιμές. Θα τολμήσει να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων σε βάρος και πάλι μισθωτών και συνταξιούχων; Και πώς θα καλύψει αλλιώς τη χασούρα; Με απολύσεις; Με τι πρόγραμμα και τι σχεδιασμό όταν οι συνεργάτες και σύμβουλοί του είναι επιπέδου Κρανηδιώτη και Λυμερόπουλου; Δεν έχουν σημασία οι απαντήσεις, αλλά ότι ο Παπανδρέου κλέβει τα λεφτά του κοσμάκη. Αυτό και μόνο αρκεί.

Οι άλλοι οραματίζονται αναβίωση του σοσιαλισμού, κοινωνικό κράτος και πράσινη ανάπτυξη, φοβούμενοι την οργή του παλαιοαριστερού εκλογικού κοινού τους, την ώρα που μερικές δεκάδες αργόσχολοι χαζοβιόληδες παριστάνουν τους αγανακτισμένους στα πάρκα και τις πλατείες, βαυκαλιζόμενοι ότι το σύστημα καταρρέει υπό την πίεσή τους. Σιγά τα αίματα.

Αν κάποιος είχε να προτείνει λύσεις, συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες, υπολογισμένες, ναι, ίσως υπήρχε διέξοδος. Σήμερα βρισκόμαστε σε τέλμα. Και η ακαλαίσθητη αντιπαράθεση θυμίζει την ορχήστρα του Τιτανικού. Μόνο που τα όργανα είναι μισοσάπια, ξεκούρδιστα και το παίξιμο φάλτσο. Αυτός ο αόρατος θίασος δεν έχει μουσικές εξαίσιες και φωνές, κανένας μας δεν ήταν έτοιμος από καιρό και θαρραλέος, αλλά η τύχη μας ενδίδει πια, τα σχέδια μας βγήκαν πλάνες. Ή το δεχόμαστε και κοιτάμε την επόμενη μέρα, ή μετράμε τα ευρώ που χάσαμε, αγανακτούμε και βάζουμε τον Σαμαρά οδηγό στη χρονοκάψουλα που θα μας προσγειώσει πίσω στην ευμάρεια και την κατανάλωση. Κούνια που μας κούναγε...

Περί συναίνεσης

2011-10-14T13:15:00.002+03:00

Ο κ. Σαμαράς αναρωτήθηκε πρόσφατα αν τα προβλήματα της χώρας θα λυθούν σε περίπτωση παροχής συναίνεσης προς την κυβέρνηση και, αφού επεσήμανε πως δεν πρέπει να προβληματιζόμαστε για την ικανότητα της αντιπολίτευσης να κυβερνήσει αλλά να ξεφορτωθούμε το ανίκανο ΠαΣοΚ, ζήτησε εκλογές.

Η επιζητούμενη από ολοένα και περισσότερους συναίνεση πράγματι δεν πρόκειται να λύσει αυτομάτως τα προβλήματά μας, ούτε αποτελεί αυτοσκοπό. Όταν όμως ο αντιπολιτευτικός οίστρος του Σαμαρά και της πολανίζουσας παρέας του οδηγεί στο αντίθετο άκρο, αυτό της άκριτης απόρριψης κάθε κυβερνητικού μέτρου, δημιουργείται πολύ σοβαρό πρόβλημα στο πολιτικό σύστημα.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τον βίο και την πολιτεία του αρχηγού της αντιπολίτευσης θα διαπιστώναμε ότι από την επιθυμία του να βρεθεί στην εξουσία αρνείται και τα αυτονόητα. Έφτασε σε σημείο να κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι φούσκωσε το έλλειμμα για να φέρει το ΔΝΤ, ότι ουσιαστικά η χώρα δεν κινδυνεύει από χρεοκοπία και ότι υπάρχει τρόπος δημοσιονομικής εξυγίανσης χωρίς περιοριστικά μέτρα -τον οποίο ουδέποτε υπέδειξε. Δε συναινεί, λέει, στο λάθος, αρνούμενος να δεχθεί ότι η χώρα μόνο μέσω του μνημονίου μπορούσε να δανεισθεί.

Τίθεται, λοιπόν, ένα κρίσιμο ερώτημα: Αν ο κ. Σαμαράς αρνείται, ουσιαστικά, την ίδια την ύπαρξη του προβλήματος, πώς θα καταφέρει να το λύσει; Καλό θα ήταν να αντιληφθεί ότι ο κόσμος που ζητά από το πολιτικό σύστημα να σοβαρευθεί, να προσεγγίσει την κρίσιμη περίσταση με σύνεση και παραμερίζοντας τα μικροκομματικά συμφέροντα δεν περιμένει εκ θαύματος σωτηρία, αλλά πρωτίστως απαιτεί την αποδοχή του αυτονόητου.

Ο κ. Σαμαράς σήμερα αμφισβητεί το αυτονόητο. Αν αύριο κερδίσει τις εκλογές, θα πρέπει να μας αποδείξει ότι το έλλειμμα είναι μικρότερο και θα κινδυνεύσει να γίνει ο πρώτος Πρωθυπουργός που θα τεκμηριώσει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν καλύτερη στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος από όσο νόμιζε! Αλλά τότε γιατί να ψηφίσουμε τη "νέα" ΝΔ;

Ας μην αρνούμαστε κι εμείς το αυτονόητο. Η σημερινή ηγεσία έχει αποτύχει, και έχει αποτύχει διότι υστερεί σε ηθικό και αξιακό δυναμικό. Η κακοδιαχείριση δεν έγκειται στην αύξηση της φορολογίας, το ξεδόντιασμα του κοινωνικού κράτους και τη μείωση των μισθών, αλλά στην αδυναμία της να μιλήσει τίμια και ειλικρινά στον λαό, και να προχωρήσει απερίσπαστη. Στο όνομα του σοσιαλισμού (!!!) πέντε - δέκα καθάρματα κρατούν την κυβέρνηση αιχμάλωτη, με τις παλινωδίες και τα πισωγυρίσματα να μην έχουν τελειωμό.

Πριν έναν χρόνο ο κύριος Σαμαράς ήταν μπροστάρης στον αντιμνημονιακό αγώνα. Τα ΜΜΕ έβριθαν από υποκριτικά δάκρυα για τα χαμένα δώρα και τους κομμένους μισθούς. Ευτυχώς σήμερα ξέμειναν μόνο Τσίπρας και Παπαρήγα στον γελοίο αγώνα, και η κριτική είναι πιο ουσιαστική. Όχι "γιατί" να ληφθούν μέτρα, αλλά πού πηγαίνουν τα λεφτά των φορολογουμένων και πόσο γρήγορα πρέπει η κυβέρνηση να κινηθεί. Χρειάστηκε 1,5 έτος ώστε το πολιτικό σύστημα (και το ΠαΣοΚ το ίδιο δυσκολεύθηκε περισσότερο από όλους) να αποδεχθεί την αναγκαιότητα του μνημονίου. Και σήμερα όλοι όσοι χθες έκαναν πόλεμο ασκούν πάλι κριτική γιατί η κυβέρνηση δεν κινείται αρκετά γρήγορα...

Τώρα που τα λάβαρα υπεστάλησαν, ο Σαμαράς ομολογεί. Μιλά για επαναδιαπραγμάτευση (ποιος; ο απόβλητος από τα ευρωπαϊκά fora!), αλλά ούτε τους μισθούς θα αυξήσει, ούτε τους απολυμένους θα ξαναπροσλάβει και θα σεβασθεί, λέει, τη συνέχεια του κράτους. Πάλι καλά.

Τι θα κάνει όμως; Όσα μας λέει μέχρι σήμερα είναι απλά ανόητα. Δεν μπορεί να μιλά για τριετή εφεδρεία και μάλιστα ανανεούμενη, να επιδοτεί δηλαδή την αεργία. Δεν μπορεί να πιστεύει ότι με 300 ευρώ παραπάνω θα αυξηθεί η κατανάλωση. Σε αυτήν την περίοδο γνωρίζει άραγε κανέναν που θα βγει για ψώνια μέσα σε τέτοια ανασφάλεια, όταν ο κόσμος φυλάει τα λεφτά στο στρώμα; Ή μήπως θα εισπραχθεί ο ΦΠΑ (στην απίθανη περίπτωση που πράγματι η κατανάλωση αυξηθεί) με τους μαγαζάτορες να "ξεχνούν" τις αποδείξεις; Μιλά για μέτρα ανάπτυξης, αλλά ξεχνά ότι αυτήν τη στιγμή (και εδώ και πολλά χρόνια) στη χώρα δεν παράγεται τίποτα. Ακόμα και σε τομείς όπου υπάρχει δραστηριότητα (τουρισμός, ναυτιλία, μεταποίηση) οι στρεβλώσεις είναι τόσες πολλές που τα όποια μέτρα θα αποδώσουν σε βάθος δεκαετιών. Πρέπει φυσικά να ληφθούν, αλλά δεν μπορεί αντικειμενικά να βασισθεί σε αυτά η διάσωση της χώρας, που επείγει.

Το πολανικό σύνθημα "ξεφορτωθείτε μία ανίκανη κυβέρνηση και μην ασχολείστε με μας" κρύβει την πηγή του κακού: επικαλείται τη "φανέλα" και τον πολιτικό φανατισμό. Αντί να επιδιώκει να ασχοληθούμε μαζί του, με τις προτάσεις του και με την ποιότητα του λόγου των ανθρώπων του, αποζητά οφέλη από την αρνητική ψήφο. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί, όμως, να πιστέψει ότι μια κυβέρνηση Σαμαρά με Νότη, Φαήλο, Χρύσανθο και Μιχελάκη μπορεί να είναι καλύτερη, ακόμα και από την ελεεινή σημερινή ηγεσία.

Αν πρόκειται να εκλέξουμε την ΠολΑν, ώστε σε έναν χρόνο να ξαναλέμε τα ίδια και να ζητάει εκλογές ο Λοβέρδος (ο σοφός λαός πάντα επιλέγει τους χειρότερους), ποιος ο λόγος να υποστεί η χώρα την ταλαιπωρία και την οδυνηρή δυσπιστία των αγορών;

Η συναίνεση μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά δεν αποτελεί λύση. Η ανεύρεση, αντίθετα, μιας κοινής βάσης εκκίνησης και η συστράτευση των αξιόπιστων δυνάμεων που καταπιέζονται μέσα στα κόμματα τους είναι η λύση.

Μέσα στο ΠαΣοΚ η μάχη δίνεται και είναι σκληρή. Απέναντι στους όχι, ίσως, ικανούς, αλλά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες (Παπανδρέου, Βενιζέλο, Παπακωνσταντίνου, Ραγκούση, Μόσιαλο), ορθώνεται το πανίσχυρο αντάρτικο του λαϊκισμού και της ανοησίας (Δημαράς, Λιάνης, Λούκα, Καστανίδης, Βάσω, Αθανασιάδης, Ρομπόπουλος, Φωτόπουλος και δε συμμαζεύεται).

Στη Νέα Δημοκρατία η μάχη δε δόθηκε ποτέ και ο λαϊκισμός έχει επικρατήσει αναίμακτα (σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η αυτοεξουδετέρωση της Μπακογιάννη). Να δούμε αν η ανάγκη ορισμένων στελεχών για εξουσία έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σωτηρία και την πρόοδο του τόπου.

Οι ασφυκτιούντες και σιωπούντες αξιόλογοι και σοβαροί γαλάζιοι ας ξέρουν, όμως, ένα πράγμα: Η επόμενη μέρα δεν τους έχει στο πλάνο. Η επόμενη μέρα ανήκει στον Φαήλο και τους "συντρόφους εν όπλοις". Όσον καιρό λοιπόν κρύβονται από τις ιστορικές τους ευθύνες και αφήνουν την ΠολΑν να οργιάζει, ας προβληματιστούν για τη σκοπιμότητα της σιωπής τους.

Είμαι

2011-10-08T01:44:00.003+03:00

- Θα κατεβείς στο πρωτόκολλο και θα ζητήσεις τέσσερις αιτήσεις.

Τον ενικό από το κοριτσάκι του γραφείου προσωπικού τον αγνόησα. Τόσες φορές που έχω χρησιμοποίησει φράσεις του απαράμιλλης ευγένειας στιλ "ξάπλωσε γιαγιά" ή "γδύσου κυρία" στα επείγοντα χωρίς να εισπράξω φάσκελο, έχω πια απωλέσει το δικαίωμα στον πληθυντικό.

Οι τέσσερις, όμως, μου χτύπησαν περίεργα. Δεν το ήξεραν ότι με τη συμπλήρωση ενός έτους η σύμβασή μου έληγε και θα απολυόμουν; Έχουνε τέτοια πρεμούρα να με κρατήσουν και θέλουν τέσσερις αιτήσεις μήπως και μετανιώσω;

- Η μία είναι αίτηση για το επιστημονικό έργο, η δεύτερη για τη θέση και τον χρόνο απασχόλησης, οι άλλες για το ταμείο ανεργίας.

Την απάντησή μου την είχα πάρει, αλλά με τις 2 τελευταίες λέξεις είχαμε μπει πια στη ζώνη της παράνοιας...

- Αυτές δε χρειάζονται.

Το γεμάτο απορία βλέμμα της υπαλλήλου δε συνοδεύτηκε από το αυτονόητο "γιατί". Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελε να πάει γυρεύοντας, μια που την απορία διαδέχθηκε ανακούφιση για την απρόσμενη ελάφρυνση του γραφειοκρατικού φόρτου.

Το "γιατί;" έμελλε να το ακούσω αρκετές φορές, όσες ακριβώς εξιστόρησα την άρνησή μου να αποδεχθώ το δωράκι κοινωνικής πρόνοιας του επιδόματος ανεργίας. Σε κάθε περίπτωση το μοιραίο επιμύθιο ήταν ένα: "Είσαι μαλάκας".

Είμαι. Και το ξέρω. Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορώ να τα επιτρέψω στον εαυτό μου, και δεν εννοώ την "ντροπή" του ενταχθώ σε κατάλογο ανέργων στηριζόμενων από το κράτος.

Αμειβόμενος για μία διετία υπερβολικά για τα δεδομένα της εποχής, με μηδενικά έξοδα το τελευταίο έτος, χωρίς παιδιά, σκυλιά ή άλλα ζωντανά, το μόνο οικονομικό μου πρόβλημα ήταν να πείσω τις ενοχλητικές υπαλλήλους της τράπεζας ότι δεν εμπιστεύομαι τις ασφαλείς επενδύσεις που μου πρότειναν παρότι, όπως έβλεπαν, "το ποσό είναι αρκετά σημαντικό και είναι κρίμα να χαραμίζεται με το επιτόκιο ταμιευτηρίου". Δικά σου είναι ή την έγνοια μου είχες πρωί - πρωί;

Δε νομίζω ότι υποκρύπτεται κάποια αλαζονεία σε όσα λέω. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που εν μέσω αυτής της απίστευτης κρίσης αμειβόμουν με τόσα χρήματα, παρότι ο κόπος και η αγωνία με τα οποία αποκτήθηκαν με έκαναν πολλές φορές να τα βλαστημήσω -αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία. Και δεν ξέρω αν, όταν το ελληνικό δημόσιο με ξαναπροσλάβει για να με ειδικεύσει οριστικά, οι μισθοί θα μείνουν σε αυτό το επίπεδο. Και, επίσης, γνωρίζω πολύ καλά ότι ανά πάσα στιγμή τα πράγματα μπορεί να δυσκολέψουν τραγικά.

Πρόκειται, όμως, για ζήτημα αρχών και άποψης. Ως ένας άνθρωπος που με δύο χρόνια δουλειάς έχει αποταμιεύσει μισθούς σχεδόν ενός χρόνου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσο ηλίθιο είναι αυτό το κράτος που μου δίνει το δικαίωμα και στη φοροαπαλλαγή και σε 350€ (αν δεν απατώμαι) τον μήνα, ενώ μάλιστα πρόκειται εντός του προσεχούς εξαμήνου να με ξαναπροσλάβει -για την ίδια δουλειά και με παρόμοιες αποδοχές.

Θέλω να πιστεύω ότι τίμησα και το τελευταίο ευρώ που έβγαλα, παρότι αυτό δεν μπορώ ίσως εγώ να το πω. Η δουλειά μου δε με τίμησε το ίδιο και αυτό μπορώ να το πω άνετα. Η βεβαίωση του επιστημονικού έργου είναι η υπογραφή σε ένα κείμενο που είναι ίδιο για όλους, και επαινεί τον ειδικευόμενο για το ήθος και την εργατικότητά του, ακόμα και αν ο διευθυντής της κλινικής δεν τον έχει δει ποτέ και δεν ξέρει το όνομά του (κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά από όσο νομίζει κανείς και δεν είναι σχήμα λόγου). Συνοδεύεται και από έναν τραγελαφικό πίνακα χειρουργείων, με τον οποίο σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα του κόσμου θα με ρωτούσαν αν έχω δουλέψει πάνω από έναν μήνα (σε καμία περίπτωση έναν χρόνο) και θα αναζητούσαν τον εργοδότη μου για να διαπιστώσουν αν είμαι τόσο άχρηστος όσο από τα χαρτιά μου προκύπτει. Το θεάρεστο νοσηλευτικό ίδρυμα μου χρωστάει ρεπώ, ημέρες κανονικής άδειας και καμιά 500αριά ευρώ εφημερίες.

Παρόλ' αυτά εγώ αρνούμαι να πάρω χρήματα για τα οποία δε δούλεψα, αρνούμαι να κερδίσω τις φοροαπαλλαγές, αρνούμαι να παραστήσω τον ανήμπορο απολαμβάνοντας κάθε άνεση και εφευρίσκοντας ανάγκες που ούτε φανταζόμουν ότι υπήρχαν, τη στιγμή που γύρω μου κλονίζεται το σύμπαν.

Κι ας ξέρω ότι δε θα βρεθεί άνθρωπος που να μπορέσει να με καταλάβει. Η ίδια η μητέρα μου, μετά την απορία και την έκπληξη, κατέληξε στο εξής καταπληκτικό: "Εσύ νομίζεις ότι θα σώσεις με τα λεφτά σου μια χώρα όπου η Μενεγάκη παίρνει επίδομα τριτέκνου".

Έτσι είναι και είχε απόλυτο δίκιο. Αν όμως έρθει κάποια μέρα που όσοι καταλαβαίνουν γίνουν περισσότεροι από αυτούς που θέλουν να απομυζήσουν τα "λεφτά" που "υπάρχουν", που "δε συναινούν στο λάθος" που κρατά (ακόμα) τη χώρα μακριά από τη χρεωκοπία και που βλέπουν το κράτος ως τον μόνο τρομοκράτη χωρίς να αντιλαμβάνονται και τη δική τους ευθύνη για την καταστροφή, αν έρθει εκείνη η αλλόκοτη ημέρα, ίσως η κοινωνία μας να έχει γίνει κατάτι καλύτερη. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει ένας μαλάκας.

Μία απόφαση δύσκολη...

2011-09-03T11:26:00.000+03:00

Κάθε πολίτης φέρει ένα ιδεολογικό και αξιακό δυναμικό που τον χαρακτηρίζει σε ολόκληρη τη ζωή του. Εάν είναι στοιχειωδώς αξιοπρεπής δεν επιτρέπει στον εαυτό του να το καταργήσει ολοκληρωτικά. Εάν, όμως, δεν είναι στενόμυαλος και φανατικός το αναθεωρεί, ώστε να προσαρμόζεται στις κοινωνικές συνθήκες της εποχής του.

Έρχονται στιγμές που καθένας μας βρίσκεται ενώπιον διλημμάτων. Υπό συνθήκες απρόβλεπτες και έκτακτες καλούμαστε να απαντήσουμε επιλέγοντας ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό συμφέρον, ανάμεσα στις ιδεοληψίες μας και τη λογική. Σήμερα επικρατούν ακριβώς τέτοιες συνθήκες.

Η κατάρρευση της χώρας μας συνέθεσε σκηνικό αποσύνθεσης του τρόπου ζωής που είχαμε συνηθίσει. Η ευμάρεια, η ψευδαίσθηση μεγαλείου, η πολυτέλεια ίσως, χάθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Πολλοί από εμάς είδαν τα μέτρα μιας κυβέρνησης που εξελέγη υποσχόμενη παροχές να απειλούν την ίδια την επιβίωσή τους. Η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική όσο περιγράφεται από τα ΜΜΕ, αλλά δίπλα μας πράγματι υπάρχει περισσότερη εξαθλίωση συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια.

Το 2009 ο ελληνικός λαός ετέθη ενώπιον του διλήμματος λεφτά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Έδωσε τη λάθος απάντηση. Έχουμε τονίσει ότι το κολάσιμο στην απάτη του ΠαΣοΚ δεν είναι τόσο το γεγονός ότι προχώρησε σε περιοριστικά μέτρα σε αντίθεση με τις προεκλογικές υποσχέσεις, αλλά ότι αγνόησε τη σοβαρότητα της κατάστασης προεκλογικά. Κάτι που ξεκινάει από τον ίδιο τον λαό, που ποτέ δε θα φήφιζε όσους επαγγέλονταν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Το σημερινό δίλημμα είναι ακριβώς ίδιο, με αντιστροφή των χρωμάτων. Το ΠαΣοΚ υπεραμύνεται του μνημονίου ως της μόνης σωτηρίας ενώπιον της ολοκληρωτικής καταστροφής. Η ΝΔ μιλά για λάθος μίγμα πολιτικής και ανάγκη λήψης αναπτυξιακών μέτρων.

Στην πολιτική η θεωρητικολογία είναι θαυμάσια, αλλά η ουσία είναι στη λήψη αποφάσεων. Η ΝΔ επί 5 χρόνια δεν πήρε αποφάσεις. Συζητούσαμε, διαβουλευόμασταν, αλλά το έργο Καραμανλή χαρακτηρίστηκε από την κόκκινη γραμμή στα Σκόπια, τη βελτίωση των σχέσεων με τη Μόσχα (που είναι βολικό να υποστηρίζουμε ότι διέλυσε το ΠαΣοΚ, αλλά και επί ΝΔ δεν υπήρξαν ιδιαίτερα οφέλη για την Ελλάδα), άντε και την πώληση της Ολυμπιακής.

Τον Παπανδρέου δεν τον εκτιμώ, πιστεύω ότι δε διαθέτει κανένα πολιτικό χάρισμα, ότι περιστοιχίζεται από ανίκανους, αμφιβάλλω ακόμα για τις πνευματικές του ικανότητες. Όμως την κρίσιμη στιγμή έδρασε. Η Ελλάδα επιβιώνει χάρη σε δανειακές συμβάσεις που είναι από τις μεγαλύτερες στην ιστορία και φυσικά οφείλει να τηρήσει τους όρους των δανειστών της. Οι τσάμπα μαγκιές όσων μιλάνε για εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν περνάνε πια. Η κυβέρνηση νομοθετεί: καταργεί δήμους αγνοώντας πολλά τοπικά συμφέροντα, καταργεί ζημιογόνους οργανισμούς, εισηγείται μέτρα.

Ναι, όλα γίνονται καθ' υπόδειξη της τρόικα. Ναι, πλήττονται τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Ναι, πρόκειται για αποφάσεις ανάλγητες και αντιλαϊκές. Το ερώτημα είναι αν γινόταν αλλιώς. Διότι, αν και κανείς δεν αρνείται τα παιδαριώδη λάθη του ΠαΣοΚ, η πικρή πραγματικότητα είναι πως δεν υπήρχε αξιόπιστη εναλλακτική. Δεν αρκεί να μιλάμε για τους άχρηστους και ανόητους που μας κυβερνάνε. Αν οι επόμενοι θα είναι ο Σαμαράς, ο Φαήλος και ο Μυταράκης, γιατί να ξαναπεράσουμε την τραγωδία από την αρχή;

Συγκεκριμένα, δύο πρόσφατες αποφάσεις μου αρκούν:

Η πρώτη είναι η κατάργηση του ασύλου. Θυμηθείτε τι γινόταν επί Γιαννάκου για έναν νόμο πολύ πιο δειλό και άτολμο. Η Διαμαντοπούλου (αντιπαθέστατο τέκνο του κομματικού σωλήνα, νομάρχης στα 25, άπειρη παιδούλα) τόλμησε. Και ο Σαμαράς που παριστάνει τον δεξιό, έμεινε για πολλοστή φορά πίσω από το ίδιο το εκλογικό κοινό του: αγνοώντας τι σημαίνει για κάθε "δεξιό" το άσυλο, ξεκίνησε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο! Τι συνεπής και αξιοπρεπής πολιτικός!

Η δεύτερη, η κατάργηση της ΕΤ-1. Ένας κάποιος Μόσιαλος, που η ΝΔ βλάκα ανεβάζει ηλίθιο κατεβάζει, μέσα σε 15 μέρες αποφάσισε το κλείσιμο του κρατικού καναλιού που δεν έβλεπε κανένας. Αλήθεια όλοι αυτοί που πόνεσαν την ΕΤ-1 πόσα προγράμματά της παρακολουθούσαν; Όσοι ζητάνε μείωση της χρηματοδότησης της ΕΡΤ επειδή κλείνει το Σπορ+, τι παραπάνω είχαν πληρώσει όταν ξεκίνησε να εκπέμπει το ψηφιακό μπουκέτο και γιατί χαίρονται να πετάνε τα λεφτά τους;

Μέσα σε όλους αυτούς οι περισσότεροι είναι πράγματι σκάρτοι. Ο γελοίος Λοβέρδος πηγαινοφέρνει τις συγχωνεύσεις των νοσοκομείων επί μήνες. Τελικά, αντί για συγχωνεύσεις, αποφάσισε απλό περιορισμό των διοικητών. Μικρός και άβουλος, αντί να συντάξει εκ νέου τον υγειονομικό χάρτη της χώρας, χρονοτριβεί. Ο Καστανίδης εξαιρεί ΚΑΠΗ από τις συγχωνεύσεις, ο υπουργός Οικονομικών αναιρεί τις υπογραφές του με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, ο Ρέππας παζαρεύει με τους ταξιτζήδες.

Όμως, σωστές ή λάθος, η κυβέρνηση αυτή τολμά να πάρει αποφάσεις. Αποφάσεις που η ΝΔ υπό πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες ούτε καν διανοήθηκε.

Σήμερα το ΠαΣοΚ έχει έναν μόνο αντίπαλο: τον εαυτό του. Αν πολιτικάντηδες τύπου Ρέππα, Καστανίδη, Λοβέρδου κλπ δεν πάνε σπίτια τους μαζί με τους υπόλοιπους συνδικαλιστάδες και πρασινοφρουρούς είμαστε καταδικασμένοι. Όμως, στον αντίποδα, η ΝΔ έρχεται με χειρότερους.

Το δίλημμα σήμερα είναι αν η προσωπική ζημία από τον περιορισμό των αποδοχών μας και την αύξηση των φόρων βαρύνει περισσότερο από το εθνικό συμφέρον στο ατομικό μας ζύγι. Ούτως ή άλλως κανένας δεν πρόκειται να μας επιστρέψει λεφτά. Το μόνο που μένει είναι να πιέσουμε ώστε οι δικές μας θυσίες να μην πάνε πάλι στον βρόντο.

Μπροστά στην κάλπη ο καθένας πρέπει να πάρει τις αποφάσεις του. Για μένα η απόφαση είναι δύσκολη, αλλά την έχω ήδη πάρει. Ανατριχιάζω που το γράφω, δεν το κρύβω, αλλά δεν μπορώ να μην ψηφίσω ΠαΣοΚ. Εγώ δεν άλλαξα, δεν απαρνούμαι το συντηρητικό ιδεολογικό δυναμικό για το οποίο μίλησα στην αρχή. Άλλαξε, όμως, το ΠαΣοΚ, άλλαξε και η ΝΔ.

Το μεν πρώτο παριστάνει το σοσιαλιστικό κίνημα αλλά τολμά να λάβει νεοφιλελεύθερες, "δεξιές" αποφάσεις, ενώ η ΝΔ παριστάνει τη δεξιά, αλλά ταυτίζεται με την ελεεινή αντιπολίτευση του "όχι σε όλα" που μόνο στο ΚΚΕ ταιριάζει. Δεν μπορώ να μη στηρίξω μια κυβέρνηση που κινείται στην κατεύθυνση όσων ζητώ επί χρόνια για να κυνηγήσω τη χίμαιρα ενός αποτυχημένου πολιτικάντη που πάλι θέλει να μοιράσει λεφτά.

Αυτή είναι μία απόφαση δύσκολη. Αλλά για κάθε πολίτη που νοιάζεται για το καλό της χώρας του και δεν πονάει καμία κομματική "φανέλα" είναι η μόνη έντιμη.

Ποιοι θα έχουν βγει χαμένοι τότε άραγε;

2011-08-10T19:40:00.007+03:00

Η λειτουργία και ανάπτυξη των ελληνικών ιστολογίων υπήρξε στρεβλή γιατί υπήρξε σπασμωδική. Στο νέο μέσο αποδόθηκαν ανύπαρκτες διαστάσεις, με κυριότερο λάθος τον χαρακτηρισμό του ως ενημερωτικό, και όχι απλά ως μέσο επικοινωνίας. Ακόμη χειρότερα, λειτούργησε και ως μέσο πληροφόρησης, με αποτέλεσμα όλοι όσοι ενέπαιζαν τους τηλεοπτικούς δημοσιογραφικούς αστέρες για το επίπεδό τους, να ασπαστούν την ανεξέλεγκτη, ανώνυμη και ανεύθυνη ερασιτεχνική δημοσιογραφία.

Όσοι ξορκίζουν τα ιντερνετικά καλούδια δε διαφέρουν σε τίποτε από τη γιαγιά που αντιμετώπιζε την τηλεόραση ως σατανά, στη γνωστή γελοιογραφία. Οφείλουμε να είμαστε ανοικτοί στην τεχνολογία, απλά και μόνο διότι σε αντίθετη περίπτωση οι εξελίξεις θα μας προσπεράσουν. Δεν τίθεται λοιπόν ερώτημα για το αν τα blog είναι "καλό ή κακό". Κακός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν.

Εάν από την αρχή αποδεχόμασταν κάθε πληροφορία ως δυνητικά αναληθή, το νέο μέσο δε θα είχε τον αντίκτυπο που απέκτησε, αλλά σίγουρα θα λειτουργούσε μέσα σε ένα πλαίσιο περισσότερο ρεαλιστικό. Αντιθέτως, η φράση "το έγραψαν τα blog" έχει σχεδόν αντικαταστήσει το κλασικό "το είπε η τηλεόραση". Μόνο που η τηλεόραση, η εφημερίδα κ.λπ. λογοδοτεί (όπως και όσο λογοδοτεί). Το ίδιο δεν ίσχυε για τους bloggers.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται φυσικά στον αναγνώστη (όπως αντίστοιχα στον τηλεθεατή) που κάνει επιλογές "χαμηλού επιπέδου". Πριν από έναν χρόνο η τραγική δολοφονία ενός δημοσιογράφου, διαχειριστή ιστολογίου που φιλοξένησε κατά καιρούς τις πιο ελεεινές αναρτήσεις και σχόλια, έβαλε στη συζήτηση την ευθύνη ημών, των ιστολογούντων. Δεν έχει σημασία κατά πόσον υπάρχουν ή όχι στοιχεία οργανωμένου εγκλήματος, με διαδικτυακές σπείρες που εκβιάζουν, συκοφαντούν ή υποκινούν άνομες συμπεριφορές. Αυτό που έχει σημασία είναι το ποιοι είμαστε και τι επιδιώκουμε -αν επιδιώκουμε κάτι.

Παρότι στα περισσότερα ιστολόγια επαναλαμβάνονται ανούσιες κοινοτυπίες, πολλοί "επαναστάτες" bloggers απεκαταστάθησαν στα κλασικά ΜΜΜ, αυτά ακριβώς που υποτίθεται ότι θα κατέλυαν. Αντιστρόφως, πίσω από δημοφιλή ιστολόγια κρύφτηκαν δημοσιογράφοι (κατά κανόνα της κακιάς ώρας), που βρήκαν εκεί τον τρόπο για να παρακάμψουν νόμους και δεοντολογία. Η ανοησία του "κινήματος των bloggers" δε βελτίωσε σε τίποτε τον δημόσιο διάλογο.

Δικαίως ή αδίκως, από την πρώτη στιγμή λειτουργίας αυτού του blog επιχειρηματολογώ καταρρίπτοντας όλα τα στερεότυπα που συνοδεύουν το νέο μέσο. Με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης μάλλον, τελικά, δικαιώνομαι πικρά. Η περίφημη διαδικτυακή "αυτορρύθμιση" δε λειτούργησε. Είναι τραγικό, αλλά ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν είχε στη διάθεσή της τόσες παραστάσεις, τόσες αφορμές και τόσες ευκαιρίες για διάλογο, και ποτέ άλλοτε αυτός ο διάλογος δεν υπήρξε χαμηλότερης στάθμης. Η αυτοδιαχείριση δεν απέβαλε τα αισχρά "ενημερωτικά" blog, αλλά τα κατέστησε παντοδύναμα.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η ανωνυμία παραμένει ή όχι δικαίωμα, αλλά να αντιληφθούμε τις αιτίες που κατέστησαν αναγκαία την άρση της. Δε φταίει ούτε το υπουργείο, ούτε το ίδιο το μέσο, αλλά όλοι όσοι το κακοποιήσαμε.

Και είναι πραγματικά κρίμα, για τον πιο απλό αλλά ξεχασμένο λόγο: Όλοι πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και, στο βαθμό που μπορούμε να την τεκμηριώσουμε, οφείλουμε (πρώτα στον εαυτό μας) να βγούμε μπροστά, καθαρά και δυνατά, χωρίς να κρυβόμαστε. Όμως οι ανώνυμες αναρτήσεις αποδεσμεύουν το κείμενο από την υπογραφή του συντάκτη του και όλο το βάρος δεν πέφτει στο ποιος γράφει, αλλά στο τι γράφει. Και η ουσία περιορίζεται στο ουσιαστικό. Ακριβώς, δηλαδή, το αντίθετο από αυτό που μας θύμισε ο κ. Μανδραβέλης (Ποιος το είπε αυτό;... Α, δεν έχει καμιά σημασία.). Αυτό που έχει σημασία πρέπει να είναι η τεκμηρίωση μιας άποψης, όχι η ταυτότητα όποιου τη διατυπώνει.

Με την ανάμιξη προσωπικών απόψεων και πληροφόρησης το παιχνίδι αλλάζει. Μία αστοιχείωτη θέση απορρίπτεται από τον αναγνώστη, αλλά η δημοσίευση ανακριβών πληροφορών μπορεί να προκαλέσει τεράστια ζημία και προφανώς πρέπει να διώκεται ποινικά.

Κάποτε υποστήριξα ότι το ιστολόγιο είναι απλά ένα χόμπι. Κάποιοι δεν καταλάβαιναν ότι ένα χόμπι μπορεί να μην έχει τη βαρύτητα του μέσου ενημέρωσης, αλλά είναι χαλαρό και ελεύθερο. Αφού κάθε ανοησία που γράφεται και αναρτάται προς δημόσια θέα αντιμετωπίζεται πια σαν τηλεγράφημα του Associated Press, οι όροι του παιχνιδιού μοιραία θα αλλάξουν.

Και στοιχηματίζω τα πενιχρά μου υπάρχοντα ότι με την άρση της ανωνυμίας (αν εφαρμοστεί συνολικά -που δεν το πιστεύω) τα λίγα αξιόλογα ιστολόγια θα χαθούν, αλλά τα ελεεινά και τρισάθλια θα ζήσουν και θα συνεχίσουν να βασιλεύουν.

Ποιοι θα έχουν βγει χαμένοι τότε άραγε;

Το παρακράτος της Αριστεράς

2011-06-30T19:47:00.012+03:00

Πολλές φορές έχουμε υποστηρίξει την Αστυνομία στις κομπλεξικές επιθέσεις εναντίον της και ακόμα περισσότερες έχουμε τονίσει την ανάγκη βελτίωσης της εκπαίδευσης των οργάνων της. Με τις εικόνες των αστυνομικών να επιστρέφουν τις πέτρες που εκτοξεύονταν εναντίον τους ή να ανοίγουν το κεφάλι ενός διαδηλωτή εν ψυχρώ ό,τι και να πούμε θα είναι μάταιο. Αν ο κύριος προκάλεσε ή παρανόμησε το κρατητήριο τον περιμένει. Χωρίς, όμως, τα ράμματα στο κεφάλι.

Φυσικά η συζήτηση των συριζιτών για τους παρακρατικούς και προβοκάτορες αντιστοιχεί στο γνωστό επίπεδο του πολιτικού τους λόγου, στα όρια ηλιθιότητας και γελοιότητας. Από τις "ειρηνικές" μαζώξεις οπαδών του ΠΑΟΚ (που κατά κανόνα αμαυρώνονται από "προβοκάτορες οπαδούς του Άρεως") ως την κάθε ειρηνική πορεία ποικίλων "αγανακτισμένων", έχω βαρεθεί να βλέπω επεισόδια και καταστροφές. Οι ομάδες των αναρχικών -μπαχαλάκηδων κατά τη νεοδημοκρατική, κάποτε, ορολογία- τέτοια περιμένουν για να παρεισφρύσουν και να εκτονώσουν τα κόμπλεξ τους.

Τι συμφέρον εξυπηρετούν αυτοί οι παρακρατικοί αδυνατεί να συλλάβει ο νους του ανθρώπου. Διότι αν το κράτος έχει "προσλάβει" άτομα για να το εκθέτουν συνεχώς και παγκοσμίως, ας ξεκινήσει από αυτά η περιστολή των δαπανών με τις απολύσεις δημοσίων "υπαλλήλων". Επιτελούν έργο περιττό. Για να μην αναφερθούμε στο επιεικώς σουρεαλιστικό υπερθέαμα που προσέφερε η εμβαπτισθείσα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ σαμαρο-νέα-νέα-δημοκρατία (λέγε με ΠολΑν), ψέγοντας την κυβέρνηση για το χάος που επικράτησε στο κέντρο των Αθηνών. Να γελάς ή να κλαις; Πάντως οι παρακρατικοί είναι σίγουρα ακομμάτιστοι. Από το 2008 μέχρι σήμερα, οι πολιτικές αλλαγές δεν τους άγγιξαν.

Για να μιλάμε και σοβαρά, το επιχείρημα της σχεδιασμένης αμαύρωσης των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας "διότι αν δεν είχαν γίνει επεισόδια θα είχαν μαζευτεί 500.000 άτομα και οι βουλευτές δε θα είχαν τολμήσει να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο" είναι γελοίο όσο και αυτοί που το εκστομίζουν. Μάλλιασε η γλώσσα μου να υποστηρίζω ότι κανένα αποτέλεσμα δε θα έχουν οι ανόητες συγκεντρώσεις και τα μουτζώματα όσο εκκινούν από την περικοπή αποδοχών και δεν έχουν πολιτικό ζητούμενο, αλλά κάποιοι ακόμα περιμένουν την επανάσταση.

Στο μεταξύ μπορούμε να καμαρώσουμε λεβέντες βουλευτές, όπως ο κ. Αθανασιάδης (τυπική εφαρμογή της αρχής ο κόσμος καίγεται και το μ..νί χτενίζεται), οι αντιρρήσεις του οποίου ξεκινούσαν και τελείωναν στην προάσπιση των κεκτημένων της εκλογικής πελατείας του. Τη Βουλή να μουτζώσουμε ή αυτούς που τον έβαλαν σε αυτήν; Ή μήπως τους "παρακρατικούς" που τον έδειραν; Γιατί οι αγανακτισμένοι συνέρχονται ειρηνικά και δε δέρνουν ποτέ.

Τελικά, τα επεισόδια τα ξεκίνησαν προφανώς εξωγήινοι, υποχθόνιοι ενδογήινοι, οι Ντάλτον και άλλες δυνάμεις του σκότους, της CIA και της Ακροδεξιάς, διότι στη χώρα μας η πολιτική βία είναι προφανώς έννοια άγνωστη. Εκδηλώνεται με το ζόρι μια φορά την εβδομάδα. Αλλά ήρθε η ώρα το ΠαΣοΚ να υποστεί τις αηδίες που έκανε επί δεκαετίες. Η εικόνα, π.χ., της Μελίνας με τα άνθια στο πλευρό του Μαζοκόπου δεν έχει ξεχαστεί...

Τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, αποκτήσαμε επιτέλους και το παρακράτος της Αριστεράς. Με τον Σαμαρά στο τιμόνι της, τι να περιμένεις από τη Δεξιά; Έχει απωλέσει κάθε κεκτημένο. Μετά την εκχώρηση της ιδεολογίας της, έχασε ακόμα και το παρακράτος...

Αυτοί που χάνουν την ψυχή τους

2011-06-26T11:02:00.004+03:00

Το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Έλσα Παπαδημητρίου και ο Σωτήρης Χατζηγάκης επιθυμούν να υπερψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο είναι γνωστό. Ανεξάρτητα από τα αισθήματα μας έναντι των τριών, η στάση τους διαφέρει από αυτήν των βουλευτών του ΠαΣοΚ. Αθανασιάδης, Αντωνίου, Κουρουπλής και Ρομπόπουλος δικαιούνται να ομνύουν στο όνομα του Ανδρέα και του (κατ' αυτόν) σοσιαλισμού. Προφανώς τα μέτρα έρχονται σε αντίθεση με την "ιδεολογία" τους και η ηρωική έξοδος από το καράβι που βουλιάζει μάλλον έχει ως στόχευση και την εγγραφή παρακαταθήκης για το μέλλον.

Οι βουλευτές της ΝΔ, ωστόσο, μάλλον κινούνται με περισσότερο αγνές προθέσεις. Τα μέτρα δημοσιονομικής αυστηρότητας θεωρητικά ταιριάζουν στη "δεξιά", η αποφυγή της χρεοκοπίας είναι ο μεγάλος εθνικός στόχος και εξασφαλίζουν ήσυχη συνείδηση.

Έτσι είναι; Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να σκεφτεί κάτι άλλο.

Στον όμορφο κόσμο της ΝΔ ο Σαμαράς είναι ο απόλυτος εσωκομματικός κυρίαρχος, έστω και αν τον παίρνουν στα σοβαρά μόνο ο Φαήλος και ο Χρύσανθος. Έχει, λέει, επαναϊδεολογικοποιήσει το κόμμα. Αυτό είναι αλήθεια, μόνο που η ιδεολογία του δεν έχει σχέση καμία ούτε με τη δεξιά, ούτε με τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό (για να μην ξεχνιόμαστε). Η επαναϊδεολογικοποίηση στην πραγματικότητα είναι νόθευση με τα πλέον λαϊκιστικά και αντιπαραγωγικά μοτίβα της σκληρότερης κομμουνιστικής αριστεράς.

Κάθε σοβαρός βουλευτής της ΝΔ δεν μπορεί παρά να ασφυκτιεί στο πλάι του Σαμαρά. Η κυβέρνηση άλλαξε, αλλά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δύο χρόνια επιχειρηματολογούσαν για την ανάγκη λήψης μέτρων λιτότητας. Σήμερα είναι το λιγότερο γελοίο να υπερασπίζονται την πολιτική φοροελαφρύνσεων - (ψευτο)ανάπτυξης. Ο Σαμαράς, αν μη τι άλλο, δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου από τους 3 θα σημάνει το πολιτικό τους τέλος. Η διαγραφή θα είναι μοιραία και τα νεοπαγή ή μελλοντικά κόμματα δεν εμφανίζουν προοπτική. Η Ντόρα δεν έχει δυναμική, ο Μάνος τα έχει προ πολλού παρατήσει, ενώ τα σενάρια για σημιτικό κόμμα υπό τον Γιώργο Φλωρίδη προκαλούν γέλωτα. Σε αντίθεση με τους βουλευτές του ΠαΣοΚ που ελπίζουν ότι θα ηρωοποιηθούν υπερασπιζόμενοι τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, η πίστη στον φιλελευθερισμό θα μείνει αδικαίωτη.

Ας είναι. Από τους αντιπροέδρους Αβραμόπουλο και Δήμα, στον Χατζηδάκη και τον Δένδια, τον Άρη, την Έλσα, τον Κυριάκο και τον Χατζηγάκη, μόνο ο Σαμαράς και οι "σύντροφοι εν όπλοις" δεν έχουν αντιληφθεί το διακύβευμα της ψηφοφορίας.

Όταν οι βουλευτές του ΠαΣοΚ ένιωσαν ότι χάνουν το κόμμα τους ετοιμάστηκαν να ρίξουν τον Πρωθυπουργό στον Καιάδα. Οι νεοδημοκράτες χάνουν την ψυχή τους, αλλά δεν τολμούν να στείλουν στα τσακίδια ένα γελοίο ανθρωπάκι, που ο Καραμανλής και τα αντιμητσοτακικά αντανακλαστικά τους έφεραν στην ηγεσία, πριν η χώρα πληρώσει και πάλι τις ανοησίες του.

Όπου ακούς πολλά κεράσια...

2011-06-17T19:29:00.005+03:00

Δεν μπορεί κανείς να πάρει στα σοβαρά μια κυβέρνηση που αναμένεται δύο ημέρες, μέσα από διαγγέλματα, οικουμενικές, καταγγελίες υπονόμευσης και φήμες παραίτησης του Πρωθυπουργού, όταν αποτελείται από τα ίδια πρόσωπα σε άλλες θέσεις, πολιτικάντες παλαιάς κοπής που βαφτίζονται "έμπειρα" στελέχη, και με "καινοτομίες" που στην ουσία καταργούν τις επιλογές του κ. Παπανδρέου στον προηγούμενο ανασχηματισμό (π.χ. το υπουργείο Ναυτιλίας και η θέση του κ. Χυτήρη).

Το λαϊκό αίσθημα εκτονώθηκε με την απομάκρυνση του κ. Παπακωνσταντίνου, τον οποίο δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια. Σήκωσε τον σταυρό του τίμια, έκανε ό,τι μπορούσε, ίσως όχι όσα έπρεπε, αλλά σίγουρα δεν άσκησε προσωπική πολιτική ώστε να δικαιολογηθεί το εναντίον του μένος.

Για τον ίδιο λόγο δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε η τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου. Η οικονομική πολιτική θα συνεχίσει να επιβάλλεται άνωθεν, ίσως ωραιοποιηθεί το πλασάρισμα. Αν μη τι άλλο σε αυτό ειδικεύεται ο πληθωρικός πολιτικός.

Πάντως η δημιουργικότητα του Πρωθυπουργού δεν εξαντλείται ποτέ. Προστασία του πολίτη, διά βίου μάθηση, διοικητική μεταρρύθμιση (αλήθεια η διατροφή και άθληση πού έχει χαθεί τόσους μήνες;). Αν υπάρχει άλλη χώρα του κόσμου με τόσους ανόητους συμβολισμούς στις σφραγίδες των υπουργείων της θα ήθελα να το ξέρω. Όπως και γιατί ο κ. Παπανδρέου εν έτει 2011 τρέμει τους όρους εθνική παιδεία, δημόσια διοίκηση και δημόσια ασφάλεια.

Ανθρωπάρια

2011-06-16T10:52:00.004+03:00

Μια αφελή (ή κακοπροαίρετη, το ομολογώ) απορία έχω: Αν η προσπάθεια σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης ήταν αποτέλεσμα της πίεσης της πλατείας, γιατί δεν ευοδώθηκε;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ό,τι αισθήματα κι αν τρέφει κανείς για τους αγανακτισμένους είναι ανόητο να πιστεύει ότι είναι σε θέση να επηρεάσουν τόσο δραματικά τις εξελίξεις. Όχι μόνο γιατί οι προθέσεις των δύο αρχηγών δεν ήταν ειλικρινείς, όχι μόνο γιατί μιλάμε για παχύδερμα, όχι μόνο γιατί έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που μάχεται για την επιβίωσή του. Η αλήθεια είναι ότι οι πιέσεις είναι τεράστιες, οι δυσκολίες ανυπέρβλητες και η κατάρρευση της χώρας όπως την ξέραμε πιο κοντά από ποτέ.

Αν η κρισιμότητα της συγκυρίας δεν μπορεί να οδηγήσει σε συστράτευση των πολιτικών δυνάμεων, σίγουρα δεν μπορούν μερικές χιλιάδες "αγανακτισμένοι" -που κάλλιστα μπορούν να χαρακτηρισθούν αργόσχολοι, σαματατζήδες, ανακατωσούρες και πανηγυρτζήδες. Διότι όσο μιλάμε για "απολίτικο" κίνημα τόσο περισσότερο τείνουμε προς την έννοια του κοινωνικού χαβαλεδισμού (αποδείξεις υπάρχουν και στο περελθόν, με αρχηγούς κομμάτων με light ιδεολογία και πού κατέληξαν).

Δεν υποτιμώ τη δύναμη της μάζας. Αλλά είναι εμφανές ότι το κίνητρο των διαμαρτυρομένων είναι μάλλον το πορτοφόλι τους. Η επανάσταση προϋποθέτει θυσία -το ατομικό συμφέρον υποτάσσεται στο συλλογικό, κοινωνικό, εθνικό. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Η διαμαρτυρία δεν πηγάζει από την αγανάκτηση για τη χρεοκοπία μιας χώρας που και ανεκμετάλλευτες πλουτοπαραγωγικές πηγές διαθέτει και ξόδευε επί δεκαετίες αλόγιστα. Πηγάζει από τις περικοπές σε μισθούς σε συντάξεις, αλλά και από μέτρα που θεωρητικά θα τροφοδοτούσαν την ανάπτυξη. Για πολλοστή φορά, είναι αντιφατικό να ψέγουμε τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και ταυτόχρονα να τρέμουμε τις ιδιωτικοποιήσεις. Ή να κραυγάζουμε κατά των συμφερόντων και των συνδικαλιστών και να δικαιολογούμε την αντίδραση των συντεχνιών όποτε θίγονται "κεκτημένα".

Δε χρειάζεται πολλή σκέψη για να εξηγήσουμε την απουσία ιδεολογίας από το "κίνημα". Οι φωνές είναι υπεράσπισης πολλών ατομικών συμφερόντων, όχι ενός συλλογικού. Όσο και αν διαφωνούν κάποιοι, αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρόκειται να παραχθεί πολιτικό αποτέλεσμα από την αγανάκτηση, παρά μόνο να διατηρείται η αναμπουμπούλα.

Τι συνέβη χθες; Ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να κάνει πράξη όσα διέρρεαν επί ημέρες στα ΜΜΕ, για συνδιαχείριση με τη Νέα Δημοκρατία. Οι προθέσεις του ήταν ειλικρινείς, αλλά εκ του πονηρού. Δεν πρόκειται τόσο για κίνηση μεγαλείου, όσο για προσπάθεια να φέρει τον Σαμαρά προ των ευθυνών του. Για πρώτη φορά και στελέχη της ΝΔ θα διαπίστωναν τα αδιέξοδα της οικονομίας. Η βλακώδης αντιμνημονιακή ρητορική θα κατέρρεε.

Βεβαίως οι ερμηνείες διΐστανται. Άλλος θα πει ότι ο Σαμαράς δεν έπεσε στην παγίδα, διότι πράγματι η εμπλοκή σε συγκυβέρνηση μακράς προοπτικής θα συνιστούσε αυτοκτονία, θα αναγκαζόταν να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο και να αναλάβει την (συν)ευθύνη της διακυβέρνησης. Η Ιστορία όμως θα γράψει ότι υπήρξε μικρότερος των περιστάσεων. Την κρίσιμη στιγμή νοιάστηκε μόνο για το κόμμα του και όχι για το καλό της πατρίδας.

Είναι σαφές ότι ο Πρωθυπουργός εξετέθη και είναι πλέον ανίσχυρος. Με το μεσοπρόθεσμο να μη βγαίνει στη Βουλή, έψαχνε τρόπο απεμπλοκής. Το ερώτημα είναι πλέον ένα: Η χθεσινή του απόπειρα φυγής είναι πιο έντιμη από την αντίστοιχη του Καραμανλή το 2007;

Σαφέστατα ναι. Ο Παπανδρέου δε χειρίστηκε επικοινωνιακά την κατάσταση. Διαπιστώνει το αδιέξοδο, ομολογεί ίσως την ανεπάρκειά του. Επιθυμεί να πετάξει την καυτή πατάτα από τα χέρια του. Αλλά δε φυγομαχεί. Η Ιστορία δε θα τον κρίνει με επιείκεια. Οι ευθύνες του είναι βαρύτατες και το πράγμα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Για το ανθρωπάριο, όμως, της αντιπολίτευσης οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες. Μετά την προδοσία του Μακεδονικού, αδιαφορεί για άλλη μια φορά για το μέλλον της χώρας. Κατηγορεί τον Παπανδρέου για εμμονή στο αξίωμα, ενώ ο ίδιος σκέφτεται μόνο πώς θα τον διαδεχθεί. Οι εμμονές, η στενομυαλιά του, η απουσία πολιτικού αισθητηρίου χαρακτηρίζουν τη στάση του. Ακόμα και η αδυναμία να αφουγκρασθεί το αίτημα της πλατείας για αλλαγή, αφηρημένο, έστω, και ασαφές. Τι θα εξυπηρετήσουν οι εκλογές; Ποιος νοιάζεται αν θα αλλάξει το χρώμα των ανόητων και ανίκανων που θα υπογράφουν με την τρόικα;

Ας γίνει Πρωθυπουργός. Μόνο που δε θα υπάρχει τότε τίποτα για να κυβερνήσει.

200, τ' αφήνω;

2011-06-10T20:13:00.004+03:00

Η πρόταση για περιορισμό του αριθμού των βουλευτών στο ελάχιστο συνταγματικά προβλεπόμενο των 200 γίνεται ασμένως δεκτή από την πλειοψηφία του κόσμου. Η συμβολική αξία μιας τέτοιας κίνησης, σε συνδυασμό με την περικοπή των ποικίλων βουλευτικών αποδοχών, δε θα μας απασχολήσει. Σαφώς και δεν πρόκειται να ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός του κράτους αν απαλλαγεί από 100 μισθούς βουλευτών και αμοιβές επιτροπών, οχήματα, προσωπικό ασφαλείας και τα λοιπά παρελκόμενα. Ούτως ή άλλως ο εκτροχιασμός δεν οφείλεται σε όσα παίρνουν, αλλά σε αυτά που ψηφίζουν.

Πάνω σε αυτό, τη λειτουργία, δηλαδή, μίας μικρότερης βουλής και τη σημασία της για το πολίτευμα, πρέπει να προβληματιστούμε.

Το σημαντικότερο αποτέλεσμα της μείωσης των βουλευτών θα είναι η δυσκολία σχηματισμού κυβερνήσεων ισχυρής πλειοψηφίας. Με τα δεδομένα του 2009 η κυβέρνηση θα είχε πλειοψηφία 6 - 7 εδρών, αντί για 10. Με τις αποχωρήσεις και τις διαγραφές ο Παπανδρέου θα έπρεπε πιθανώς να κυβερνήσει σήμερα με 102 ή 103 βουλευτές σε σύνολο 200. Και αυτό παρότι είχε επικρατήσει με 11 μονάδες διαφορά πριν από ενάμιση χρόνο.

Αυτό, φυσικά, δεν είναι κακό, θα πει κανείς -το αντίθετο. Ο ρόλος του βουλευτή αναβαθμίζεται, καθώς κάθε νομοσχέδιο θα χρειάζεται την ψήφο του συνόλου της φιλοκυβερνητικής κοινοβουλευτικής ομάδας ή διακομματική συναίνεση. Μόνο που η θεωρία απέχει παρασάγγας από την πράξη.

Στη σκέψη ότι αυτοί οι ένας ή δύο βουλευτές από τους οποίους πιθανότατα θα κρέμεται ο Πρωθυπουργός μπορεί π.χ. να είναι ο Μανώλης, ο Τατούλης, ο Φαήλος, η Βασούλα κ.λπ. με πιάνει ανατριχίλα. Η δεύτερη κυβέρνηση Καραμανλή κρεμόταν από τους δύο πρώτους, ήταν κάτι που το ζήσαμε και είδαμε πού οδήγησε.

Φυσικά, ζήσαμε και ισχυρές κυβερνήσεις, με αντίστοιχες επιτυχίες για τη χώρα. Γεγονός που αποδεικνύει (το μάλλον αυτονόητο) ότι η ποιότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα. Μόνο που με τον φόβο ενός στραπάτσου σε ένα νομοσχέδιο ο κάθε αρχηγός θα επιδιώκει να σχηματίσει μία κατά το δυνατόν συμπαγέστερη (δηλαδή αγέλη πιστών σε αυτόν) κοινοβουλευτική ομάδα.

Η μείωση του αριθμού των βουλευτών μάλλον θα αλλοιώσει τη λαϊκή βούληση, καθώς, λόγω της γενικευμένης απαξίωσης της πολιτικής, η τάση αύξησης της αποχής θα ισχυροποιήσει την ψήφο των κομματικών στρατών, που θα είναι πιστοί στη γραμμή του προέδρου. Αν μάλιστα συνδυάσουμε και την πρόταση για εκλογή βουλευτών με λίστα, μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα ακολουθήσει. Οι "ισχυροί" βουλευτές θα εκτελούν τις προσταγές του αρχηγού.

Τα παραπάνω βεβαίως ισχύουν και με τη βουλή των 300, αλλά θα ενταθούν με μείωση του αριθμού των βουλευτών. Κανείς φυσικά δεν υποστηρίζει ότι απαιτούνται περισσότεροι. Αλλά το μέτρο μάλλον επιζήμιο για τη δημοκρατία μας θα είναι, και σίγουρα δεν αρκεί αν δε συνδυασθεί με γενικότερη αλλαγή της λειτουργίας του πολιτεύματος.

Δε θέλουν ισχυρές κυβερνήσεις ορισμένοι (κυρίως αριστερής προελεύσεως). Ίσως λοιπόν γοητευθούν από την αποδυνάμωση της πλειοψηφίας. Μόνο που έτσι ή αλλιώς μια κυβέρνηση θα σχηματισθεί. Αν ήρθε η ώρα της πολυκομματικής Βουλής, όπου θα φιλοξενούνται όλες οι απόψεις και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται συναινετικά, δεν μπορούμε να το πούμε.

Είναι όμως δεδομένο ότι κυβερνήσεις ανίσχυρες δεν μπορεί παρά να είναι άτολμες και αναποτελεσματικές. Στη σημερινή τραγική συγκυρία, το μόνο χειρότερο από μια κυβέρνηση ανίκανων είναι μια κυβέρνηση ανίκανων που φοβούνται τη σκιά τους.

Αντί λοιπόν να συζητάμε ανούσια πράγματα, φρόνιμο είναι να ασχοληθούμε κάποια στιγμή με τις πραγματικές αδυναμίες του πολιτεύματος. Αυτές που το έχουν απαξιώσει στη συνείδηση όλων.

Dislike

2011-06-09T21:30:00.013+03:00

Οι πλατείες βουλιάζουν από τα πλήθη των αγανακτισμένων. Το πολίτευμα έχει καταρρεύσει. Θεσμοί και πρόσωπα σκαιά αποδοκιμάζονται. Η επανάσταση αρχίζει...

Ας αφήσουμε στην άκρη το επαναστατικό πνεύμα για δύο λεπτά και ας προβληματιστούμε επί πραγματικής βάσης.

Κατ' αρχήν, οι παραλληλισμοί της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα με την κατοχή και τη χούντα είναι βλακώδεις. Οι Γερμανοί το '40 δε μας δάνειζαν χρήματα για να καταβάλλονται μισθοί και συντάξεις, το αντίθετο, διά της βίας εξαίρεσαν κάθε πλουτοπαραγωγό δύναμη από τη χώρα που βύθισαν στην πείνα. Κυριολεκτικά. Διότι το να μιλάμε σήμερα για πείνα, για το μεγαλύτερο τουλάχιστον μέρος του πληθυσμού, αποτελεί προσβολή για τους παπούδες μας, οι οποίοι είχαν βιώσει συνθήκες κυριολεκτικά ασύμβατες με τη ζωή.

Όσο για το έλλειμμα δημοκρατίας, ας σκεφτούμε πού οδηγούσαν αντίστοιχες ταραχές πριν 40 χρόνια. Σήμερα το ενδεχόμενο κάλυψης από τον στρατό του κενού της πολιτικής ηγεσίας, για να το θέσω κομψά, φαντάζει εξίσου ηλίθιο με όσους νομίζουν ότι η κυβέρνηση είναι δικτατορική. Η Ελλάδα είναι μία χώρα πολύ πιο δημοκρατική από όσο υποστηρίζουν. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και οι παραλληλισμοί με την "πλατεία Ταχρίρ" πάλι ανόητοι είναι. Για να μην αναφερθούμε στη δημοκρατικότητα των καθεστώτων που γέννησε η πρόσφατη επανάσταση (;) στις αραβικές χώρες.

Στη χώρα μας δεν επιδιώκουμε να αποτινάξουμε τον ζυγό μιας τυραννίας. Δεν ξέρω τι επιδιώκουμε, με δεδομένο ότι τους ίδιους αποτυχημένους πολιτικούς επιλέγουμε επί δεκαετίες, ενώ σε όσους μας μίλησαν με σκληρότητα για την ανάγκη λήψης μέτρων εξυγίανσης έγκαιρα κολλήσαμε τη ρετσινιά του Δρακουμέλ, του γκαντέμη, του αμερικανοθρεμμένου, του νεοφιλελεύθερου και δεν ξέρω τι άλλο. Ακόμα και σήμερα πολιτικοί-καρικατούρες, όπως ο Λοβέρδος και η Αννούλα, πλασάρονται ως μελλοντικοί ηγέτες, ενώ γραφικά κατάλοιπα του παρελθόντος που πρέπει να ξεχάσουμε, όπως ο Σαμαράς και η Βασούλα, ανάγονται σε αντιστασιακούς του μνημονίου.

Η κατάσταση δεν είναι τόσο έκρυθμη όσο μας παρουσιάζουν. Αυτό που θέλησαν να μας πείσουν ότι ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση της μεταπολίτευσης μοιάζει με συνάθροιση γονέων σε σχολική εορτή συγκριτικά με τις πολιτικές συγκεντρώσεις του Καραμανλή, του Ανδρέα και του Μητσοτάκη. Όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να αναζητήσει σχετικά βίντεο στο YouTube. Ίσως καταλάβει και γιατί η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε. Οι πλατείες δε γέμισαν αίφνης σήμερα. Όσοι κάποτε τις κατέκλυαν με τα πλαστικά σημαιάκια και τον "παλμό" τους ανάμεσα μας παραμένουν. Και οι υπόλοιποι αντικαταστάθηκαν επαρκέστατα.

Το σύστημα που αποδοκιμάζουμε χρησιμοποιήσαμε όποτε μας βόλευε, τους ανθρώπους που μουτζώνουμε πιστέψαμε, ψηφίσαμε και χειροκροτήσαμε. Ή θα αποδεχτούμε ότι η ευημερία μας μοιραία θα περιορισθεί για ένα διάστημα, διότι υπήρξε νόθη, ή θα συνεχίσουμε να μιλάμε για κατοχή. Αρκεί η "ανατροπή" που επιδιώκουμε να μην φέρει πραγματικές συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης στη χώρα.

Δεν αμφιβάλλω ότι όσα γράφω δε θα τύχουν ευρείας αποδοχής, δε θα αναπαραχθούν από blog σε blog, δε θα μαζέψουν likes και σχόλια παρά αδιαφορία και αποδοκιμασία.

Δε θα είναι η πρώτη φορά. Κάποτε υποστηρίζα ότι οι ανοικτές διαδικασίες αποτελούν πρόσχημα. Σήμερα οι ίδιοι που με έκραζαν αποκαλούν τον εμπνευστή του OpenGov δικτάτορα. Κάποτε αμφισβητούσα τις ικανότητες του Τσίπρα. Η εξέλιξη αυτού του μεγάλου πολιτικού ανδρός είναι γνωστή. Κάποτε χλεύαζα όσους ανήγαγαν τα social media σε σύγχρονες εκκλησίες του δήμου. Η χώρα κατέρρεε και οι μεγαλόσχημοι μπλογκογράφοι καλούσαν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τους κορμοράνους και σβήναν τα φώτα για να σώσουν το περιβάλλον. Σήμερα μέσω facebook θα γκρεμίσουν τη "χούντα". Μακάρι, όμως, να μη δικαιωθώ τώρα, και οι πλατείες να καταπιούν τους εχθρούς μας.

Μόνο που κακός σε αυτήν την ιστορία δεν υπάρχει. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον νικήσουμε. Και ακόμα χειρότερα. Ο εχθρός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Διότι αυτό που πολεμάμε είναι δημιούργημά μας και εικόνα μας.

Πρώτα, λοιπόν, ας αγανακτήσουμε με τον εαυτό μας, ας επαναστατήσουμε εναντίον του, ας τον ανατρέψουμε. Η συνέχεια δε θα χρειαστεί προσπάθεια. Θα έρθει μόνη της.

Στον καθρέφτη

2011-06-04T23:39:00.008+03:00

Κάποτε είχαμε την επανάσταση των blogs. Και μαζευόμασταν στους δρόμους με μαύρα μπλουζάκια για να διαμαρτυρηθούμε για τις φωτιές. Και μετά σβήναμε τα φώτα για να σώσουμε τον πλανήτη. Και μετά καίγαμε πόλεις γιατί ένας ηλίθιος αστυνομικός εγκλημάτισε. Και μετά κάναμε άλλη επανάσταση. Κι άλλη.

Τόσες επαναστάσεις, τόσα κινήματα, τόση οργή και αγανάκτηση. Τόσα φάσκελα. Οι ανόητοι που χειροκροτούσαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του 2009 τον Καραμανλή πού κρύβονται; Ένα φασκελάκι δεν περισσεύει γι' αυτούς; Οι άλλοι, που πιστεύαν ότι υπάρχουν λεφτά; Μήπως κρύβονται στο αγανακτισμένο πλήθος;

Η νέα επανάσταση κάπου χάνει. Ακόμα και η πιο απλόχερη εκτίμηση καθιστά το πλήθος των αγανακτισμένων ολιγάριθμο σε σχέση με τους κομματικούς στρατούς. Αλλά αυτό δεν το προσέχει κανείς.

Τι προσέχει; Την ποικιλία των συγκεντρωμένων. Σε ηλικία, κοινωνική τάξη, μορφωτικό επίπεδο. Ναι, εκεί είναι όλοι. Και οι συνταξιούχοι των 40 ετών, και οι αργόμισθοι του δημοσίου, και οι φοροφυγάδες, και οι νεόπλουτοι, και οι χλιδάνεργοι, και οι νέοι.

Οι νέοι. Της ήσσονος προσπαθείας, των κουτσομπολίστικων μεσημεριανάδικων, των ακριβών διασκεδάσεων. Των καταλήψεων, των χτισμένων καθηγητών και των δαρμένων πρυτάνεων. Αφού μαζεύτηκαν μέσω facebook οι νέοι, το πράμα σοβαρεύει.

Ας μας πουν οι αγανακτισμένοι τι τους πειράζει στο μνημόνιο. Ας μας πουν σε τι τους θίγει, εκτός από την τσέπη. Ας μας προτείνουν λύση. Όχι. Η επανάσταση αρκεί. Οι κακοί θα φύγουν. Δεν έχει σημασία ποιος θα 'ρθεί.

Οι κακοί θα μείνουν. Στον καθρέφτη. Εκεί που αξίζουν τα φάσκελα.

Σσς... Η Ελλάδα κοιμάται!

2011-05-25T00:42:00.004+03:00

Η αυθόρμητη συγκέντρωση χιλιάδων ακομμάτιστων νέων Ισπανών στην Μαδρίτη έχει προκαλέσει τον φθόνο των φίλων αντίστοιχων χάπενινγκ και στην Ελλάδα. Με την παράδοση των βροντερών διαδηλώσεων και τις συνεχείς αφορμές που η κυβερνητική ανικανότητα δίνει, η απορία είναι εύλογη: Πώς είναι δυνατόν τα τόσο σκληρά μέτρα να μην έχουν προκαλέσει μια αντίστοιχης μαζικότητας εκδήλωση διαμαρτυρίας και στη χώρα μας;

Όπως ήταν αναμενόμενο, προετοιμάζονται οι επιβεβλημένες αυθόρμητες (;) μαζικές (;) ειρηνικές (;) συγκεντρώσεις ακομμάτιστων (;) εγχώριων "αγανακτισμένων", οι οποίοι προφανώς εθίγησαν από το σύνθημα των Ισπανών ("Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες").

Οι απαντήσεις στο γιατί της ανυπαρξίας σοβαρών εκδηλώσεων κατά του μνημονίου κρύβονται στα ερωτηματικά.

Στη χώρα μας οι αντιμνημονιακές εκδηλώσεις ήταν μάλλον υποκινούμενες από θιγόμενους συνδικαλιστές, παρά αυθόρμητες, καπελωμένες από κόμματα - κομμάτια του προβλήματος (παλαιό ΠαΣοΚ, λαϊκίστικη ΝΔ, Αριστερά σε όλες τις εκδόσεις της), συνοδεύονταν από επεισόδια, τραυματισμούς και θανάτους, χαρακτηρίζονταν από την ακραία υπερβολή -όχι από τον πολιτικό αντίλογο και τον συμβολισμό μίας διαμαρτυρίας. Το κλείσιμο ενός δρόμου για την Ελλάδα είναι μια ρουτίνα. Αμφιβάλλω αν αυτό ισχύει για άλλη χώρα του κόσμου. Αποτέλεσμα ήταν η απαξίωση της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας ως μέσο πολιτικής πίεσης.

Η απουσία μαζικότητας εξηγείται από τα παραπάνω, αλλά το σημαντικότερο κρύβεται αλλού. Οι Έλληνες "αγανακτισμένοι", είτε μας αρέσει να το ομολογούμε είτε όχι, υπήρξαμε επίσης κομμάτι του προβλήματος. Η όποια διαμαρτυρία δεν ήρθε ως αντίδραση σε ένα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο και υπό κατάρρευση το οποίο παρήγαγε χρήμα για λίγους και ελλείμματα για το κράτος. Αυτό το σύστημα συντηρήσαμε και συντηρούμε και οι ίδιοι, διά της ψήφου μας και με το ταπεινότερο δόλωμα ("λεφτά υπάρχουν", για μοίρασμα προφανώς). Η διαμαρτυρία έρχεται όταν θίγεται η τσέπη μας.

Πιθανώς κάποιοι, ενδόμυχα έστω, να αναγνωρίζουμε το δίκαιο της ρήσης Πάγκαλου, ότι τα φάγαμε όλοι μαζί και να αποδεχόμαστε και τη δική μας ευθύνη ή, έστω, το αναπόφευκτο του μνημονίου. Το πρόβλημα του οποίου δεν είναι βεβαίως ότι "δε βγαίνει", όπως υποστηρίζει αφρόνως ο Σαμαράς, αλλά ότι ουδέποτε εφαρμόστηκε. Το μνημόνιο προέβλεπε και αναπτυξιακά μέτρα εκτός από ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές μισθών και συντάξεων.

Ακόμα και αν με τρόπο θαυμαστό όλο το χρέος διαγραφόταν αυτήν τη στιγμή, από το επόμενο δευτερόλεπτο θα ξεκινούσε η συγκέντρωση ενός καινούργιου: Η χώρα μας δεν παράγει, παρά μόνο ελλείμματα. Γι' αυτόν τον λόγο οι ανοησίες που γράφονται για επαχθές χρέος, τις τράπεζες που μας ληστεύουν κλπ είναι κενά γράμματα. Αύριο πάλι για δανεικά θα ψάχναμε, ακόμα και αν όσα χρωστάμε σήμερα τα γράφαμε στην άμμο.

Ζητούμενο παραμένει η ανάπτυξη, δηλαδή η παραγωγή. Και ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους δεν πρόκειται να την επιτύχουμε είναι ακριβώς η αναπόληση της αριστερής μας νεότητας. Όλοι όσοι ζηλεύουν τους Ισπανούς σήμερα, είναι οι ίδιοι που βγάζαν τον κόσμο στον δρόμο να ξηλώνει πεζοδρόμια όποτε θίγονταν "κεκτημένα".

Αντί, λοιπόν, να οργανώνουμε συγκεντρώσεις, ας σκεφτούμε αν πράγματι υπάρχει εναλλακτική πρόταση.

Μέχρι στιγμής δεν έχει διατυπωθεί καμία, όχι αξιόπιστη, αλλά καμία με έστω ρεαλιστική βάση εκκίνησης. Για τα Ζάππεια του Σαμαρά και τη διαγραφή του χρέους (που θα σημάνει "κανόνι" εγχώριων τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων -αλλά προφανώς τότε δε θα χαθούν οι καταθέσεις και οι συντάξεις του λαουτζίκου, ούτε θα μείνουν χωρίς δουλειά εκατοντάδες άνθρωποι, αλλά θα έχει επιτευχθεί μέγα πλήγμα στο "κεφάλαιο") δεν μπορεί να γίνει σοβαρός λόγος.

Σε δεύτερο βαθμό πρέπει να συζητήσουμε το ενδεχόμενο και η εφαρμογή του μνημονίου να μην αποτρέψει τη χρεοκοπία. Δε θα έρθει το τέλος του κόσμου σε αυτήν την περίπτωση και πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαστε προετοιμασμένοι για το τραγικό αυτό ενδεχόμενο. Εκεί τι θα μπορεί να γίνει;

Κρατώντας τα πανώ μας, τις ντουντούκες και τις μολότωφ, ας διεκδικήσουμε τα κεκτημένα. Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πραγματικός μας στόχος είναι να βγούμε στις αγορές, δηλαδή να ξαναδανειστούμε από αυτούς που δανειζόμασταν και πριν, έστω με το ίδιο επιτόκιο! Δεν είναι κάπως παράδοξο αυτό;

Έχουν δίκιο οι Ισπανοί, κοιμόμαστε. Δεν ξέρω όμως ποιοι πρέπει να λέγονται ξύπνιοι.

Νέο όχι στη συναίνεση

2011-05-17T18:55:00.004+03:00

Η ξαφνική απαίτηση της τρόικας για διακομματική συναίνεση είναι άραγε τυχαία; Προφανώς όχι. Πρόκειται για άσκηση πίεσης προς την αντιπολίτευση, που καλείται με μάλλον άκομψο τρόπο να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν.

Ο μηδενιστικός λόγος του Σαμαρά, παρά την περί του αντιθέτου ρητορική της κυβέρνησης, ελάχιστα ζημίωσε τη χώρα (κανείς δε δίνει σημασία στις διάφορες βερσιόν του Ζαππείου, μια που είναι κοινό μυστικό ότι πρόκειται για κενολογίες -αλλιώς δε θα χρειάζονταν update κάθε 6 μήνες), αλλά και ελάχιστα ωφέλησε τη Νέα Δημοκρατία. Εάν, όμως, (ο Θεός να φυλάει) η αντιπολίτευση αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, πιθανή αθέτηση του μνημονίου θα είναι πράγματι επιζήμια. Κανείς, βέβαια, δεν πιστεύει ότι ο... γίγαντας της πολιτικής Σαμαράς είναι πράγματι σε θέση να καταργήσει το μνημόνιο.

Σε κάθε περίπτωση η Νέα Δημοκρατία πρέπει να σοβαρευτεί. Η σημερινή εξέλιξη αποτελεί ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και αβάντα προς την κυβέρνηση. Όμως όλα ξεκινούν από την ανυπαρξία ρεαλιστικού πολιτικού λόγου από τον Σαμαρά και τον περιφερόμενο θίασο που τον περιστοιχίζει. Όσο η αντιπολίτευση αρνείται την πραγματικότητα του μνημονίου, τόσο περισσότερο αναξιόπιστη θα φαντάζει στα μάτια του κόσμου.

Δεν πείθουν ότι μπορούσαμε να αποφύγουμε το μνημόνιο, δεν πείθουν ότι μπορούν να μας βγάλουν από αυτό, δεν πείθουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από το ΠαΣοΚ στο ασφυκτικό πλαίσιό του. Τουλάχιστον ας αποδεχθούν τη σημερινή κατάσταση για να μην εξοργίζουν τον κόσμο και, επιτέλους, ας διατυπώσουν προτάσεις.

Κανείς δε ζητάει να υπογράψουν τη λευκή επιταγή που απαιτεί η τρόικα. Όμως, δεδομένης και της ανικανότητας της κυβέρνησης, έχουν την υποχρέωση να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση του νέου πακέτου μέτρων.

Είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, ο εναγκαλισμός τους με την κυβέρνηση είναι τόσο θερμός που θα βυθιστούν παρέα. Το θέμα είναι να μην τραβήξουν μαζί τους και τη χώρα ολόκληρη.

Καμπούλ

2011-05-14T09:30:00.004+03:00

Όταν η παιδεία παραπαίει, ανθεί η παραπαιδεία των ιδιαίτερων και των δαπανηρών φροντιστηριών. Όταν η υγεία παραπαίει, ξεπηδάει το φακελάκι και οι ιδιωτικές κλινικές. Όταν στον στρατό κυριαρχεί η ρεμούλα της μίζας και ο (κάθε) Άκης, οι καλοί μας γείτονες μάς παίρνουν στο ψιλό, είτε με τους ανδριάντες του Μεγαλέξανδρου, είτε με την Τσαμουριά, είτε με τις αβλαβείς διελεύσεις στο Σούνιο. Όταν, τέλος, η αστυνομία είναι διαλυμένη, γίνονται όσα γίνονται τις τελευταίες ημέρες στην Αθήνα.

Εκεί που το κράτος απουσιάζει εμφανίζονται διάφοροι πρόθυμοι να το υποκαταστήσουν, είτε πρόκειται για λεβέντες συριζίτες με την ποικιλοεθνή παρέα τους, είτε για κοντοκουρεμένους χρυασαυγίτες, friends and supporters. Σήμερα άραγε η πρωτεύουσα δε θυμίζει Καμπούλ, κύριε Παπουτσή;

Τα γράφουμε εδώ και χρόνια, και προφανώς δεν είμαστε οι μόνοι. Η κοινωνία μας αδυνατεί να ξεχωρίσει την αστυνομική αυθαιρεσία από την έννομη τάξη και τα καταπιεστικά καθεστώτα από τη δημοκρατία, στο πλαίσιο της οποίας, ναι, δε γίνεται πάντα το δικό μας.

Η εικόνα των αστυνομικών να χτυπούν με μανία τον διαδηλωτή αναμφίβολα αποτελεί περιστατικό αυθαιρεσίας και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανέναν τρόπο. Αν όμως εξαιρέσουμε την περίπτωση ψυχασθένειας, γιατί έβγαλαν τόση μανία πάνω στο κεφάλι ενός ανθρώπου;

Στη θέση των αστυνομικών αρνούμαστε όλοι μας να μπούμε. Το γράφαμε και πρόσφατα: Με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα κάποιοι θα κρύβονται και κάποιοι θα εκτονώνουν τα κόμπλεξ τους. Μοιραία αδυνατούν να κάνουν τη δουλειά τους. Από την άλλη θα ήθελα οι διοργανωτές όλων αυτών των διαδηλώσεων να εξηγήσουν τη σκοπιμότητά τους, τα αποτελέσματα που φέρνουν και, τελικά, την αδυναμία περιφρούρησης, καθώς καθημερινά διεξάγονται οδομαχίες, απολύτως ασυνήθεις για οποιοδήποτε κράτος σε περίοδο ειρήνης.

Συγχαίρουμε τον κύριο Παπουτσή για την αυστηρότητα που θα επιδείξει. Ελπίζουμε να αποφασίσει κάποια στιγμή να επιτρέψει και στα όργανα της τάξεως να απαλλαγούν από τη σκλαβιά του ψευτοπροοδευτισμού και να κάνουν τη δουλειά τους.

Να αφήσουμε στην άκρη τα τσιτάτα

2011-05-12T20:47:00.001+03:00

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έχουν πυροδοτήσει και πάλι τη συζήτηση για την κοινωνική βία, την καταστολή και εν γένει το επίπεδο της δημοκρατίας και των ελευθεριών που απολαμβάνουμε στην Ελλάδα.

Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε, ξεκινώντας από το τελευταίο, ότι η δημοκρατία θίγεται και οι ελευθερίες περιορίζονται αποκλειστικά και μόνο στις περιπτώσεις αστυνομικής βίας. Προσοχή, βίας και όχι απαραίτητα αυθαιρεσίας. Η επισήμανση αυτή είναι ιδιαίτερα κρίσιμη.

Στο πλαίσιο της επιβολής της τάξης και της υπεράσπισης της ασφάλειας της χώρας το κράτος (η "Αρχή") έχει δημιουργήσει όργανα που, μεταξύ των άλλων, έχουν και το δικαίωμα και την υποχρέωση να ασκήσουν βία. Ο στρατός, για παράδειγμα, έχει τη βία ως σχεδόν αποκλειστική αποστολή του. Οι αστυνομικοί, αντίστοιχα, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι που υπογράφουν κλήσεις και εκδίδουν διαβατήρια. Ξέρουν ότι, έστω ως έσχατο μέσο, πρέπει να επιβληθούν και διά της βίας.

Όσο και αν αυτό ερεθίζει τα αριστερίστικα αντνακλαστικά μας, η βία που ασκούν τα "όργανα καταστολής" είναι απείρως προτιμότερη από τη βία των απανταχού επαναστατών, διότι υποτίθεται ότι είναι ελεγχόμενη, στοχευμένη και υπηρετεί το γενικότερο καλό... Ο αστυνομικός δεν αρχίζει να κοπανάει με τα γκλομπ αθώους περαστικούς, δεν κατεβάζει αδιακρίτως τις τζαμαρίες των μαγαζιών, ούτε ρίχνει δακρυγόνα μέσα στα σπίτια μας. Στο μακάβριο ζύγι, τα θύματα των "επαναστατών" είναι πάντα περισσότερα.

(Το θεωρώ περιττό διότι δε νομίζω ότι απευθύνομαι σε ηλίθιους, αλλά για μία ακόμη φορά θα επισημάνω ότι οι ακρότητες είναι πάντα καταδικαστέες. Ούτε η παρουσία σε μία διαδήλωση είναι λόγος να φας ξύλο ή δακρυγόνα, ούτε όλοι οι αστυνομικοί είναι αθώες περιστερές. Κάποιοι πράγματι βγάζουν διαφόρων ειδών κόμπλεξ και απολαμβάνουν την εξουσία που τους έχει δοθεί. Δε γνωρίζω τι συνέβη στα επεισόδια, δεν υπονοώ ότι ο τραυματίας πήγαινε γυρεύοντας και οι κακοπροαίρετοι ας μη συνεχίσουν την ανάγνωση.)

Τις τελευταίες ώρες το διαδίκτυο έχει κατακλυσθεί από τη γνωστή μπαρουφολογία. Οι ΜΑΤατζήδες δεν είναι εξ αρχής βρώμικοι, αλλά αποδέχονται τη βρώμικη δουλειά, έστω και για βιοποριστικούς λόγους, λένε κάποιοι, άρα είναι ένοχοι. Βία στη βία επαναλαμβάνουν κάποιοι άλλοι, και καλούν στον νέο Δεκέμβρη. Στην εντατική τραυματίας, κραυγάζει έτερος στο twitter. Συγκίνηση, οργή, αγανάκτηση.

Ας με συγχωρήσουν οι διάφοροι, αλλά τον πλούτο των συναισθημάτων τους δεν τον δείχνουν όταν χτυπώνται αστυνομικοί. Τον Σκυλογιάννη, τον Ευαγγελινέλη δε θα τους θυμόμαστε, αλλά για τον "μικρό Αλέξη" θα κλαίμε πάντα. Και αυτοί παιδιά ήτανε. Τον Διαμαντή Ματζούνη, θύμα άλλου τύπου βίας που χαροπάλευε επί εβδομάδες στο νοσοκομείο, επίσης μάλλον ελάχιστοι γνωρίζουν. Και δε συνεχίζω, γιατί δεν έχει νόημα.

Όταν οι αστυνομικοί δέρνουν, αυθαιρετούν. Όταν δέρνονται είναι ανίκανοι και κακά εξοπλισμένοι. Πάντα αυτοί φταίνε.

Κι όμως, αυτοί φταίνε.

Μία αστυνομία διαλυμένη, με προσωπικό χαμηλού επιπέδου, απαίδευτο και ανεκπαίδευτο, όπου μαζεύονται όλοι οι αποτυχημένοι της ζωής ή όσοι ψάχνουν έναν εξασφαλισμένο μισθό, δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της. Κάποιοι φοβούνται και κρύβονται, κάποιοι άλλοι εκτονώνται στα κεφάλια των διαδηλωτών.

Αν θέλουμε καλύτερη δημοκρατία πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα τσιτάτα. Όσοι υπονομεύουν τις ελευθερίες διά της βίας που ποικιλοτρόπως ασκούν στο όνομα μιας "επανάστασης", μόνο με βία αντιμετωπίζονται. Στην τρικυμία εν κρανίω συγχέουν όλων των ειδών τα ανελεύθερα καθεστώτα με το πολίτευμα της χώρας. Ακόμα και αν κάποιοι καταπιέζονται ή έτσι αισθάνονται, είναι προφανές ότι η πλειοψηφία των πολιτών είναι φιλήσυχοι βιοπαλαιστές που δεν αγωνίζονται για καμία επανάσταση. Όχι γιατί έχουν βρει την Καπούη τους, αλλά ίσως γιατί έζησαν και τα πραγματικά καταπιεστικά καθεστώτα και είναι σε θέση να εκτιμήσουν τις συνθήκες ευημερίας που επικρατούν στην Ελλάδα.

Αντί αφηρημένα, λοιπόν, να καταδικάζουμε τέτοια περιστατικά, καλόν είναι να αντιληφθούμε ότι οι μηχανισμοί επιβολής της τάξης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτεύματος. Αρκεί να λειτουργεί όπως πρέπει. Και αυτή είναι η απαίτηση της κοινωνίας.

Όσοι διαφωνούν, ας ρωτήσουν όλους τους κατοίκους των Αθηνών που ρέπουν τελευταία προς τη Χρυσή Αυγή και τις άλλες οργανώσεις που αυτοβούλως έρχονται να υποκαταστήσουν το κράτος.

Μαζί... θα τα τρώγαμε

2011-05-07T09:50:00.003+03:00

Στη χώρα μας όταν ακούγεται το αυτονόητο η αγαπημένη αντίδραση είναι η έκπληξη. Προέκυψε, λοιπόν, ότι ο κ. Παπανδρέου όσο μας έλεγε ότι "λεφτά υπάρχουν" είχε ήδη ξεκινήσει επαφές με το ΔΝΤ. Αλήθεια; Σοκαριστικό! Διότι μία πολύπλοκη δανειακή σύμβαση - μαμούθ, όπως αυτή που επέβαλε το Μνημόνιο, σίγουρα είχε συνταχθεί μέσα σε 2 εβδομάδες, από το Καστελόριζο, στις 23 Απριλίου, μέχρι να έρθει στη Βουλή...

Θα εκπλαγούμε όταν ανοίξουν και άλλα στόματα, και διαπιστωθεί ότι τις πρώτες επαφές είχε κάνει ο Καραμανλής. Διότι, με μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο, μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει ότι στον διεθνή τύπο οι αναφορές για λύση "τύπου ΔΝΤ" στο ελληνικό πρόβλημα (όπως έχουμε ξαναπεί) χρονολογούνται πολύ πριν τις εκλογές, όταν ακόμα ο πρώην υποστήριζε ότι με τα θαυμάσια μέτρα του βιώνουμε μια πολύ "ήπια" εκδοχή της κρίσης στη χώρα μας. Και δεν μπορεί σήμερα όλα τα δημοσιεύματα να αποδίδονται σε διαρροές και τα προ 3 ετών να είναι όλα αθώες φαντασιώσεις, άσχετες με την πραγματικότητα.

Το ερώτημα που θα έπρεπε να θέσουμε δεν είναι ποιος ξεκίνησε τις επαφές, αλλά αν αυτές ήταν αναγκαίες. Και εύκολη απάντηση όσο ο Βούδας κρατά το στόμα του κλειστό δεν μπορεί να δοθεί. Διότι, αν εκείνος πρώτος είχε βολιδοσκοπήσει το ΔΝΤ, η νεο-νεοδημοκρατική αμφισβήτηση της αναγκαιότητας του Μνημονίου καταρρέει. Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να ομολογήσει ότι είπε ψέματα...

Ίσως όμως πιο σημαντικό είναι να αντιληφθούμε επιτέλους ότι τα ψέματα αυτά κάποιοι από εμάς τα πίστευαν. Διότι αν ο κ. Παπανδρέου υποστήριζε ότι λεφτά υπάρχουν και κανένας δεν τον ελάμβανε στα σοβαρά, δεν αλλάζει και τίποτα. Αν όμως κάποιοι τον πίστεψαν και τον ψήφισαν γι' αυτόν τον λόγο το πράγμα αλλάζει. Όχι μόνο διότι τους εξαπάτησε, αλλά γιατί προκύπτει ότι υπάρχουν ακόμα τόσο ανόητοι ψηφοφόροι που γοητεύονται από τις υποσχέσεις.

Όταν ακούσαμε ότι μαζί τα φάγαμε πληγωθήκαμε. Ίσως γιατί ακούσαμε και πάλι την αλήθεια. Αν ψηφίσαμε ΠαΣοΚ γιατί υπήρχαν λεφτά, δε επιθυμούσαμε στην πραγματικότητα να τα φάμε μαζί; Και τελικά τι μας ενοχλεί; Ότι οι Πρωθυπουργοί μας μάς εξαπάτησαν ή ότι σταματήσαμε να τα τρώμε;

Καλό ταξίδι κομμάντος

2011-03-24T21:59:00.010+02:00

Η ανάρτηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες.

Όταν πριν από μερικές εβδομάδες διάβασα την είδηση της δολοφονίας των δύο αστυνομικών δεν ήταν δυνατόν να το φανταστώ. Διαβάζοντας το όνομα σκέφτηκα ότι επρόκειτο για συνωνυμία. Βλέποντας τη φωτογραφία, παρά την ομοιότητα, υπέθεσα ότι πρόκειται για συγγενή (οι αστυνομικοί δεν υπηρετούν στον στρατό, νόμιζα). Ο ένας εκ των δύο αστυνομικών, ο Γιώργος Σκυλογιάννης, παιδάκι 22 ετών, υπήρξε σειρά μου στον στρατό...

Δε θα έπρεπε να αλλάζει κάτι με τον θάνατο μόνο και μόνο επειδή για 6 μήνες συνυπήρξες με έναν άνθρωπο. Κι όμως... Η ανατριχίλα της φωτογραφίας δεν είναι η ίδια, τώρα που δεν πρόκειται για συνωνυμία ούτε για εκπληκτικής ομοιότητας ξάδελφο. Φοβερό να περνάς φάση άρνησης της πραγματικότητας ακόμα και για έναν άνθρωπο που ελάχιστα γνώριζες!

Ο ρόλος του γιατρού στις μονάδες ειδικών δυνάμεων δεν επιτρέπει και πολύ στενές σχέσεις με τους καταδρομείς. Συνήθως θυμόμαστε όσους μας... απασχόλησαν στο ιατρείο. Τον Σκυλογιάννη δεν τον θυμάμαι ως τέτοιο, αλλά ως ένα σεμνό και συνεσταλμένο παιδί, που δε δημιούργησε ποτέ πρόβλημα με τη συμπεριφορά του. Θυμάμαι να τον πειράζω σε κάποια άσκηση, όταν τον είδα αποκομμένο από τους άλλους και προβληματισμένο... Ήταν ίσως οι πρώτες μέρες, δύσκολες για όλους μας.

Δεν μπορώ να θυμηθώ αν κατετάγη στις ειδικές δυνάμεις για τα "μόρια" και πέτυχε να ενταχθεί στην Αστυνομία. Πόσο ειρωνικό ακούγεται τώρα αυτό... Τα μόρια, για ΕπΟπ, Αστυνομία, Πυροσβεστική. Μια ζωή στην υπηρεσία μιας πατρίδας που δεν ενδιαφέρεται για σένα, μιας κοινωνίας που από κόμπλεξ του παρελθόντος σε έχει στο στόχαστρο.

Τι τραγωδία για την οικογένεια αυτού του παιδιού. Δεν μπορεί να τη χωρέσει το μυαλό του ανθρώπου...

Η σημερινή μέρα όμως επεφύλασσε και δεύτερη δυσάρεστη έκπληξη: Ο υποδιοικητής της μονάδας τότε, διοικητής της όταν είχα πια απολυθεί, Σεραφείμ Καλλέας, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 42 ετών!

Δε θα ξεχάσω την ημέρα που τον γνώρισα, μέσα στο λιοπύρι άσκησης αλεξιπτωτιστών στο Ανθόφυτο Κιλκίς. Αφού νωρίτερα τα "είδα όλα" (άπειρος ιατρός ων) όταν ένας καταδρομέας λιποθύμησε από τη ζέστη στο χωράφι στη μέση του πουθενά και ένας αξιωματικός κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί με το αλεξίπτωτο και χρειάστηκε ράμματα (στη μέση του πουθενά και πάλι...), μου μετέφεραν ότι ο Ταγματάρχης ήθελε να με γνωρίσει. Δεν τον είχα ξαναδεί, αλλά υπέθεσα ότι επρόκειτο για τον νέο υποδιοικητή. Προβληματισμένος από τον φόβο για πιθανή αλλαγή του status quo και επηρεασμένος από την τερατολογία που διακινείται σε τέτοιες περιπτώσεις (με τον προκάτοχό του είχα εξαιρετική συνεργασία) παρουσιάστηκα...

"Εσύ είσαι ο γιατρός που προσπαθούμε να κόψουμε τη μετάθεση και να κρατήσουμε στη Μοίρα;"

Τη μετάθεση δεν την κόψανε και ολοκλήρωσα τη θητεία μου στον Έβρο (οι γιατροί γαρ δεν ανήκουν στις Ειδικές Δυνάμεις, αλλά στο Υγειονομικό, και μετατίθενται οπουδήποτε), αλλά σε αυτά τα λόγια είχα τη σπάνια χαρά να βιώσω την αναγνώριση -κάτι που στον στρατό είναι πολύ δύσκολο, όπως, βέβαια, και το να ασκήσεις φιλότιμα τα ιατρο-διοικητικά καθήκοντα που ανατίθενται στους άπειρους 24χρονους αποφοίτους της Ιατρικής.

Μερικές ημέρες αργότερα μου ανέλυσε πόσο σημαντικό στέλεχος θεωρεί για τη μονάδα τον γιατρό. Δεκαπενταύγουστο βρέθηκα σπίτι του, να εξετάζω την κορούλα του, 2-3 ετών -με τόση εμπιστοσύνη με περιέβαλλε! Τι κρίμα γι' αυτό το κοριτσάκι, που έκλαιγε όταν προσπαθούσα να δω το λαιμό του και προσπαθούσε να με... εξαγοράσει με αντάλλαγμα τον Γουΐνι, να χάσει τον πατέρα του τόσο νωρίς...

Δεν ξέρω ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά, ίσως κανέναν. Για μένα τον ίδιο αποτελεί μεγάλη έκπληξη η επίδραση εκείνου του εξαμήνου στη ζωή μου. Δεν υπήρξα καταδρομέας, κι ας μου φορέσαν τον μπερέ με όλες τις τιμές, κι ας στον τοίχο του γραφείου είναι κρεμασμένο το "τολμονίκι" ("ίδιο με των αξιωματικών, για τον γιατρό μας").

Γι' αυτό όμως έμαθα να σέβομαι όσους επέλεξαν έναν δρόμο πιο δύσκολο. Γιατί ήμουν πάντα δίπλα τους να απορώ με τις αντοχές τους, στην Κουτσούφλιανη μέσα στο σκοτάδι, πάνω από τον Αράπιτσα κρεμασμένοι με σκοινιά, μέσα στο Στρυμόνα να αλλάζουν ρούχα με σμήνη κουνούπια γύρω τους, στα Βρασνά όταν κατέβαιναν από τα φουσκωτά χωρίς να ακουστεί ούτε η ανάσα τους στην ησυχία της νύχτας...

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει. Τους δύο που γνώρισα, και όσους άλλους θυσιάστηκαν υπηρετώντας ιδανικά. Και μέρα που ξημερώνει, ας σκεφτούμε πόσοι από εμάς τόλμησαν να ακολουθήσουν στη ζωή τους τον δύσκολο δρόμο, να θυσιάσουν κάτι δικό τους για την Πατρίδα.

Καλό ταξίδι κομμάντος.

Ένας πολιτικάντης ακόμα

2011-02-11T21:34:00.003+02:00

Ο Σαμαράς ματατράπηκε σήμερα σε κακέκτυπο του Τσίπρα και της Παπαρήγα, επιτιθέμενος στην Κυβέρνηση για την απαγόρευση της συνάθροισης αγροτών στους... δρόμους των Σερρών. Με ρητορική που απάδει προκλητικά της ιδεολογίας του κόμματος και αναφορές στη χούντα (!) ο πρόεδρος της ΝΔ απέδειξε ότι είναι απλά ένας ακόμα πολιτικάντης που αδυνατεί να αντισταθεί στον πειρασμό του λαϊκισμού. Ευτυχώς δηλαδή που ανήκει και στη "λαϊκή Δεξιά".

Η εικόνα των περιπολικών να διευκολύνουν την άνοδο των τρακτέρ στον Προμαχώνα, πέρυσι τον Ιανουάριο, αφού τα όργανα της τάξης απλά ρύθμιζαν την κυκλοφορία των υπολοίπων οχημάτων, ήταν μία πρόκληση. Τότε ο Σαμαράς κατέκρινε την Κυβέρνηση για τους χειρισμούς που εξέθεταν τη χώρα...

Πολλές φορές έχουμε μιλήσει σκληρά για την πολιτική απροθυμία εφαρμογής των νόμων λόγω του διάχυτου ψευτοαριστερισμού που πλήττει ΜΜΕ και κοινωνία. Να λοιπόν που, για μια φορά, οι νόμοι εφαρμόζονται. Η απόφαση του αστυνομικού διοικητή Σερρών, εκτός από απολύτως λογική και αυτονόητη, είναι πέρα για πέρα νόμιμη.

Κανένας μας δεν ονειρεύεται ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος. Ωστόσο, μία δημοκρατική Αστυνομία, αποστολή της οποίας είναι η εφαρμογή του νόμου και της τάξης, είναι απολύτως απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος.

Όταν ο Σαμαράς κορόιδευε τον κόσμο της ΝΔ και υποσχόταν επιστροφή στην κομματική ιδεολογία γράφαμε ότι η ιδεολογία δεν υπηρετείται στα λόγια, αλλά δικαιώνεται στην πράξη. Αν σήμερα ο αρχηγός της Αντιπολίτευσης νομίζει ότι το κοινό στο οποίο απευθύνεται ευφραίνεται ακούγοντας συριζικές βλακείες περί χουντικών αποφάσεων μάλλον κάπου έχει μπερδευτεί. Όχι μόνο διότι η στάση του δεν ταιριάζει ιδεολογικά, αλλά κυρίως διότι δεν ταιριάζει... λογικά, μια που κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί να κλείνουν οι δρόμοι, όσα δίκια ή άδικα κι αν νομίζουν ότι έχουν οι αγρότες. Ακόμα και οι γαλάζιοι αγροτοσυνδικαλιστές, τα αυτιά των οποίων ο Σαμαράς αισθάνεται την ανάγκη να χαϊδέψει.

Άσυλο ανιάτων (3)

2011-01-27T23:13:00.003+02:00

Αμφιβάλλω αν υπάρχει κανείς τόσο φανατικός του blog που να το θυμάται, αλλά το πανεπιστημιακό άσυλο αποτέλεσε το θέμα της πρώτης ανάρτησης. Περισσότερα από τρία χρόνια μετά το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα συναισθήματα. Ο αγανακτισμένος και οργισμένος φοιτητής μετατράπηκε σε απογοητευμένο πολίτη...

Είναι ενδεικτικό της κατάντιας των θεσμών αυτής της χώρας το γεγονός ότι δεν περιβάλλουμε με τόσο σεβασμό κανέναν άλλον νόμο εκτός από το άσυλο -το οποίο, ναι, είναι επίσης νόμος και τίποτε περισσότερο. Ως τέτοιος, έχει συνταχθεί από τον "νομοθέτη" και ψηφισθεί από τη Βουλή, "κάποια" Βουλή. Πάντως ούτε χαράχθηκε από τη θεία χείρα στις πλάκες του Μωϋσέως, ούτε υπαγορεύθηκε από φωνή Κυρίου, και άρα υπόκειται σε αναθεώρηση όπως και όλοι οι νόμοι, που οφείλουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες που οι εκάστοτε συνθήκες δημιουργούν. Αυτό για τους αγαπητούς που μιλούν για "δημοκρατική παράδοση" και άλλα παρόμοια, φαιδρά και ανόητα.

Δεν έχω καμία διάθεση να επαναλάβω πράγματα γνωστά και αυτονόητα. Εδώ και εδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τι έγραφα τότε και να διαβάσει τοποθετήσεις επί της ουσίας του θέματος.

Αν επανέρχομαι είναι γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πίσω από κάθε κρατική απόφαση ανακαλύπτουν αντιλαϊκά κίνητρα και καλούν σε αντίσταση τον κόσμο, κρύβονται πίσω από ένα ξεπερασμένο από τους καιρούς νομοθέτημα. "Τρομονόμοι", κάμερες που μας παρακολουθούν, ξηλώματα διοδίων, λαθρεπιβίβαση στα μέσα μεταφοράς... Η "προοδευτική" Αριστερά (ανεξάρτητα από το καθαρά υποκειμενικό στοιχείο του πόσο θεωρεί κανείς ότι οι παραπάνω ακρότητες βασίζονται και σε αλήθειες) απευθύνει γενικευμένο κάλεσμα στην παρανομία -και δεν ανακατεύω την ακρότατη και νοσηρή έκφανση των μολότοφ, των επεισοδίων και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Όμως το άσυλο δεν επιτρέπεται να παραβιασθεί από κανέναν. Όλα τα υπόλοιπα είναι καταπιεστικές αποφάσεις στις οποίες δεν επιτρέπεται η υποταγή!

Αυτή καθ' αυτή η παραβίαση πάλι από τους ίδιους ανθρώπους ορίζεται. Διότι προφανώς και το άσυλο παραβιάζεται όταν κάθε εγκληματίας αποφεύγει τη σύλληψη εισερχόμενος στα πανεπιστημιακά κτίρια. Προφανώς παραβιάζεται όταν οι παρανόμως εισερχόμενοι στη χώρα βρίσκουν κατάλυμα σε αυτά. Αλλά το πρόβλημα είναι να μην μπει η Αστυνομία. Ότι η σχολή έχει διακόψει τη λειτουργία της δεν έχει σημασία. Κατά τα άλλα το άσυλο εξασφαλίζει την πνευματική ελευθερία. Με κλειστή τη σχολή...

Οι αξιότιμοι κύριοι που φιλοξενούνται από τον ΣυΡιζΑ κακώς χαρακτηρίζονται ως οικονομικοί μετανάστες ή ακόμα και μετανάστες. Η έννοια της μετανάστευσης προϋποθέτει διακρατικές συμφωνίες, οργανωμένη εισδοχή, κατάλληλες υποδομές, έλεγχο, καταγραφή και εξασφαλισμένη επαγγελματική αποκατάσταση. Η μετανάστευση περιλαμβάνει και την ευθύνη του κράτους υποδοχής απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Η Ελλάδα, όμως, ουδέποτε συναίνεσε στην έλευσή τους. Και, επειδή, πολύ απλά, δεν αποτελεί ούτε φιλόπτωχο ίδρυμα, ούτε ανθρωπιστική ΜΚΟ, αλλά ένα χρεοκοπημένο κράτος που αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ίδιων των πολιτών του, δεν είναι υποχρεωμένη να αναλάβει την ευθύνη τους.

Δεν πρόκειται για διάκριση μεταξύ καλών Ελλήνων και κακών ξένων, αλλά για την αλήθεια. Είναι το λιγότερο παράλογο όλη την ημέρα να κλαίμε τη μοίρα μας γιατί φτωχύναμε, δεν έχουμε να φάμε, μας κόψανε μισθούς και συντάξεις, να φεύγουμε για δουλειά στο εξωτερικό γιατί η ανεργία καλπάζει, και το απόγευμα κάποιοι ανόητοι να προβάλλουν την απαίτηση να φερθούμε με "ανθρωπισμό" απέναντι στους (πράγματι) αναξιοπαθούντες. Με τι πόρους, κατ' αρχήν, ας αφελώς αναρωτηθούμε...

Στη συνέχεια, η παράνομη είσοδος στη χώρα είναι αυτό που είναι: παράνομη. Εάν εντοπίζαμε έναν Τούρκο ή Αμερικανό υπήκοο θα είχαμε αντίστοιχα ουμανιστικά διλήμματα, ή θα καταστρώναμε σενάρια κατασκοπίας, MIT και CIA; Έτσι ανεξέλεγκτα που εισρέουν μπορούμε να ξέρουμε περί τι ατόμων πρόκειται; Και ανόητες επιδείξεις τόλμης και αποφασιστικότητας του τύπου "θα χυθεί αίμα" και "είμαστε δύσκολοι αντίπαλοι" κάθε άλλο παρά βοηθάνε. Αντιθέτως, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των ακραίων της άλλης πλευράς.

Σήμερα άσυλο καλύπτει ολόκληρη τη χώρα. Άσυλο, όχι με την έννοια της προστασίας αλλά με τη σύγχρονη έννοια, της παρανομίας. Σε όλη την επικράτεια οι νόμοι εφαρμόζονται εκλεκτικά και τίθενται σε... δημόσια διαβούλευση. Όλα αυτά δείχνουν όχι μόνο ένα κράτος, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία σε αποσύνθεση.

Και όσο ένα αριστερίστικο ψευτοϊδεολόγημα υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και εγκλωβίζει τους δημοκρατικούς θεσμούς, τόσο ελκυστικότερες γίνονται στα μάτια κάποιων οι λύσεις της Χρυσής Αυγής. Διότι, αν οι "φιλοξενούμενοι" αρνήθηκαν τη μετακίνησή τους διότι δεν ήθελαν την Αστυνομία μέσα στα πόδια τους, όταν η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση τροφοδοτήσει άλλου τύπου ακρότητες και αυτοί βρεθούν ανυπεράσπιστοι (ή μήπως όχι;), μην τολμήσει κανείς να μιλήσει για ρατσισμό, νεοναζί και αυγά του φιδιού.

Η παντελής απουσία του κράτους θα είναι η αιτία.

Ευγενή κίνητρα

2011-01-25T20:38:00.003+02:00

"Είναι η πρώτη φορά που βλέπετε κατάληψη στα Πανεπιστήμια;"

Η αφοπλιστικής θρασύτητας επισήμανση της εκπροσώπου του ΣυΡιζΑ δεν μπορεί καν να σχολιαστεί. Στη χώρα όπου η παραβίαση της εννόμου τάξεως αποτελεί καθ' ημέραν πράξη με ιδεολογικό περιεχόμενο, ο κάθε "αριστερός" δικαιούται να καταλαμβάνει δημόσια κτίρια μόνο και μόνο διότι αυτό έχει ξαναγίνει (από τον ίδιο) κατά το παρελθόν. Διότι προφανώς και έχουν ξαναγίνει καταλήψεις, μόνο που έγιναν από τους ίδιους ανθρώπους και ήταν εξ ίσου παράνομες.

Σε αυτή τη χώρα, όμως, έχουμε ευγενή κίνητρα. Στο όνομα της Δημοκρατίας καταλαμβάνουμε τα Πανεπιστήμια. Στο όνομα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης ξηλώνουμε τα διόδια. Στο όνομα της Ελευθερίας έχουμε εξαφαλίσει το ακαταδίωκτο σε κάθε εκληματία που κρύβεται στους χώρους του "ασύλου". Στο όνομα του Ανθρωπισμού συζητάμε για το αν πρέπει να προστατεύσουμε τα συνορά μας ή να νομιμοποιήσουμε κάθε λαθρομετανάστη...

Ο ΣυΡιζΑ έχει δίκιο να εκπλήσσεται με τις αντιδράσεις, διότι σε μία σοβαρή χώρα ο λαός θα είχε προ πολλού αποδοκιμάσει τις πρακτικές που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια -πολύ πριν χρειαστεί η κρατική παρέμβαση.

Έτσι σήμερα βρεθήκαμε ενώπιον του θεάτρου του παραλόγου, με κόμμα του κοινοβουλίου να μετακινεί λαθροματανάστες για να οργανώσει την κατάληψη του Πανεπιστημίου. Είναι ευτύχημα ότι η τελευταία βλακεία των συριζαίων πιθανότατα θα οδηγήσει σε συζήτηση για κατάργηση του επαίσχυντου ασύλου απαλλαγμένη από τις αριστερίστικες φοβίες του παρελθόντος. Ήδη ο Σαμαράς είχε την πρώτη έκλαμψη της προεδρίας του μιλώντας ουσιαστικά για κατάργηση. Δεν έχω αμφιβολίες ότι θα στρογγυλέψει τη θέση του, αλλά το πρώτο βήμα έγινε και από την κυβέρνηση, που, διά της υφυπουργού Παιδείας, ομολογεί ότι το άσυλο έχει "εν τοις πράγμασι" καταργηθεί. Είναι ίδιον των φανατικών η αδυναμία αναγνώρισης της αυτο-υπονόμευσης όσων υπερασπίζονται, με τις ακρότητές τους...

Το μείζον πρόβλημα της χώρας μας, έχουμε πολλάκις επισημάνει, είναι η απόλυτη περιφρόνηση της νομιμότητας. Η νομιμότητα ταυτίζεται με την υποταγή και η παραβίαση της θεωρείται επανάσταση και αντίσταση. Αυτή δεν είναι εικόνα ενός σοβαρού Κράτους. Αν ποτέ το καταλάβουμε, και αντί να συμφωνούμε ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται, τους εφαρμόσουμε, τότε και μόνο τότε θα προσφέρουμε υπηρεσίες στη Δημοκρατία, βάση της οποίας δεν είναι η οχλοκρατία, αλλά η έννομη τάξη.

Σπάνις πολιτικών φυσιογνωμιών

2011-01-12T19:24:00.005+02:00

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μείνει λίγο πίσω από την επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα. Η αποχή είναι, ενίοτε, χρήσιμη για την εξαγωγή γενικότερων συμπερασμάτων. Αν, λοιπόν, κάτι προέκυψε από τις πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου διμήνου, είναι ότι η πολιτική κρίση που χαρακτηρίζει την περίοδο που διανύουμε δεν έχει να κάνει ούτε με κατάρρευση του δικομματισμού ή των υπαρχόντων κομμάτων, ούτε με διάψευση των ιδεολογιών, αλλά πρόκειται καθαρά για ένδεια προσώπων. Η χώρα μας δε διαθέτει καμία πολιτική φυσιογνωμία -όχι ηγετική, αλλά έστω μια προσωπικότητα που να δύναται να παράγει πολιτική!

Οι πολιτικοί αρχηγοί είναι ο ένας χειρότερος του άλλου. Από τη μία ο γιος και εγγονός που δε θα τολμούσε καν να σκεφτεί την πολιτική αν δεν έφερε το βαρύ επίθετο, χωρίς κανένα πολιτικό χάρισμα και με έναν δημόσιο διάλογο σε εξέλιξη για το ποια είναι η μητρική του γλώσσα και ποιο είναι το διανοητικό νόσημα που του περιορίζει τη δυνατότητα έκφρασης (βλ. σχετική αρθρογραφία στην "Καθημερινή"!). Από την άλλη ένα απολειφάδι της πιο ηλίθιας εκδοχής της Δεξιάς, βγαλμένο από το μακρινό παρελθόν, με συνεργάτες που οραματίζονται την Ελλάδα των ανδροπρεπών (ουχί ντιντήδων) και προσβάλλονται από το "θέαμα των μιναρέδων στον αττικό ουρανό, στη γη του Καραϊσκάκη"... Προφανώς δεν ενοχλούνται από το ίδιο θέαμα στην Κομοτηνή και την Ξάνθη, εκτός αν η Θράκη, στον αρρωστημένο νου τους, δεν αποτελεί ελληνικό έδαφος ή ο ουρανός της είναι λιγότερο περήφανος από τον αθηναϊκό.

Δίπλα στους δύο, οι νοσταλγοί της Οκτωβριανής Επανάστασης, o ακραίος λαϊκισμός που παντρεύει την Ορθοδοξία με τους αστέρες του lifestyle, οι (αυτο)αποκαλούμενοι προοδευτικοί που ομφαλοσκοπούν αδυνατώντας να αφουγκραστούν τις ανάγκες της κοινωνίας...

Αφορμή για τα παραπάνω, όμως, μάς δίνει το κόμμα της κ. Μπακογιάννη, η Δημοκρατική Συμμαχία.

Για την Ντόρα ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, όμως πρόκειται για μία πολιτικό με ουσιαστικό και εύστοχο λόγο, αλλά και με βαρύ παρελθόν -επί τη βάσει γεγονότων ή (κυρίως;) δαιμονολογιών. Το στοίχημα για το κόμμα ήταν να πείσει ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο. Το ερώτημα πόσο καινούργιο μπορεί να είναι με στελέχη τύπου Μαρκογιαννάκη ή Κιλτίδη έχει τεθεί πολλές φορές. Εναπόκειται και πάλι στην κρίση του καθενός να απαντήσει αν π.χ. η εντιμότητα του κ. Αυγενάκη αρκεί για την προσέλκυση των κεντρώων ψήφων.

Το πιο σημαντικό που περνάει απαρατήρητο είναι η ποιότητα των ανθρώπων στους οποίους η Ντόρα βασίστηκε. Είναι ανόητο να πιστεύει κάποιος ότι η κ. Μπακογιάννη δεν είχε μετρήσει ως το 10 για το σχηματισμό κοινοβουλευτικής ομάδας. Κι όμως. Οι υποστηρικτές της και έτοιμοι για τη μεγάλη έξοδο εξαγοράστηκαν πιο εύκολα από ό,τι θα περίμενε κι ο Σαμαράς. Πολιτικοί γίγαντες τύπου Γιαννόπουλου, Καραγκούνη και Κεδίκογλου αποφάσισαν να καταπιούν τη γλώσσα τους μπροστά στο αξίωμα του... τομεάρχη, σε ένα σχήμα με καμιά εξηνταριά πρόσωπα. Με αυτούς θα άλλαζε την Ελλάδα η κ. Μπακογιάννη;

Όσο για τον αρχηγό των γιγάντων, μετά από έναν χρόνο κατάλαβε ότι μόνο με τον Φαήλο και τον Χρύσανθο τα νούμερα δε βγαίνουν, και ανακάλυψε και την κεντρώα και φιλελεύθερη τάση του κόμματος. Μετά από άλλον έναν χρόνο ίσως ανακαλύψει πόσο επικίνδυνος είναι ο εναγκαλισμός του με την ηλίθια, όπως προείπαμε, Δεξιά και (δεν σταματώ να ελπίζω ότι) ίσως κάποτε αντιληφθεί πόσο ακατάλληλος είναι και ο ίδιος.

Μέχρι τότε ας προβληματιστούμε για το πώς οι μισοί τομεάρχες της ΝΔ ανέλαβαν ξανά καθήκοντα που τούς είχε αναθέσει ο κ. Καραμανλής στις Κυβερνήσεις του, με τα γνωστά θεαματικά αποτελέσματα.

Ναι, σωστά το υποψιάζεστε: σε αυτό το κόμμα πραγματικά δεν υπάρχουν καλύτεροι.

Καλή χρονιά

2010-12-31T16:19:00.004+02:00

Ένας ολόκληρος αιώνας μοιάζει να μας χωρίζει από την αρχή του 2010. Έναν χρόνο πριν δεν υπήρχε Μνημόνιο, δεν υπήρχαν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, κυρίως δεν υπήρχε η διάχυτη εθνική κατάθλιψη που μάς έχει καταβάλει περισσότερο και από το άδειο πορτοφόλι μας.

Μέσα σε έναν χρόνο έγιναν πάρα πολλά. Δεν είμαι σίγουρος αν έγιναν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Κόντρα σε όλους και όλα, κρατώ ζωντανή την ελπίδα μέσα μου να αποδειχθεί ότι, μέσα από όλα τα δυσάρεστα που βιώνουμε, θα γεννηθεί μία καλύτερη κοινωνία, σε μια σύγχρονη χώρα.

Με αυτήν την ελπίδα αποχαιρετούμε το 2010. Και με μια ευχή μάλλον κοινή: το 2011 να είναι καλύτερο.

Καλή χρονιά σε όλους.

Όταν παρέλυσε το Κράτος

2010-12-06T19:55:00.003+02:00

Η σημερινή επέτειος της 6ης Δεκεμβρίου δεν είναι απλά η επέτειος του θανάτου ενός παιδιού από τις σφαίρες ενός ανόητου αστυνομικού. Όπως δεν είναι, γιατί δεν υπήρξε ποτέ, επέτειος έκφρασης κρατικής αυθαιρεσίας, ούτε της "επανάστασης" των νέων, που επίσης δεν έγινε ποτέ. Όσα ακολούθησαν το τραγικό συμβάν δεν αποτελούσαν έκφραση κοινής και γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας. Οι υποτονικές αντιδράσεις απέναντι στην οικονομική και πολιτική χρεοκοπία της χώρας, σήμερα, αυτό αποδεικνύουν. Η επέτειος αποκτά σημασία διότι αποτελεί την επέτειο της απόλυτης κατάλυσης του Κράτους.

Μέσα σε ένα απόγευμα ολόκληρο το Κράτος παρέλυσε. Η κοινωνία, στο όνομα μάλιστα της οποίας υποτίθεται ότι έγιναν όσα έγιναν, έκπληκτη διαπίστωνε την ευκολία με την οποία η χώρα μπορεί να μετατραπεί σε μπάχαλο.

Δε θέλω να επαναλάβω όσα πολλές φορές έχω γράψει. Θέλω απλά να θέσω δύο ερωτήματα προς όλους τους μεγαλόστομους που απέδωσαν χαρακτήρες εξέγερσης στα γεγονότα του 2008, και όχι στους ηλίθιους που συμμετείχαν σε αυτά: Τι θεωρούν ότι αυτή η "εξέγερση" πέτυχε, πέραν του εξευτελισμού της Κυβέρνησης Καραμανλή, και τι απέγιναν οι τότε "επαναστάτες".

Η "εξέγερση" των νέων νομιμοποίησε στο άρρωστο μυαλό ορισμένων τη χρήση βίας κατά το δοκούν, αν δε τη γενίκευσε κιόλας, κατά (του φαντάσματος) της "αστυνομοκρατίας". Οι δε επαναστάτες χωρίς αιτία χάθηκαν -τώρα, που βρέθηκε και αιτία αντίδρασης... Αντ' αυτού η αντίδραση περιορίζεται (ευτυχώς) στην αποχή από τις Δημοτικές εκλογές!

Ας τα σκεφτούμε αυτά για τις επόμενες φορές που ένας έντρομος Πρωθυπουργός θα φοβηθεί να επιβάλει την τάξη, στο όνομα, μάλιστα, της Δημοκρατίας. Διότι, τόσο απλά, αυτό συνέβη πριν από δύο χρόνια σα σήμερα.

Δεινή ήττα Σαμαρά

2010-11-15T19:34:00.004+02:00

Ο δεύτερος γύρος των Αυτοδιοικητικών εκλογών επεφύλασσε σασπένς και εκπλήξεις, αλλά η συνολική εικόνα αποτελεί ψυχρολουσία για τη Νέα Δημοκρατία. Επικοινωνιακά το παιχνίδι χάθηκε στους δύο μεγάλους δήμους, επισκιάζοντας ακόμα και την καθαρή ήττα στις περιφέρειες.

Στην Αθήνα ο Νικήτας Κακλαμάνης φέρει τη μεγάλη ευθύνη της ήττας του. Είχαμε επισημάνει την καθοδική τάση του νυν δημάρχου, αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, η σαφής ήττα του δεν μπορούσε να προβλεφθεί για τον απλό λόγο ότι το προφίλ του κ. Καμίνη δεν "ταιριάζει" με αυτό που ο κόσμος συνήθως έχει στο μυαλό του όταν ψηφίζει. Πλέον με τεράστιο ενδιαφέρον περιμένουμε την εναλλακτική πρόταση Καμίνη στην πράξη.

Παρότι η Αθήνα κρίθηκε σε επίπεδο προσώπων, με τη γνωστή πια συνέντευξη στον κ. Χατζηνικολάου να καταρρακώνει τον κ. Κακλαμάνη, η αποδοκιμασία για τη ΝΔ είναι σαφής. Το κόμμα, έστω και αν ο Κακλαμάνης δεν ήταν (πλέον, διότι ξεχνάμε πάλι το παρελθόν του στην ΠολΑν...) του σαμαρικού περιβάλλοντος, η ΝΔ έχασε στο κάστρο της.

Στον Πειραιά επίσης είχαμε προσωπική ήττα του Μίχα, με την αλλαγή κλίματος εμφανή κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Νίκη για τη ΝΔ - εξαίρεση στον κανόνα.

Εκεί που το παιχνίδι χάθηκε για τον Σαμαρά ήταν στη Θεσσαλονίκη. Πρόβλημα δεν υπήρχε με την υποψηφιότητα Γκιουλέκα, όπως με τον Κακλαμάνη, αλλά διαφορετικό.

Εάν είχαμε ερωτηθεί πριν δύο μήνες για την έκβαση των εκλογών στη Θεσσαλονίκη θα απαντούσαμε ότι η νίκη του κ. Μπουτάρη ήταν η πλέον πιθανή. Η δυσαρέσκεια των Θεσσαλονικέων από τη δωδεκαετία Παπαγεωργόπουλου δεν είχε αιτία την κακοδιαχείριση (όπως τα ΜΜΕ επιμένουν), αλλά την αναποτελεσματικότητα. Μερικοί φανοστάτες και κάποια πεζοδρόμια δεν αρκούσαν για να αλλάξουν πρόσημο στην κακή περίοδο του απερχόμενου δημάρχου, ειδικά την τελευταία θητεία του.

Η υποβάθμιση του κέντρου της πόλης (που τείνει να εξελιχθεί σε Άγιο Παντελεήμονα της συμπρωτεύουσας) είτε κράτησε μερίδιο του εκλογικού σώματος μακράν της κάλπης είτε το οδήγησε στον Μπουτάρη. Η μικρή πλειοψηφία Γκιουλέκα σε πρώτο και δεύτερο διαμέρισμα έχει πολιτικά χαρακτηριστικά πιο σημαντικά από την ψήφο π.χ. της Τούμπας, διότι πρόκειται για κλασικά "συντηρητικά" εκλογικά τμήματα.

Η ΝΔ συνελήφθη κοιμώμενη κατά τον σχεδιασμό του Καλλικράτη με την προσθήκη της Τριανδρίας στον νέο δήμο (ο οποίος κρίθηκε από 400 ψήφους). Η Καλαμαριά π.χ. έμεινε ανέγγιχτη, καθώς πρόκειται για άπαρτο πασοκικό κάστρο. Σε τίνος τον νου φάνηκε... μικρός και κατάλληλος για συγχώνευση ο δήμος Θεσσαλονίκης, αλλά μεγάλος ο Καλαμαριάς, θα μας μείνει η απορία.

Παρ' όλα αυτά προβλέπαμε νίκη Γκιουλέκα. Ο λόγος ήταν η σύγκρουση του Μπουτάρη με τον Άνθιμο και η απαξιωτική στάση του προς τους "συντηρητικούς" ψηφοφόρους της πόλης. Παρότι οι αναλυτές σήμερα κρίνουν ότι αυτή ακριβώς η τακτική συσπείρωσε τους αριστερούς, δεν έχουν δίκιο. Για το "προοδευτικό" μειοψηφικό κομμάτι των ψηφοφόρων της Θεσσαλονίκης η τρόικα Παπαγεωργόπουλος - Ψωμιάδης - Άνθιμος ούτως ή άλλως ήταν κόκκινο πανί και, αντιθέτως, οι συνέπειες αυτής της σύγκρουσης ήταν η συμπίεση Στεργίου - Παπαθεμελή υπέρ του Γκιουλέκα στον πρώτο γύρο.

Η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον. Η εσφαλμένη εκτίμησή μας πηγάζει από την επικράτηση ενός προσβλητικού για τους Θεσσαλονικείς στερεοτύπου ("χαλαρά", καφεδάκι, ποδόσφαιρο και... εκκλησία). Τελικά, και για εμάς, πιο μεγάλη σημασία έχει η καθημερινότητα στην πόλη παρά το σκοπιανό -τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την εκλογή δημάρχου.

Εάν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε τη δυσαρέσκεια για τον Ψωμιάδη (που οδήγησε πολύ κόσμο από τη "δεξιά" δεξαμενή σε στάση αποχής -ο Ψωμιάδης είχε στον νομό Θεσσαλονίκης τα χαμηλότερα ποσοστά του) και την ανυπαρξία κινητοποίησης από τη ΝΔ στο πλευρό του Γκιουλέκα, που έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δυσαρεστημένος από την απουσία κομματικής στήριξης, στη λογική μιας αναμενόμενης "εύκολης νίκης", το αποτέλεσμα είναι μάλλον ευεξήγητο.

Το τσαλάκωμα Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη δεν έχει να κάνει μόνο με την απώλεια του κάστρου του. Έχει να κάνει και με την Ντόρα Μπακογιάννη, που ο κ. Μπουτάρης ευχαρίστησε χθες το βράδυ... Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι Μπουτάρης και Καμίνης δεν προέρχονται από τον στενό κομματικό πυρήνα του ΠαΣοΚ, αλλά απετέλεσαν προσωπικά στοιχήματα του κ. Παπανδρέου (ειδικά ο δεύτερος). Ο Πρωθυπουργός τα δικά του στοιχήματα τα κέρδισε, ο Σαμαράς όχι.

Ο Κικίλιας ηττήθηκε κατά κράτος, παρά την προσπάθεια της ΝΔ να χρυσώσει το χάπι. Πόσο πιο κάτω θα μπορούσε να πέσει, με τέτοια αποχή και αντίπαλο έναν φθαρμένο εν ενεργεία νομάρχη; Το αντίστοιχο είναι ο κ. Μπόλαρης, με παραπλήσια (λίγο καλύτερα μάλιστα!) ποσοστά, όπου το ΠαΣοΚ θα πρέπει να πανηγυρίζει έξαλλα (με βάση τα επιχειρήματα τής ΝΔ για τον Κικίλια), καθώς ο Μπόλαρης επιστρατεύτηκε άκων την τελευταία στιγμή, απέναντι σε ένα τηλεοπτικό πολιτικό τερατούργημα και σε μια περιφέρεια με γαλάζια πλειοψηφία ούτως ή άλλως! Η επιλογή Κικίλια ήταν προσωπική γκάφα του Σαμαρά, όλα τα υπόλοιπα αποτελούν ανοησίες.

Για τον κ. Ψωμιάδη ό,τι χρειαζόταν να ειπωθεί έχει ειπωθεί, με μια επισήμανση: στη δική του περιφέρεια, τη Θεσσαλονίκη, πέτυχε τα χαμηλότερα ποσοστά του, 50,27%! Δηλαδή την παλιά νομαρχία πιθανότατα θα την κέρδιζε στο νήμα ή θα την έχανε! Αυτά με αντίπαλο το "τίποτα", όπως ο ίδιος χαρακτήρισε τον κ. Μπόλαρη. Αν το ΠαΣοΚ πίστευε σε νίκη και επιστράτευε πρόσωπο πρώτης γραμμής θα κέρδιζε. Όπως και η ΝΔ στην Αττική, μόνο που εκεί ο Σαμαράς έκανε μόνος του την γκάφα, ενώ ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να βρει πρόθυμο υποψήφιο.

Στην Πελοπόννησο, και παρά την προπαγάνδα τής ΝΔ για ανατροπή, ο Τατούλης θριάμβευσε. Μια πολιτική ανεμοδούρα ταπείνωσε την ηγετική ομάδα Σαμαρά μέσα στο σπίτι του...

Η συνολική εικόνα αποτελεί μικρή, αλλά καθαρή ήττα της ΝΔ. Αν το 6-7 θα ήταν θρίαμβος και το 7-6 ισοπαλία, το 8-5 είναι ένα κακό για τον Σαμαρά αποτέλεσμα. Ούτε λόγος να γίνει για μηνύματα στην Κυβέρνηση και τα ξένα ΜΜΕ μιλούν σήμερα για νίκη του κυβερνώντος κόμματος.

Συμπερασματικά, το μήνυμα Σαμαρά δεν πέρασε, αντιμνημονιακό μέτωπο δε συγκροτήθηκε ποτέ και οι εντυπώσεις χαθήκαν. Προσωπικές επιλογές του απέτυχαν παταγωδώς και δόθηκε στο ΠαΣοΚ η δυνατότητα να ξεχάσει την ήττα του πρώτου γύρου και στον κ. Παπανδρέου να θριαμβολογεί ανά την Ευρώπη.

Κλείνοντας, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, ώρα για αυτοκριτική:

Σε Αθήνα και Πειραιά, εν είδει ευχής, επισημάναμε το κλίμα αλλαγής. Στη Θεσσαλονίκη όχι.

Στις περιφέρειες, με ακρίβεια προβλέψαμε νίκη ΝΔ σε Ήπειρο, Κεντρική και Δυτική Μακεδονία και του ΠαΣοΚ σε Αττική, Στερεά, Δυτική Ελλάδα. Από τις αμφίρροπες, πιάσαμε την Ανατολική Μακεδονία & Θράκη, αλλά αστοχήσαμε σε Βόρειο Αιγαίο και Πελοπόννησο, όπου τελικά δεν υπήρξε καν ντέρμπι. Στις αστοχίες περιλαμβάνουμε και τη Θεσσαλία (παρότι σωστά προβλέψαμε νίκη ΝΔ), διότι τη δώσαμε στις σίγουρες, ενώ κρίθηκε οριακά. Η μεγάλη αστοχία υπήρξε στην πρόβλεψη της συμπεριφοράς των ψηφοφόρων του κ. Καλούδη στα Ιόνια, καθώς κέρδισε η ΝΔ ενώ προβλέψαμε άνετη νίκη ΠαΣοΚ.

Πρέπει να τονιστεί ότι δε ζηλεύουμε τη... δόξα των δημοσκοπήσεων, αλλά τολμάμε (αυθαίρετα κατά το μάλλον ή ήττον) να αποτολμήσουμε να περιγράψουμε το γενικότερο πολιτικό κλίμα. Γι' αυτόν τον λόγο δεν έχουμε και κανέναν φόβο να κάνουμε ό,τι δεν κάνουν οι αναλυτές: συγκρίνουμε την πρόβλεψη με τα αποτελέσματα και διαπιστώνουμε τι πιάσαμε και τι όχι.

Αυτοδιοικητικές εκλογές 2010: Τελευταίες προβλέψεις

2010-11-14T09:21:00.005+02:00

Επειδή οι μετά Χριστόν προφήτες θα λένε πολλά το βράδυ, φρόνιμο είναι ορισμένα πράγματα να έχουμε το θάρρος να τα γράψουμε εκ των προτέρων. Ιδού λοιπόν οι δικές μας προβλέψεις:

Νίκη ΠαΣοΚ:
Δυτικής Ελλάδος
Ιονίων Νήσων
Αττικής
Στερεάς Ελλάδος

Νίκη ΝΔ:
Κεντρικής Μακεδονίας
Δυτικής Μακεδονίας
Ηπείρου
Θεσσαλίας

Αμφίρροπες:
Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης
Βορείου Αιγαίου
Πελοποννήσου

Σε Θεσσαλία, Στερεά και Αττική παίρνουμε το ρίσκο της πρόβλεψης, παρότι πολλοί θεωρούν πιθανό ένα ντέρμπι. Το ίδιο ισχύει και για τα Ιόνια, με τις ιδιαιτερότητες λόγω της "αντάρτικης" υποψηφιότητας. Για τις αμφίρροπες περιφέρειες μία αυθαίρετη πρόβλεψη το 2-1 υπέρ της ΝΔ (Πελοπόννησος & Βόρειο Αιγαίο).

Παρότι λίγο - πολύ οι προβλέψεις είναι ούτως ή άλλως όλες αυθαίρετες, πρέπει να γίνει ένα σχόλιο. Με τις δύο περιφέρειες που κρίθηκαν σε έναν γύρο συν το 4-4 που προβλέπουμε για τον δεύτερο, το ΠαΣοΚ επικρατεί ήδη σε 6 περιφέρειες. Με άλλα λόγια, και στον βαθμό που οι προβλέψεις μας ευσταθούν, για τη ΝΔ η κορυφή είναι οι 7 περιφέρειες, αν επικρατήσει και στις 3 αμφίρροπες. Συνεπώς, το να βρεθεί η ΝΔ να προηγείται στην πλειοψηφία των περιφερειών είναι ένας στόχος σχεδόν ανέφικτος.

Επομένως, το ΠαΣοΚ δεν μπορεί να πανηγυρίζει με μια νίκη 7-6! Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη μάχη των εντυπώσεων, διότι τις τελευταίες ημέρες έχει δημιουργηθεί (σκοπίμως) η αίσθηση ότι το ΠαΣοΚ επιζητεί απλά την πλειοψηφία των περιφερειών. Πρόκειται για επικοινωνιακό τέχνασμα. Στην πραγματικότητα κατεβάζουν τον πήχυ για να μην περάσουν από κάτω. Ούτως ή άλλως ο Πρωθυπουργός τρέλανε κόσμο με τη δήλωσή του μετά τον πρώτο γύρο, γι' αυτό ας είμαστε προετοιμασμένοι.

Αντίστοιχα, ούτε η ΝΔ θα μπορεί να πανηγυρίζει (παραμένει δεύτερη και αναξιόπιστη λόγω των συνεχών λαθών του αρχηγού της), αλλά η πιθανή νίκη σε 6 περιφέρειες συνιστά τη μη-ήττα που επιθυμούσε εξ αρχής ο κ. Σαμαράς.

Τελικά, το 7-6 υπέρ του ΠαΣοΚ αποτελεί ουσιαστικά... ισοπαλία. Το χρώμα του χάρτη, πάντως, γαλάζιο θα είναι. Η Αττική είναι μικρή σε έκταση και τα νησιά δεν τραβάνε το μάτι...

Στους δήμους, μια εκτίμηση και δύο ευχές:

Θεσσαλονίκη:
Νίκη Γκιουλέκα.

Αθήνα:
Ελπίζουμε και ευχόμαστε ο αποτυχημένος κ. Κακλαμάνης, ο οποίος, μόνος του, γκρέμισε το προφίλ του σοβαρού και ψύχραιμου πολιτικού την τελευταία εβδομάδα, να πάει σπίτι του.

Πειραιάς:
Ευχή και πάλι ο κ. Μίχας να ηττηθεί. Ο Μιχαλολιάκος είναι γέννημα - θρέμμα του κομματικού σωλήνα και δεν κομίζει τίποτα το ανατρεπτικό (σε αντίθεση με τον κ. Καμίνη στην Αθήνα), αλλά η όλη πορεία του υποψηφίου του ΠαΣοΚ τον καθιστά μία φιγούρα βγαλμένη από το κακό παρελθόν.

Μία πραγματική νότα αισιοδοξίας θα αποτελέσει η πραγματοποίηση των δύο αυτών ευχών, πρώτα για το καλό της Αθήνας και του Πειραιά. Αν μάλιστα οι ψηφοφόροι της Μακεδονίας μπορούσαν να σοβαρευτούν και να στείλουν τον πολιτικό Καραγκιόζη -Ζορό- στην ευχή του Θεού, τότε κάτι ίσως να είχε αλλάξει στα μυαλά όλων μας...

Ανόητα ερωτήματα, ανόητες απαντήσεις

2010-11-09T18:38:00.003+02:00

Το μήνυμα της κάλπης είναι ένα: όταν στον λαό τίθενται ανόητα ερωτήματα, εκείνος δίνει με συνέπεια ακόμη πιο ανόητες απαντήσεις.

Για παράδειγμα, το δίλημμα "νίκη ΠαΣοΚ ή εκλογές" απαντήθηκε καθαρά. Το ΠαΣοΚ ηττήθηκε! Και λέω ότι ηττήθηκε διότι δεν μπορεί να θεωρηθεί νίκη το προβάδισμα με 2% αν ληφθούν υπ' όψιν οι ψήφοι υπέρ του κ. Τατούλη και η αυτοκτονική επιλογή της ΝΔ στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας. Σε κάθε περίπτωση, υπό την αυθαιρεσία της αναλογίας Βουλευτικών - Περιφερειακών εκλογών, το κυβερνόν κόμμα δε δικαιούται να υποστηρίζει ότι έλαβε το καθαρό μήνυμα που ζήτησε. Η κωλοτούμπα του Πρωθυπουργού ήταν πασιφανής ως και προκλητική, και έτσι αποφεύχθηκε η διάλυση της Βουλής που δεν είχε πουθενά να οδηγήσει.

Το ερώτημα που έθεσε ο κ. Σαμαράς, "ναι ή όχι στο Μνημόνιο", απαντήθηκε με ψήφο στο ΚΚΕ. Ο λαός γύρισε την πλάτη και στη ΝΔ, που πανηγυρίζει ενώ έπεσε πιο χαμηλά απ'τα χαμηλά της, και επιβράβευσε την κ. Παπαρήγα, μάλλον για τη συνέπειά της παρά για το... νεωτερικό πνεύμα και τον σύγχρονο λόγο της.

Σε τελική ανάλυση, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν κέρδισε -και εδώ αρχίζει η γνωστή κουβέντα για την κατάρρευση του δικομματισμού και την αποχή με μηνύματα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος. Μόνο που κάθε συζήτηση για την αποχή είναι επίσης ανόητη όταν δε συνυπολογίζει το μειωμένο πολιτικό αποτέλεσμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών (διότι, ναι, δεν εκλέγαμε κυβέρνηση, αλλά δημάρχους), και την υποχρέωση μετακίνησης των ετεροδημοτών (διότι δε δημιουργούνται εκλογικά τμήματα στον τόπο κατοικίας τους, όπως στις Βουλευτικές εκλογές). Μέσα σε όλα αυτά καλόν είναι τη γενικότερη αδιαφορία για την πολιτική να την αντιμετωπίζουμε απλά ως τέτοια, χωρίς να της αποδίδουμε τις διαστάσεις που αρέσκονται να αποδίδουν οι αναλυτές.

Ο πολίτης έχει την επιλογή να απέχει της ψηφοφορίας. Εκχωρεί έτσι την ψήφο του, διότι άλλοι αποφασίζουν και γι' αυτόν. Το πολιτικό νόημα αυτής της επιλογής ποικίλλει, αλλά δεν αποτελεί ούτε απειλή, ούτε σημείο παρακμής για το πολίτευμα. Μάλλον το αντίθετο, καθώς το μεγάλο ενδιαφέρον του παρελθόντος δεν είναι ταυτισμένο με πολιτισμένες εκλογικές διαδικασίες. Εν τέλει, η προαιρετική συμμετοχή στην ψηφοφορία συνηθίζεται σχεδόν σε όλον τον κόσμο και ίσως να αποτελεί αναπόφευκτη εξέλιξη σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας.

Ο σχολιασμός μας θα ήταν ατελής χωρίς ορισμένες παρατηρήσεις πιο συγκεκριμένες:

Ο Δημαράς θυμίζει το κόμμα του κ. Αβραμόπουλου, καθώς πολύ σάλιο ξοδεύτηκε άσκοπα επί τη βάσει δημοσκοπήσεων. Αυτοκτόνησε την τελευταία εβδομάδα.

Είναι σαφές ότι η επιλογή Κικίλια αποτελεί γκάφα ολκής, αλλά και απόδειξη της δύναμης των μεγάλων κομμάτων (ένας στους πέντε Αθηναίους ψήφισε έναν εμφανώς ανίκανο και ακατάλληλο άνθρωπο, μόνο και μόνο διότι τον επέβαλε το κόμμα). Γκάφα επίσης ήταν το κόντεμα Ψωμιάδη, καθώς οι όποιες ελπίδες για νίκη σε έναν γύρο εξανεμίστηκαν. Αυτοί οι δύο παράγοντες στέρησαν από τη ΝΔ τη νίκη στις εντυπώσεις, διότι στις μετεκλογικές αναλύσεις θα ερχόταν πρώτη σε ψήφους...

Το ΠαΣοΚ δεν πήγε καλά σε Πελοπόννησο και Ήπειρο, ενώ λογικά θα ανακάμψει στα Επτάνησα. Η ΝΔ αβάσιμα ήλπιζε σε άνετη νίκη στο Βόρειο Αιγαίο, αλλά πήγε ανέλπιστα καλά στην Ανατολική Μακεδονία & Θράκη.

Μεγάλος ηττημένος των Δημοτικών εκλογών ήταν ο κ. Κακλαμάνης. Ό,τι και να πει κανείς η επίδοσή του ήταν χαμηλή -παρότι οι Αθηναίοι δε θα προτιμήσουν (απ' ό,τι φαίνεται) την ανατρεπτική επιλογή του κ. Καμίνη.

Ο Μπουτάρης έβγαλε τα μάτια του με την ανόητη συμπεριφορά του και τη σύγκρουση με τον Δεσπότη. Φρόνιμο είναι να γνωρίζουμε το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε άλλη φορά...

Ο Μίχας απλά πάτωσε στον Πειραιά (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά αρμόζει τέλεια), παρότι τοπικές έριδες θα τον οδηγήσουν μάλλον στο Δημαρχείο.

Τέλος, αν προκύπτει ένα μήνυμα για το υπό ίδρυση κόμμα της κ. Μπακογιάννη, αυτό είναι ότι το κατώφλι του 3% το έχει στο τσεπάκι της. Ήδη ο κ. Γιαννουλάκης μάζεψε το 2% μόνο στην Κρήτη...

Αναζητώντας τον σωτήρα

2010-11-03T18:15:00.003+02:00

Ο κ. Σαμαράς μάς το δήλωσε ευθέως. Η χώρα είναι σοβαρή και, αν βρεθεί στην ηγεσία της, θα σεβαστεί τις υπογραφές της. Με άλλα λόγια, το πρόβλημά του έπαψε ξαφνικά να είναι το μνημόνιο και έγινε η εφαρμογή του.

Συγχαρητήρια. Του πήρε έξι μήνες για να το καταλάβει. Για όλους τους υπόλοιπους ήταν απλά αυτονόητο ότι η αντιμνημονιακή ρητορική της Αντιπολίτευσης, εκτός από ηλίθια, ήταν και αδύνατο να εφαρμοσθεί. Τώρα γιατί τα "πράσινα" (τάχα) ΜΜΕ δεν έδωσαν στην ομολογία του κ. Σαμαρά τη σημασία που της αξίζει μένει αναπάντητο.

Από αυτό το βήμα πολλάκις έχουμε τονίσει ότι μια ψήφος γενικώς "κατά του Μνημονίου" δε σημαίνει τίποτα. Πάντα το ζήτημα ήταν η εφαρμογή στην πράξη, διότι το Μνημόνιο δεν αποτελεί σύνολο εντολών ενός ξένου δυνάστη που αποφάσισε να ταπεινώσει τη χώρα, αλλά επίσημη εγγύηση προς τους δανειστές της ότι θα εξασφαλίσει την αποπληρωμή των χρημάτων τους. Κατά τα λοιπά οι νεοδημοκράτες ας προσεγγίσουν την κάλπη σε 5 μέρες με αντιμνημονιακή διάθεση. Κούνια που τους κούναγε.

Όσο για τον φωτεινό ηγέτη της πατρίδος, τον σεβαστό Πρωθυπουργό μας, ας διδαχθεί από το παράδειγμα Καραμανλή. Το 2007 επιμέναμε ότι η προκήρυξη εκλογών ήταν μία κακή επιλογή, με τη ΝΔ να χάνει διψήφιο αριθμό εδρών λόγω εκλογικού νόμου και πτώσης ποσοστών. Οι έμπειρες πένες υπεραμύνονταν της επιλογής, διότι (άκουσον - άκουσον) πλειοψηφία μίας - δύο εδρών θα εξασφάλιζε καλύτερη λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας (!!!) καθώς αυτή θα ήταν πιο σφιχτή...

Το ίδιο φέρεται να επιλέγει ο κ. Παπανδρέου. Η τιμωρία μας, αν δεν τον ψηφίσουμε στις Αυτοδιοικητικές, θα είναι να προκηρύξει Εθνικές εκλογές, για να τον ψηφίσουμε με μικρότερη πλειοψηφία και χωρίς αυτοδυναμία, ώστε με μια συγκυβέρνηση το πολιτικό σύστημα να βρεθεί προ των ευθυνών του. Ταυτόχρονα εγκαλεί την Αντιπολίτευση γιατί δεν τολμά να καταγγείλει την Κυβέρνηση ως επικίνδυνη και να απαιτήσει τις εκλογές! Τη λογική αυτή δεν τη χωρά ο νους του ανθρώπου. Και πού να μην παρέμενε το ΠαΣοΚ πρώτη δύναμη τι είχαμε να δούμε.

Εάν, λοιπόν, την Κυριακή τα δύο κόμματα πέσουν σε χαμηλά πρωτόγνωρα (απίθανο, αλλά ας το δεχθούμε) μην αναμασήσουμε την καραμέλα του τέλους του δικομματισμού. Η ανεπάρκεια των ηγετών τους πλέον δεν κρύβεται. Αυτή θα φέρει την αποδοκιμασία, μαζί με την απουσία οποιουδήποτε οράματος.

Και, αναζητώντας τον σωτήρα μας, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε ποιος Βούγιας και ποιος Τσίπρας θα αναδειχθεί αυτήν τη φορά -για να μας βγάλει από το τέλμα, φυσικά. Όπως πάντα.

Το στοίχημα Σαμαρά

2010-10-27T21:05:00.004+03:00

Η παρατήρηση ότι ο κ. Σαμαράς έχει καταφέρει να επιβάλει την ατζέντα των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι ορθή και αυτό τονίστηκε από το δίλημμα του Πρωθυπουργού "Μνημόνιο ή εκλογές", όπως σχηματικά αποδόθηκε η ουσία της διακαναλικής συνέντευξης. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν η ΝΔ έχει τη δυνατότητα να δώσει μέχρι το τέλος αυτήν τη μάχη.

Η αντίφαση δεν κρύβεται. Οι επιλογές της σε καμία περίπτωση δε συνάδουν με τον κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα που η ρητορική της αποδίδει στις επικείμενες εκλογές. Οι υποψηφιότητες δεν "κολλάνε" με το αντιμνημονιακό μήνυμα του Σαμαρά. Για παράδειγμα, ο Δράκος στην Πελοπόννησο είναι καθαρά αυτοδιοικητικός. Ο Παυλίδης στη Θράκη το ίδιο, και μάλιστα θεωρείται προσκείμενος στην Ντόρα Μπακογιάννη που στηρίζει το Μνημόνιο. Ακόμα και ο σίγουρος Ψωμιάδης δεν είναι προσωπικότητα ειδικού βάρους, το αντίθετο μάλλον. Όσο για τη μεγαλύτερη Περιφέρεια, την Αττική, η ΝΔ κατέρχεται χωρίς υποψήφιο (είναι αδύνατον να εκληφθεί ως σοβαρή η υποψηφιότητα Κικίλια) και το ομολογεί το ίδιο το κόμμα, θέτοντας ως μακρινό στόχο τον δεύτερο γύρο και ως εφικτό την ήττα Σγουρού!

Η θέση της ΝΔ έρχεται ως συνέχεια της γενικής άποψης ότι οι τοπικές εκλογές, και μάλιστα οι νομαρχιακές, πλέον περιφερειακές, χρησιμεύουν για την εξαγωγή γενικών πολιτικών μηνυμάτων. Μόνο που είναι παράλογη η απαίτηση οι πολίτες να ψηφίσουν τον Κικίλια ή τον αποτυχημένο και φθαρμένο Ψωμιάδη για να αποδοκιμάσουν το Μνημόνιο. Οι υποψήφιοι της ΝΔ θα έπρεπε να έχουν την προσωπικότητα, το ειδικό βάρος, να στηρίξουν αυτήν την επιλογή του κ. Σαμαρά. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Το πιο βαρύ όνομα είναι ο υποψήφιος για τον Πειραιά κ. Μιχαλολιάκος (που καταρρακώνεται στα γκάλοπ) και ο κ. Γκιουλέκας για τη Θεσσαλονίκη! Από την άλλη, στελέχη με λόγο και κύρος, όπως π.χ. ο Σταύρος Δήμας και ο Νίκος Δένδιας, είναι χαμένα. Κανείς δε δίνει τη μάχη που έχει επιλέξει ο Πρόεδρος...

Παράλληλα, η στάση έναντι της κεντρικής πολιτικής της Κυβέρνησης δεν μπορεί να κριθεί από το άθροισμα των ψήφων υπέρ των "αντιμνημονιακών" υποψηφίων. Ο κ. Δημαράς προσφέρει το καλύτερο παράδειγμα. Η πιθανή εκλογή του στον δεύτερο γύρο παρουσιάζεται ως αποδοκιμασία του ΠαΣοΚ. Μόνο που ο κ. Δημαράς το έχει ξανακάνει. Το 2002 στον δήμο Αθηναίων ξεπέρασε το 11%, ποσοστό κοντά στο 15% που θεωρητικά θα τον φέρει στην δεύτερη Κυριακή σύμφωνα με τα γκάλοπ (λόγω της διασποράς των υπολοίπων ψήφων). Δεν υπάρχει δηλαδή μόνο το Μνημόνιο, αλλά και η απήχηση που πράγματι διαθέτει ο συγκεκριμένος πολιτικός. Άλλωστε, το εκλογικό σώμα των Αθηνών αρέσκεται στις εκπλήξεις. Τσίπρας και Καρατζαφέρης αποδεικνύουν ότι το ποσοστό των ψηφοφόρων που στις δημοτικές ξεφεύγουν από τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ούτως ή άλλως σημαντικό -ειδικά όταν υπάρχουν υποψήφιοι τύπου Κικίλια.

Έχουμε ξαναγράψει ότι το στοίχημα του κ. Σαμαρά δύσκολα θα κερδηθεί, λόγω της πολύ πρόσφατης και σαρωτικής νίκης του ΠαΣοΚ. Και τότε η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη. Αν, δηλαδή, ο κ. Παπανδρέου δει τον χάρτη να πρασινίζει, ποια αντιπολιτευτική γραμμή μπορεί η ΝΔ να ακολουθήσει; Ακόμα, όμως, και αν το Μνημόνιο αποδοκιμαστεί στην κάλπη, τι θα μπορεί να κάνει ο Σαμαράς;

Το Μνημόνιο, είτε καταψηφιστεί είτε όχι, είτε με τον Παπανδρέου είτε με τον Σαμαρά, με αυτήν τη μορφή ή με αναδιαπραγμάτευση, θα εφαρμοστεί -κατ' αρχήν διότι η Ελλάς δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει τις δύο δόσεις που ήδη έχει λάβει και λογική νταή "δανείστηκα, σας δούλεψα, δεν πληρώνω" δεν μπορεί να εφαρμοστεί από ένα σοβαρό Κράτος. Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Εκεί που ο Σαμαράς έπρεπε να έχει εργαστεί είναι στην εξειδίκευση των μέτρων. Αντί να αναλώνεται στον αδιέξοδο αγώνα κατά της εφαρμογής του Μνημονίου θα έπρεπε να προσφέρει στον αγώνα της κοινωνικά δίκαιης εφαρμογής του. Μόνο τότε θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική λύση. Γιατί το να ανατραπεί ο Παπανδρέου απλά για να επανεκλεγεί με μικρότερη πλειοψηφία ή χωρίς αυτοδυναμία μόνο αποσταθεροποιητικά μπορεί να λειτουργήσει για την εύθραυστη οικονομία της χώρας.

Στον αστερισμό του λαϊκισμού

2010-10-13T21:31:00.004+03:00

Τι είναι ο "λαϊκισμός"; Μήπως δεν είναι να λες όσα οι ψηφοφόροι θέλουν να ακούσουν; Αυτά που αρέσουν και χαϊδεύουν αυτιά; Μήπως δεν είναι να προσδοκάς το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα αδιαφορώντας για τις συνέπειες της επόμενης ημέρας; Μήπως δεν είναι οι γενικολογίες και αοριστολογίες;

Αν δεν είναι όλα αυτά, τότε πράγματι "λεφτά υπάρχουν" και ο κ. Παπανδρέου δεν ήξερε, δεν ώφειλε να ρωτήσει και δικαίως υποστηρίζει ότι πλανήθηκε από τον Καραμανλή που έκρυβε τα χρέη. Επειδή όμως είναι όλα τα παραπάνω, καθώς και πολλά ακόμα που δεν κολακεύουν τους (πολλούς) πολιτικούς που υποκύπτουν στον πειρασμό του, και ο κ. Σαμαράς είναι ένας λαϊκιστής του αισχίστου είσδους, όπως ήταν και ο σημερινός Πρωθυπουργός παραμονές των περσινών εκλογών.

Μόνο που πάντα υπάρχει πρόβλημα όταν μιλάει ο Μητσοτάκης. Όπως όταν επί χρόνια, με σταθερότητα και συνέπεια, επεσήμαινε την εσφαλμένη πορεία της οικονομικής πολιτικής. Τότε γινόταν αντικείμενο επιθεωρήσεων, με την ανοχή του (πρώην;) κόμματός του. Αλίμονο στις Κασσάνδρες, που προβλέπουν τα δυσάρεστα μελλούμενα. Μόνο που η Κασσάνδρα, κατά τη μυθολογία, περιοριζόταν μεν στις "μαύρες" προβλέψεις, αλλά αυτές ήταν ακριβείς -κάτι που βολεύει να παραλείπουμε...

Κατά τα πολιτικά ήθη της χώρας μας, ο Σαμαράς αρκεί να αναμείνει τη σταδιακή κυβερνητική φθορά, που λόγω συγκυρίας θα είναι και πιο γρήγορη από ό,τι θα περίμενε κανείς, και το "ένα" μεγάλο γεγονός που θα επισπεύσει την κατάρρευση. Κάτι δηλαδή σαν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 ή τις φωτιές του 2007. Μόνο που, πέρα από τις διάφορες ηλιθιότητες των κειμενογράφων του, καιρός είναι να σκεφτεί την επόμενη ημέρα.

Διότι, αν ποτέ κληθεί να κυβερνήσει, ο λαός δεν πρόκειται να ανεχθεί άλλον εμπαιγμό του τύπου "παρέλαβα χάος, δεν ήξερα τίποτα".

Περί Πρωθυπουργού σκιάς

2010-10-11T19:09:00.006+03:00

Μας έπιασε ξαφνικά η περιέργεια για τον Πρωθυπουργό που αποτόλμησε να χαρακτηρίσει τη χώρα μας "χώρα διεφθαρμένων". Κι όμως... Ακόμα και αν το όλο θέμα αποδίδεται 2 μέρες μετά σε "παρεξήγηση", και οι 3 υποψήφιοι, καθένας με τον τρόπο του, έχουν ομολογήσει το ίδιο ακριβώς -και μάλιστα δημοσίως.

Ο Κώστας Σημίτης είχε αναφωνήσει στη Βουλή το περίφημο "αυτή είναι η Ελλάδα", παραιτούμενος μάλλον από το εκσυγχρονιστικό πνεύμα που διέπνεε την πολιτική του.

Ο κ. Καραμανλής αναφέρθηκε σε "νταβατζήδες" λίγο πριν (διά συνεργατών του) αποδώσει την αποτυχία των κυβερνήσεών του σε πόλεμο από σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα και ξένους δακτύλους που "δεν τον άφησαν" να κυβερνήσει. Αν η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανερυθρίαστα ένας πρώην Πρωθυπουργός ομολογεί ότι δεν είχε τη δύναμη να τα βάλει με τα ΜΜΕ και τα (αδιευκρίνιστα) συμφέροντα, ποιος ενοχλείται από τη διαπίστωση περί διεφθαρμένης χώρας; Ο ίδιος ο κ. Καραμανλής χρησιμοποίησε τη διαφθορά ως δικαιολογία αποτυχίας, παρότι αυτήν εξελέγη για να πατάξει!

Αλλά και ο κ. Παπανδρέου δε μένει πίσω. Όταν η μία εξεταστική διαδέχεται την άλλη, με εύλογο ή μη λόγο, δε χρειάζεται πιο καθαρή ομολογία για τη διαφθορά. Ομολογία που ούτως ή άλλως προσέφερε ο κ. Πάγκαλος, λέγοντας ότι "μαζί τα φάγαμε".

Αν αφήσουμε στην άκρη την υποκρισία, όλοι το ίδιο ομολογούμε. Η κοινή διαπίστωση των μελετών περί απαξίωσης και αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος αυτό ακριβώς σημαίνει. Μεταξύ μας όλοι τα ίδια λέμε. Και έχουμε και τον δικό μας ρόλο στη διαφθορά, με τα φακελάκια σε γιατρούς, εφοριακούς, πολεοδομίες, με τη φοροδιαφυγή, με τα κλεμμένα ένσημα -για να δώσω ελάχιστα παραδείγματα.

Αυτό που ενοχλεί εν προκειμένω είναι η τάση παραίτησης. Όταν ένας Πρωθυπουργός ομολογεί ότι η χώρα είναι διεφθαρμένη, αυτομάτως ομολογεί και ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη νοσηρή κατάσταση. Εδώ λοιπόν διαφαίνεται το μέγιστο της διαφθοράς: η πολιτική αποχαύνωση, ο εκμαυλισμός της πολιτικής συνείδησης. Αν αυτοί οι μικροί και ανάξιοι βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, δε βρέθηκαν επειδή τους επέλεξε ο Θεός. Εμείς τους επιλέξαμε. Με τα υψηλά κριτήρια που όλοι καλά γνωρίζουμε. Το επώνυμο, τη φωτογένεια, τη "λαμπερή" προσωπικότητα, την κομματική πειθαρχία ή, χειρότερα, το "βόλεμα" συγγενών και φίλων.

Είναι πράγματι απαξιωμένο το πολιτικό σύστημα. Ή όμως είμαστε και χώρα ανίκανων εκτός από χώρα διεφθαρμένων ώστε να μην υπάρχει κανείς άξιος ηγέτης, ή οι όσοι ικανοί γνωρίζουν ότι δεν έχουν ελπίδες επιτυχίας.

Σήμερα οι υποψήφιοι Πρωθυπουργοί εκλέγονται από τη βάση και μετατρέπονται σε πανίσχυρους εσωκομματικούς δικτάτορες που μπορούν να διαγράφουν όποιους γουστάρουν, να αλλάζουν ιδεολογία όποτε γουστάρουν, να δηλώνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς να απολογούνται σε κανέναν. Με το "γερμανικό" σύστημα θα μπορούν να καθορίζουν και τη σύνθεση της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μόνο που έτσι η συνταγματική εκλογική διαδικασία υποκαθίσταται από μια αμφισβητούμενη εσωκομματική εκλογή αρχηγού - εκλέκτορα στελεχών, και όλα αυτά για να παταχθούν οι πελατειακές σχέσεις!

Καθημερινά ομολογούμε τη διαφθορά. Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε. Όποιος κι αν το είπε, αν το είπε, είχε δίκιο. Το ζήτημα είναι πότε θα αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Κάτι ουσιαστικό και όχι με κριτήριο τις ειδήσεις των 8, όπως ήταν το ασυμβίβαστο, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο βασικός μέτοχος ή σήμερα η γερμανική λίστα.

Η μεγάλη επιστροφή

2010-10-03T20:25:00.005+03:00

Η ιστορία της φημολογούμενης επανόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή του πρώην Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή είναι αστεία και τραγική ταυτόχρονα. Τραγική, διότι τέτοια ήταν η κατάληξη της πολιτικής σταδιοδρομίας του. Αστεία, διότι όσοι τη διακινούν ή τη δέχονται (ως υπόθεση εργασίας, έστω) λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η εκκωφαντική αποδοκιμασία των πεπραγμένων του, πριν από έναν χρόνο σαν αύριο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη.

Βέβαια, το εκλογικό σώμα είναι ευμετάβλητο (ακόμα και σήμερα, με τόσο πρόσφατο το εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Σαμαράς τολμά να προφητεύει ότι η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα φτάσει να ανυπομονεί για την ανάληψη της εξουσίας από τον ίδιο και το κόμμα του πλησιάζει!). Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το οριστικό, όμως, τέλος του Καραμανλή, αν και σηματοδοτήθηκε από την ήττα, δεν προήλθε από αυτήν. Προήλθε από την οριστική αποξένωσή του από την πραγματική βάση του -όχι τον κομματικό στρατό, αλλά από όσους, ίσως αδόκιμα, ο ίδιος και οι συνεργάτες του κατέταξαν στον "μεσαίο χώρο". Η αποτυχημένη πολιτική του, η κακή επικοινωνιακή τακτική, τα σκάνδαλα ή η οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησης του πρώην Πρωθυπουργού από τους αντιπάλους του, όλα σε κάποιο βαθμό, έφεραν αυτήν την κατάσταση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί σοβαρά να διεκδικήσει τον ρόλο του γεφυροποιού της πολυκατοικίας, και να την οδηγήσει στη νίκη. Ακόμα και αν το πολιτικό προϊόν που πλασάρει η ΝΔ δεν ήταν τόσο μπαγιάτικο, ο Καραμανλής δε θα ήταν ο κατάλληλος για να ηγηθεί μιας ενωμένης κεντροδεξιάς.

Η απώλεια επαφής της Ρηγίλλης με την πργματικότητα είναι διαπιστωμένη εδώ και καιρό, αλλά η αμηχανία (αν όχι ο πανικός) του κ. Σαμαρά στη σκέψη και μόνο της επιστροφής του Καραμανλή τον οδηγούν σε νέες αστειότητες. Ακόμα και αν έχει δίκιο στο ότι το εν λόγω σενάριο επανέρχεται με ευθύνη του ΛαΟς και του ΠαΣοΚ, η εκτίμηση ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο, λόγω της επιτυχημένης εμφάνισης στη ΔΕΘ, είναι αβάσιμη και παράλογη. Δεν προέκυψε από πουθενά ότι η ομιλία του αρχηγού της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη συγκίνησε τα πλήθη, αλλά, και έτσι να ήταν, η υπενθύμιση ότι ο Σαμαράς δύναται να εξαφανίσει το έλλειμμα σε ενάμιση χρόνο αρκούσε για να την επισκιάσει στα μάτια οποιουδήποτε έλλογου όντος. Νισάφι, όμως, πέρασε σχεδόν ένας μήνας! Η διαρκής επανάληψη της επωδού "επιτυχημένη εμφάνιση στη ΔΕΘ" επιθυμούν στη Ρηγίλλης να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία: λέγε-λέγε, στο τέλος θα ξεχάσουμε τι είπε ο Σαμαράς, και θα μείνει μόνο η αίσθηση της "επιτυχημένης εμφάνισης".

Για όσους, λοιπόν, γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία εντός του κόμματος, η πηγή των σεναρίων πρέπει να αναζητηθεί στους πιστούς του πρώην Πρωθυπουργού, μέσα στη ΝΔ. Οι περισσότεροι από αυτούς στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τον κ. Σαμαρά, αλλά, όπως η προοπτική της εξουσίας ενώνει, έτσι και η αδυναμία διεκδίκησής της υπερτονίζει τις διαφωνίες. Ο Σαμαράς ήδη φαντάζει αναλώσιμος (το ίδιο θα ίσχυε αντίστοιχα και για την Ντόρα, δεν έχει να κάνει, δηλαδή, με το πρόσωπο, όσο με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία) στα μάτια αυτών που αναζητούν κιόλας τον ηγέτη της επόμενης ημέρας. Ισχύει ό,τι και για το ΠαΣοΚ πριν μερικά χρόνια, μόνο που είναι τραγικό για ένα τόσο μεγάλο κόμμα να μην υπάρχει φρέσκο και ικανό στέλεχος που να μπορεί να εμπνεύσει.

Ο Καραμανλής, και από το σπίτι του ακόμα, θα συνεχίσει να ελέγχει απόλυτα τα εσωκομματικά. Όσο, όμως, η ΝΔ αρνείται να αντικρύσει κατάματα το κυβερνητικό παρελθόν της, όσο κρύβεται από τα αίτια της ήττας, μόνη ελπίδα θα απομένει η φυσική φθορά και κατάρρευση του ΠαΣοΚ. Μόνο που πια θα πρόκειται για κατάρρευση και ολόκληρης της χώρας.

Το μαρτύριο των σκέψεων

2010-09-28T18:45:00.013+03:00

Με τον ήλιο να μην έχει καλά-καλά ανατείλει και την πρωινή δροσιά να με έχει κάνει να μετανιώσω για την καλοκαιρινή μου περιβολή, αντικρύζω καθημερινά την ίδια άθλια κατάσταση βγαίνοντας από το σπίτι μου: δεκάδες παράνομους μικροπωλητές, των οποίων τόσο η πραμάτεια, σκόρπια, στη μέση του δρόμου και στα σκαλοπάτια των εισόδων, όσο και η απλή παρουσία, αποτελούν απειλή για τη δημόσια υγεία. Ό,τι πετάμε στα σκουπίδια το ένα βράδυ πωλείται την επόμενη μέρα μπροστά στα πόδια μας.

"Τι θέλεις κύριος; Να 'ρθω να σε κλέψω;" ακούγεται με αφοπλιστικό θράσος να λέει σε διαμαρτυρόμενο διερχόμενο ένας από αυτούς. Λίγο πιο δίπλα η "διακριτική" (αδιάφορη) παρουσία της Δημοτικής Αστυνομίας τούς αναγκάζει να αρχίσουν να τα μαζεύουν -μέχρι οι δημοτικοί αναρμόδιοι να φύγουν, για να ξαναστρώσουν. Η κυρία που απαιτεί από τον αστυνομικό να κατασχέσει το σκουπιδολόι λαμβάνει την αφοπλιστική απάντηση ότι η Δημοτική Αστυνομία είναι αναρμόδια. Περίεργο, αλήθεια. Μερικές μέρες νωρίτερα το ίδιο αναρμόδιος δήλωνε και ο αστυνομικός της ΕΛΑΣ... Κατεβαίνω προς το άγαλμα του Βενιζέλου και γελάω με τη σκέψη ότι οι κύριοι αυτοί, εκτός των άλλων, φοροδιαφεύγουν. Φαντάσου να κόβανε και απόδειξη για να πουλήσουν τα σκουπίδια μου!

Μία άλλη όμως εικόνα με κάνει και εξοργίζομαι. Δεν ξέρω αν η βιασύνη μου πηγαίνοντας στη δουλειά κάθε πρωί ή η έμφυτη αφηρημάδα μου φταίνε. Ίσως το φαινόμενο να έχει ενταθεί λόγω και της σχετικής καλοκαιρίας -ή μήπως της κρίσης; Πάντως ποτέ δεν είχα δει τόσους ανθρώπους να κοιμούνται στο γρασίδι...

Κανονικότατα, με μαξιλάρια και κουβέρτες! Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί δεν τους έχει μαζέψει κάποιος, ο Δήμος, η Αστυνομία. Μια μικρή ενοχή για τη σκληρότητά μου την αισθάνομαι. Οι άνθρωποι είναι απόλυτα εξαθλιωμένοι. Όπως και να 'χει πάντως η εικόνα είναι απαράδεκτη. Μιλάμε για το κεντρικότερο σημείο της πόλης! Τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα στήριξης των αστέγων μάλλον δεν αποδίδουν...

Καθώς κατεβαίνω προς την Εγνατία, οι σκέψεις μου διακόπτονται από το θαυμάσιο θέαμα των ποτιστικών της χλόης. Όσα δε στρέφονται κατά των αφηρημένων περαστικών, είναι τοποθετημένα μπροστά σε... δένδρα, των οποίων ο κορμός προφανώς απαιτεί ειδική περιποίηση. Αλλά μιλάμε για μία χώρα όπου οι υπάνθρωποι, για να κόψουν δρόμο, περνάνε συστηματικά μέσα από τα χορτάρια και ο Δήμος αποφάσισε να στρώσει πλακάκια, φτιάχνοντας μονοπάτια μέσα στο πράσινο! Προτιμότερο από τη μάταια προσπάθεια να ξαναφυτέψει το χορταράκι. Κι εγώ απαιτώ κάποιος να σκεφτεί να ρυθμίσει τα ποτιστικά... Πράσινη ανάπτυξη, εξοικονόμηση νερού, οικολογική συνείδηση. Συνθήματα - ανέκδοτα μέσα σε 100 μέτρα.

Το λεωφορείο έρχεται, όπως με ειδοποιεί και η φωτεινή επιγραφή στη στάση. Μέσα στην απάνθρωπη κατάσταση της πόλης το λεωφορείο μοιάζει με όαση. Απορώ με τον εαυτό μου για την αλλόκοτη παρομοίωση, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο ΟΑΣΘ προσφέρει αξιοπρεπέστατες υπηρεσίες, κι ας ανεβάζει κάθε 5 μήνες το εισιτήριο. Εγώ πάλι λεωφορείο θα παίρνω, τολμώ να κάνω κι αλλιώς; Βενζίνη, παρκάρισμα, ξυσίματα... πού να βγάλεις αυτοκίνητο; Να μια πράσινη απόφαση. Με το στανιό, αλλά πράσινη.

Χαζεύω από το παράθυρο. Ο φοιτητόκοσμος δεν έχει ξυπνήσει ακόμα. Η βραδινή εικόνα του αδιαχώρητου που επικρατεί σε καφετέριες, ταβέρνες και κλαμπ, με νέα παιδιά κυριολεκτικά να στιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, με αναγκάζει να αναρωτιέμαι ποιους έχει πλήξει η κρίση και τι θεωρείται πια ανελαστική δαπάνη για τον Έλληνα. Αφηρημένος κοντεύω να χάσω τη στάση μου. Ούτως ή άλλως, ο χωρισμός μου από το κάθισμα είναι πάντα επώδυνος και γίνεται τελευταία στιγμή!

Μπαίνοντας στο νοσοκομείο 3 καθηγητές της Ιατρικής έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Η λέξη "μαλακίες" έχει ακουστεί 20 φορές ανάμεσα στα χάχανα, καθώς ανεβαίνω βαρύθυμα πίσω τους τη σκάλα. Μιλάνε για το νέο σύστημα εισαγωγής σε Πανεπιστήμιο ή Σχολή, και όχι σε Τμήμα. Δίκιο έχουνε να γελάνε. Αν μείνει στο χέρι τους να γίνει το ξεσκαρτάρισμα, δε θα χρειαστεί να ξαναστείλουν τα τέκνα τους στην Μπρατισλάβα. Αν όμως ακόμα και αυτοί, οι μόνοι ευνοούμενοι, το θεωρούνε "μαλακία", απορώ και εγώ ποιος είναι ο... μαλάκας που το σκέφτηκε και σε τι νομίζει ότι πλεονεκτεί.

Επιτέλους κάποια στιγμή η κλινική ξεπροβάλλει. Νιώθω ότι μου βγαίνει η ψυχή από τη μύτη. Από αύριο ή αρχίζω τρέξιμο ή θα παίρνω το ασανσέρ σκέφτομαι και, κατόπιν ωρίμου επεξεργασίας δύο δευτερολέπτων, καταλήγω στο δεύτερο. Μου μένει μήπως και καθόλου ελεύθερος χρόνος;

Στην πρωινή σύσκεψη η συζήτηση είναι σταθερή. Και το νέο σύστημα εφημεριών, πληρώνεσαι 7 κάνεις 12, είναι να απορείς ποιος μαλάκας το σκέφτηκε. Οι μάχιμοι γιατροί δεν πληρώνονται για υπηρεσίες που προσφέρουν, την ίδια στιγμή που το προσωπικό των διαφόρων εργαστηρίων άρχισε να εφημερεύει σε τριάδες για να μην πέσει κάτω από το όριο και μείνει κανένα ευρωσέντ περίσσευμα.

Μετά τη συζήτηση για τα περιστατικά, ο Καθηγητής μάς καλεί να λύσουμε την απορία του: γιατί, σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, ένας γιατρός θα διώκεται και με την υποψία χρηματισμού (τεκμήριο ενοχής, μ' άλλα λόγια), ενώ ο εφοριακός, ακόμα και αν συλληφθεί με το φακελάκι στο χέρι, θεωρείται αθώος; Απάντηση δε βρήκα, αλλά καθώς αφήνουμε την αίθουσα συσκέψεων σκέφτομαι πόσες βλακείες μπορώ να αντέξω σε ένα πρωινό. Αυτά τα έξυπνα οι υπουργοί τα σκέφτονται άραγε μόνοι τους ή είναι κάποιος από τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους;

Με τη βεβαιότητα ότι οι πραγματικοί κλέφτες δεν αφήνουν ούτε καν υπόνοιες πίσω τους, αρχίζω να ασχολούμαι με τους ασθενείς. Καθώς όμως οι φοιτητές μαζεύονται μέσα στους θαλάμους, με βασανίζει κάθε μέρα η ίδια σκέψη: αν άξιζε τον κόπο. Όπως τους βλέπω να μπαίνουν με την ευτυχισμένη αφέλεια της νιότης, καταπνίγω με προσπάθεια την επιθυμία να ουρλιάξω "τρέξτε να σωθείτε όσο είναι καιρός".

Τι κατάντια και τι ασέβεια σε κόπους και αγώνες μιας ζωής... Οι έξω βλέπουν μόνο φακελάκηδες, απατεώνες. Οι μέσα... δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτόμαστε. Στο μυαλό μου τώρα γυρνά η εικόνα ενός σουβλατζή! Περνώντας μπροστά από το μαγαζί του πριν μερικούς μήνες έκανα την πιο ταπεινή σκέψη της ζωής μου: τον ζήλεψα... Ποιος ξέρει τι αγώνα δίνει αυτός ο άνθρωπος κάθε μέρα για να τα φέρει βόλτα, κι εγώ ένιωσα ότι θα προτιμούσα τη δουλειά του;

Τι κοινωνία είναι αυτή που μετατρέπει τα όνειρά σου σε φαντάσματα, σε δαίμονες που σε κυνηγάνε; Τι συνθήκες εργασίας, όταν παίζεις με τις ζωές ανθρώπων (με 12 εφημερίες κάθε μήνα, χωρίς ρεπό), σε αναγκάζουν να μετανιώσεις για ό,τι λαχταρούσες; Και είμαι ακόμα στην αρχή!

Η δουλειά σου, οι γνώσεις σου, η εντιμότητά σου, μετρώνται με παρουσιάσεις σε συνέδρια και "μονάδες". Μόνη έγνοια πότε θα βγουν οι εφημερίες, αν θα βολεύουν οι ημερομηνίες των συνεδρίων, πόστερ, περιλήψεις, υποχρεωτικός εξευτελισμός σε αντιπροσώπους φαρμακευτικών για τα χρήματα της συμμετοχής, παρακάλια σε καθηγητές για μεταπτυχιακά και διδακτορικά... Αυτή είναι η Ιατρική που διάλεξα; Αυτό θα κάνω μια ζωή;

Υπομονή, σκέφτομαι, εδώ μέσα είσαι περαστικός. Στα καραβάνια των νέων επιστημόνων που φεύγουν για το εξωτερικό ίσως προστεθώ κι εγώ... Τι μέλλον να έχω σε μία χώρα όπου πρέπει να γίνεις λακές για να προοδεύσεις;

Στο βάθος του διαδρόμου μια γνώριμη φωνή με ξυπνά από το μαρτύριο των σκέψεων: είναι ώρα για επίσκεψη...

Δεν κατάλαβα Χριστό!

2010-09-28T18:41:00.002+03:00

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη (Καθημερινή, 26/09/10)

Το διακύβευμα των εκλογών

2010-09-26T17:22:00.008+03:00

Είναι εξαιρετικά εύστοχη η παρατήρηση αρκετών αρθρογράφων ότι το διακύβευμα των Αυτοδιοικητικών εκλογών δεν έχει να κάνει με την κεντρική πολιτική στρατηγική, εν προκειμένω κυρίως με το Μνημόνιο, αλλά με την καθαριότητα των πόλεων, την αποκομιδή των σκουπιδιών, τη σχέση των υπηρεσιών με τον πολίτη και γενικά τη λειτουργία, ακριβώς, των αυτοδιοικητικών οργάνων.

Βέβαια, αν και αυτό σίγουρα ισχύει για τους δήμους, σε επίπεδο δευτέρου βαθμού, ακόμα και με τις παλιές Νομαρχίες και πολύ περισσότερο με τις διευρυμένες Περιφέρειες, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι χρήσιμο για την εξαγωγή συμπερασμάτων και για την κεντρική πολιτική σκηνή. Πάντως η εμπειρία παλαιότερων αναμετρήσεων δείχνει ότι το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών μάλλον απηχεί την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, παρά προμηνύει μεταβολή του γενικού σκηνικού, ειδικά φέτος, έναν μόλις χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές.

Έτσι, π.χ. το 2002 (όταν, αξίζει να θυμηθούμε, ο κ. Καραμανλής είχε δώσει χαρακτήρα αντικυβερνητικού δημοψηφίσματος στις δημοτικές εκλογές με την τηλεοπτική καμπάνια "Στείλε Μήνυμα"), ενάμιση χρόνο πριν την εκλογική συντριβή τού, ήδη άλλωστε υπό κατάρρευση, ΠαΣοΚ, η επικράτηση της ΝΔ κάθε άλλο παρά σαρωτική ήταν. Αποτέλεσε τη συνέχεια των εκλογών του 1998, όπου επίσης η ΝΔ είχε, κατά γενική ομολογία, βγει κερδισμένη, παρόλο που στις βουλευτικές του 2000 ηττήθηκε. Στη μάχη του 2002 την παράσταση είχε κλέψει η αλλαγή στην Υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς, όπου η Φώφη Γεννηματά σάρωσε τον κ. Τζανεττάκο, με αποτέλεσμα όλη η στρατηγική της ΝΔ να καταρρεύσει. Εν ολίγοις, μία εσφαλμένη επιλογή υποψηφίου από τον κ. Καραμανλή τού στέρησε το δικαίωμα να μιλήσει για εκπεφρασμένη δυσαρμονία Βουλής - εκλογικού σώματος, οδήγησε σε επικοινωνιακή ήττα και μετέτρεψε σε πολιτικό παράγοντα τον κ. Καρατζαφέρη (με την αλήστου μνήμης διά βοής στήριξη στον συνδυασμό της Φώφης, από ακροατήριό του στη... Θεσσαλονίκη, αφού είχε προηγηθεί το πρωτοφανές ποσοστό του στον πρώτο γύρο και ημέρες πιέσεων από την πλευρά της ΝΔ). Όπου Τζανεττάκος βάλτε Κικίλιας...

Και το 2006 όμως αντίστοιχη προσπάθεια του ΠαΣοΚ να μιλήσει για "αλλαγή του πολιτικού σκηνικού" έπεσε στο κενό ήδη πριν οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα (που δεν έκρυβαν και ιδιαίτερες εκπλήξεις), με τον ΑΝΤ1 να φιλοξενεί δημοσκόπηση με τη ΝΔ πρώτη στην πρόθεση ψήφου. Η ΝΔ πράγματι κέρδισε τις εκλογές έναν χρόνο αργότερα, αλλά δε χρειαζόταν η ανάλυση του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών για να το προβλέψει κανείς: αυτή ήταν η κυρίαρχη τάση του εκλογικού σώματος.

Η σημερινή κυρίαρχη τάση παραμένει πράσινη. Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε αρκετές φορές χαρακτηρίσει τη στρατηγική του "αντι-Μνημονίου" που έχει επιλέξει ο κ. Σαμαράς ως επιλογή αυτοκτονίας. Το τι θα επικαλεστεί το βράδυ των εκλογών δεν έχει μεγάλη σημασία. Άλλωστε αυτού του τύπου οι αναμετρήσεις έχουν πολλούς νικητές. Αξίζει, ωστόσο, να αναλύσουμε την ουσία της τακτικής του αντιμνημονιακού μετώπου.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι οι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες έχοντας αφήσει στην άκρη τα τοπικά θέματα, την επιλογή των προσώπων, αλλά και τις ιδεολογικές καταβολές τους. Στο μυαλό τους το δίλημμα είναι Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο. Τι πρέπει να κάνουν;

Η επιχειρηματολογία είναι γνωστή. Ένα Όχι στο Μνημόνιο θα "χαραμίσει" τις θυσίες του λαού, θα χρεοκοπήσει τη χώρα, θα ρίξει την Κυβέρνηση. Το Ναι θα επιτρέψει στον Παπανδρέου να νιώσει πανίσχυρος και να προχωρήσει σε νέα αντιλαϊκά μέτρα. Και οι δύο ακραίες αυτές θέσεις μοιάζουν με τον δράκο του παραμυθιού.

Ο ώριμος προβληματισμός πάνω στην επιτήρηση της χώρας από την Τρόικα πρέπει πάντα να ξεκινάει από την παταγώδη αποτυχία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Όσο υπάρχουν πολίτες που επιμένουν ότι "ο Ανδρέας έδωσε ψωμί στον λαό" ή ότι "οι ξένοι δεν άφησαν τον Καραμανλή να κυβερνήσει" τόσο πιο έντονη θα μοιάζει η ανάγκη ενός από μηχανής θεού που θα επιβάλει τα μέτρα εξυγίανσης. Διότι, όσο προκλητική κι αν είναι, η δήλωση Πάγκαλου "μαζί τα φάγαμε" κρύβει και μια αλήθεια: αν όχι ότι πολλοί από μας χρησιμοποιήσαμε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα για "μια θεσούλα", τουλάχιστον ότι με δική μας εντολή οι πολιτικοί μας ασχημόνησαν σε βάρος της χώρας. Όσο τρώγανε εμείς σερβίραμε τους δίσκους και λαχταρούσαμε τα ψίχουλα που τους πέφτανε στο πάτωμα...

Θα αργήσουμε να μάθουμε αν το Μνημόνιο ήταν πράγματι μονόδρομος ή πόσο κοντά στη χρεοκοπία φτάσαμε, τις κρυφές διαπραγματεύσεις, τους λάθος χειρισμούς που εμφανέστατα έκανε η ανεπαρκής μας Κυβέρνηση. Ωστόσο, ο Παπανδρέου, έστω και αν σύρθηκε σε αυτή την απόφαση, εγκατέλειψε τις προεκλογικές λαϊκιστικές θέσεις του και συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα. Όσοι εν έτει 2010 αναζητούν τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό έχουν κάθε λόγο να τον ψέγουν. Για όλους τους υπόλοιπους η πρωτοφανής κρίση αποτελεί την ευκαιρία για τον επώδυνο εκσυγχρονισμό, εξορθολογισμό καλύτερα, της χώρας και για την ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων με την ικανότητα να εκφράσουν τους πολίτες αυθεντικότερα.

Φυσικά ο κ. Σαμαράς δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη άσκηση της πολιτικής. Με λόγο και νοοτροπία παλαιολιθικού κομματάρχη πέφτει και αυτός στην παγίδα του λαϊκισμού. Αν πέρυσι "λεφτά υπήρχαν", κατά την ανεκδοτολογικού πια χαρακτήρα αποστροφή του Πρωθυπουργού, από το ίδιο βήμα ο κ. Σαμαράς ισοσκέλισε φέτος τον προϋπολογισμό σε 15 μήνες.

Δεν τολμώ να σκεφτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον πιστεύουν. Αλλά, με το χέρι στην καρδιά, αν ο κ. Σαμαράς αύριο γίνει Κυβέρνηση τι θα κάνει; Θα γυρίσει το Μνημόνιο πίσω; Να μιλάμε και σοβαρά. Τόσο ο κ. Βάρδας, ξεκάθαρα, όσο και ο κ. Αβραμόπουλος, πιο διπλωματικά, έχουν ομολογήσει την ανάγκη συνομολόγησης ενός "μνημονίου". Πολλοί βουλευτές του κόμματος έχουν αναγκασθεί να καταπιούν τη γλώσσα τους για να μη μείνουν άστεγοι. Το αν οι όροι θα ήταν καλύτεροι με μια διαπραγμάτευση από τη ΝΔ ας το κρίνει ο καθένας, με βάση την εμπειρία από την... ικανότητα διακυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων.

Όπως έχω ξαναγράψει, ο κ. Σαμαράς ενσαρκώνει τον απόλυτο εξευτελισμό του κεντροδεξιού ψηφοφόρου, διότι όσοι μέχρι το 2004 τον θεωρούσαν πιόνι του Κόκκαλη που έφερε το ΠαΣοΚ στην εξουσία για 11 χρόνια σήμερα τον υμνούν και τον δοξάζουν. Βέβαια στην Ελλάδα η επικρατούσα λογική της ισοπέδωσης κόβει τα κεφάλια όσων ξεχωρίζουν. Ο Παπανδρέου επικράτησε ενός Βενιζέλου, ο Σαμαράς της Ντόρας. Παρότι δε θα ήθελα ούτε τον έναν ούτε την άλλη στο τιμόνι της χώρας, η σύγκριση είναι χαοτική σε σχέση με τους πολιτικούς αρχηγούς που ο λαός επέλεξε.

Αυτός ο λαός, η βάση της ΝΔ που πίνει νερό στο όνομα του Καραμανλή, στήριξε στις εκλογές του 2009 έναν αποφασισμένο (τάχα) Πρωθυπουργό στην επιλογή των "επώδυνων, αλλά αναγκαίων" μέτρων οικονομικής εξυγίανσης. Σήμερα πώς θα στηρίξει τον κ. Σαμαρά; Αν μέχρι το τέλος του 2011 υπάρχει δυνατότητα οικονομικής εξυγίανσης με ήπια μέτρα, γιατί ο κ. Καραμανλής δεν ολοκλήρωνε τη θητεία του, ακολουθώντας τη συνταγή Σαμαρά, και δραπέτευσε διά της παραιτήσεως και σιωπής;

Ομοίως, ο λαός του ΠαΣοΚ προδόθηκε από την ηγεσία του. Βέβαια η δικαιολογία υπάρχει: η ΝΔ έκρυβε τα ελλείμματα και ξεμπερδεύουμε. Μόνο που ο λαός που σήμερα θα στηρίξει τον κ. Παπανδρέου, σε πέντε χρόνια, όταν ένας γαλάζιος Πρωθυπουργός (ελπίζω όχι ο Σαμαράς) ανακαλύψει νέα κρυφά χρέη, θα ορκίζεται στο όνομα του νέου πράσινου ηγέτη του. Τότε θα είναι κάποια άλλη επικοινωνιακή πολιτική μετριότητα, ας πούμε ο κ. Λοβέρδος (που... λέει ο λόγος;), που θα ανακαλύπτει μαγικούς τρόπους μηδενισμού του ελλείμματος και με καρατζαφερικές κρυάδες (όπους αυτές περί Χάρι Πότερ, που υιοθέτησε εσχάτως ο Σαμαράς) θα ασκεί... γόνιμη αντιπολίτευση. Ο κύκλος θα διαιωνίζεται και η χώρα θα μοιάζει με το φίδι του Κέκουλε που κυνηγάει την ουρά του.

Στο ερώτημα λοιπόν Ναι ή Όχι στο Μνημόνιο, όποτε και αν τεθεί, είτε τον Νοέμβριο (έστω και αν είναι λάθος), είτε στην κάλπη των εθνικών εκλογών, η υπεύθυνη απάντηση είναι το Ναι. Όχι τόσο διότι η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη, όσο επειδή αν είναι να μάς κυβερνούν τέτοιοι πολιτικοί, καλύτερα να μάς κυβερνάει η Τρόικα, και την υποκριτική εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια ορισμένοι ας την κρατήσουν για το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Στην εθνική ξεφτίλα και υποδούλωση αυτοί μάς οδήγησαν.

Ξεκαθάρισμα

2010-09-21T19:39:00.004+03:00

Η αποπομπή Σκυλακάκη από τη ΝΔ ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο Σαμαράς είναι συνεπής στην τακτική του να εκκαθαρίσει το κόμμα από τα στελέχη που δεν τον στηρίζουν και έχει επιλέξει τον δρόμο του. Παρόλο που χρειάζεται αφέλεια στα όρια της ανοησίας για να δεχθεί κανείς ότι η προτεινόμενη οικονομική πολιτική θα φέρει πλεονάσματα σε ενάμιση χρόνο, η δημόσια διαφοροποίηση από όσα (ανόητα, ενίοτε) λέει ο (όποιος) αρχηγός καταπίνεται δύσκολα.

Και ο Σκυλακάκης είχε κάνει την επιλογή του. Μόνο που, σε αντίθεση με τον Γιαννόπουλο και την Έλσα, οι δηλώσεις δεν οδήγησαν σε τετ-α-τετ για συμμόρφωση, αλλά σε διαγραφή με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό αποδεικνύει ότι η κατηγορία για εσωκομματικές προγραφές είναι μάλλον βάσιμη.

Σε κάθε περίπτωση, είναι απόλυτο δικαίωμα του αρχηγού να διαγράφει όποιον θέλει. Έτσι λειτουργούν τα κόμματα στην Ελλάδα και η δημοκρατικότητα εξαντλείται στις ανοησίες της "βάσης". Ο Σαμαράς όμως δεν πρέπει να ξεχνάει ότι κανένα από τα σημαντικά στελέχη της ΝΔ δεν τον στήριξε απέναντι στην Ντόρα. Η λυκοφιλία με τον Αβραμόπουλο είναι ενδεικτική. Όλοι αυτοί στην πρώτη ευκαιρία θα γυρίσουν (ίσως δικαίως) εναντίον του.

Αυτή η ευκαιρία θα δοθεί στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου. Η ΝΔ δε θα διαλυθεί, πιθανότατα η τακτική του χαμηλού πήχη των 2-3 περιφερειών θα αποδώσει. Αλλά μια ήττα στην Πελοπόννησο, μια συντριβή του Κικίλια, μεγάλες απώλειες στην Κρήτη ή ο συνδυασμός όλων των ανωτέρω που είναι πολύ πιθανός, θα φέρει αναταράξεις.

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ περισσότερο διχασμένη και απομονωμένη. Οι σύμβουλοι του κ. Σαμαρά ίσως τον έχουν πείσει για την επιτυχία του αντιμνημονιακού μετώπου, αλλά ξεχνάνε ότι μέσα σε έναν χρόνο είναι πολύ δύσκολο να έρθει τόσο ραγδαία ανατροπή. Το 2006 αντίστοιχη απόπειρα του ΠαΣοΚ έπεσε στο κενό. Η γενική εικόνα του χάρτη, η γενική ιδέα του αποτελέσματος σίγουρα θα έχει πράσινη απόχρωση.

Πράττει, λοιπόν, σωστά ο Σαμαράς βγάζοντας από το κόμμα τους ντορικούς. Ας είναι όμως έτοιμος να υποστεί και τις συνέπειες, γιατί τις δυνάμεις του τις έχει υπερεκτιμήσει.

Η τέχνη του παραλόγου

2010-09-17T20:38:00.005+03:00

Το σουρεαλιστικό ανάγνωσμα έφερε τον τίτλο Hellenic Lobby και διανέμονταν δωρεάν, προφανώς με βάση κάποιο μητρώο μελών (ή φίλων), παρότι φερόταν ως "το πολιτικό περιοδικό με τους περισσότερους συνδρομητές". Εξώφυλλο; "Ο Μάκης Στεργίου προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις για τον δήμο Θεσσαλονίκης".

Ότι απευθυνόταν σε περιορισμένης πνευματικής ευθύνης αναγνώστες ήταν μάλλον δεδομένο, αλλά και η σαχλαμάρα έχει όρια. Εις τα ενδότερα μαθαίναμε ότι ο κ. Στεργίου χρημάτισε επί μακρόν πρόεδρος της μεγαλύτερης νομαρχιακής της ΝΔ στην Ελλάδα και ότι, αν το αντελήφθην σωστά, αποσύρθηκε υποχρεωτικά λόγω καταστατικής ρήτρας. Οι κομματικές περγαμηνές αναμφισβήτητες, αλλά και τα σαμαρικά γαλόνια λαμπερά και απαστράπτοντα. Πέρα από τον βίο και την πολιτεία του κ. Στεργίου, το έντυπο που σαγήνευσε το αναγνωστικό κοινό φιλοξενούσε και την ιστορία των αρχηγών της ΝΔ... ξεχνώντας τον Έβερτ (δικαίως, ίσως;), αλλά και αφιερώνοντας δυσανάλογα περισσότερο χώρο στα "σκάνδαλα" της διακυβέρνησης Μητσοτάκη από τα ίδια τα πεπραγμένα της. Και φυσικά την κλασική ωραιοποιημένη εκδοχή της ΠολΑν...

Τώρα πού το θυμήθηκα θα πει κανείς... Ο κ. Στεργίου κατέρχεται ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη στήριξη του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος φυσικά τον υποχρέωσε να τα μαζέψει από τη ΝΔ. Χαράμι το προεδριλίκι τόσα χρόνια.

Τέλος πάντων, αν ξεπεράσουμε την προσβλητική γελοιότητα του εξωφύλλου, μια κωλοτουμπίτσα ενός ακόμα αγνού ιδεολόγου δεν προκαλεί έκπληξη. Σε αντίθεση με την καμπάνια της Καθημερινής για τον αξιότιμο κ. Ευθυμιάδη...

Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις ότι τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα υπηρετούν με αγνότητα την αλήθεια και την πληροφόρηση. Σίγουρα η επιχείρηση του κ. Αλαφούζου κάποιο λόγο θα είχε όταν φιλοξενούσε επί δύο μήνες φωτογραφίες του κ. Ευθυμιάδη στα άρθρα για τον δήμο Θεσσαλονίκης ή όταν του προσέφερε το βήμα του ΣΚΑΪ. Όχι απαραίτητα κάτι βρώμικο, μπορεί να ήταν φίλοι, συμμαθητές ή να είχε εκτιμήσει τα προσόντα του. Όμως είναι διαφορετικό αυτό και διαφορετικό να φέρεται ο κ. Ευθυμιάδης ως η κεφαλή μιας ευρύτατα υποστηριζόμενης κίνησης πολιτών που αγανάκτησε με τη διοίκηση του δήμου κ.λπ. κ.λπ.... Ειδικά όταν ο κ. Ευθυμιάδης ήταν πράγματι πολύ γνωστός -στον συγγενικό και επαγγελματικό του κύκλο. Διότι, ζώντας 20 χρόνια σε αυτή την πόλη και παρακολουθώντας από παιδί τα πολιτικά, εγώ δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ.

Αυτό βέβαια ίσως είναι καλό για τον ίδιο, καθώς υπάρχουν άλλοι πασίγνωστοι από τα τηλεοπτικά τους καραγκιοζιλίκια και πασίγνωστα ανίκανοι. Εάν επρόκειτο για ένα έντυπο που εξέδιδε ο ίδιος ας έγραφε ό,τι ήθελε -ακόμα και ότι οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν μπροστά και από τον κ. Στεργίου, πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο. Όταν όμως πρόκειται για ένα σοβαρό και έγκυρο φύλλο, όπως η Καθημερινή, κάτι βρωμάει -με όλον τον σεβασμό στον κ. Ευθυμιάδη και τις τεράστιες μάζες που εκπροσωπεί. Πάντως το ΠαΣοΚ τελικά δεν τσίμπησε...

Μήπως όμως έχουν δίκιο να μας περνάνε για ηλίθιους; Δεν ξέρω αν ο Ευθυμιάδης ή ο Στεργίου θα ήταν καλοί δήμαρχοι. Ξέρω ότι δε θα εκλεγούν, όπως ξέρω ότι καμία δημοσκόπηση δεν μπορεί να πήρε ποτέ στα σοβαρά τις υποψηφιότητές τους και ότι δεν εκπροσωπούν κανέναν εκτός του εαυτού και των φίλων τους. Αν όμως μπορεί να γράφονται τέτοιες αηδίες, είτε απευθύνονται σε φανατικό κομματικό κοινό, είτε σε "σοβαρούς" αναγνώστες, μάλλον η τέχνη του εφικτού (όρος εντελώς άστοχος κατά τη γνώμη μου) έχει αντικατασταθεί από την τέχνη του παραλόγου σε όλο το μεγαλείο του.

Οι άντρες φοράνε παντελόνια

2010-09-16T19:38:00.003+03:00

Η κατάθεση της συζύγου του κ. Βουλγαράκη δίνει θαυμάσια ευκαίρια στον τέως να λύσει την περίφημη σιωπή του. Για την ακρίβεια, αν δεν τη λύσει ούτε τώρα, δε θα έχει απομείνει κανένας που να μη θεωρεί τον κ. Καραμανλή την απόλυτη προσωποποίηση της ξεφτίλας.

Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να ακούσω τι έχει να πει. Όσο ξεκάθαρο είναι ότι η βολική εκδοχή της μισής Κυβέρνησής του να δρα ανεξάρτητα από τον ίδιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, άλλο τόσο ξεκάθαρο είναι και ότι το κοινό αίσθημα περί τιμωρίας των ενόχων δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί.

Τα πρώτα δείγματα γραφής μάς τα έχει δώσει από την υπόθεση Αγγέλου, όταν έκανε με απόλυτη επιτυχία την πάπια. Τότε ο κ. Αγγέλου ήταν ένας ακόμα σύμβουλος. Σήμερα η κ. Πελέκη είναι μία ακόμη κατηγορούμενη, ωσάν αυτό να απαλλάσσει τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και αν είναι αλήθεια ότι η υπόθεση του Βατοπεδίου είναι ασήμαντη μπροστά σε άλλα σκάνδαλα πράσινης απόχρωσης.

Αλήθεια ο κ. Σαμαράς μέχρι πότε θα καπελώνεται από τον τέως; Πότε θα τιμήσει τα δικά του παντελόνια αποτινάσσοντας τον καραμανλικό ζυγό από τον σβέρκο του; Όση ευγνωμοσύνη και αν αισθάνεται στο σύστημα που τον στήριξε και τον ανέδειξε. Ακόμα και ο "Γιωργάκης" κάποια στιγμή αντελήφθη τον μονόδρομο της ρήξης με τον Σημίτη...

Ταγμένοι στην υπεράσπιση του Συντάγματος

2010-09-09T19:27:00.004+03:00

Η υποψηφιότητα του Αλέκου Αλαβάνου για την περιφέρεια Αττικής αποτελεί την πιο πρόσφατη εξέλιξη στο σίριαλ της διάλυσης του ΣυΡιζΑ. Δεν αποτελεί είδηση και οι πολιτικοί ελιγμοί του δεν παρουσιάζουν πλέον κανένα ενδιαφέρον, σε αντίθεση με όσα κωμικοτραγικά είπε στη συνέντευξη τύπου.

Από σήμερα, λοιπόν, οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς. Ο Αλαβάνος θα κλείσει τις πόρτες στην τρόικα και θα υπερασπισθεί το Σύνταγμα της χώρας. Είναι άλλωστε γνωστός ο σεβασμός του προς τον καταστατικό χάρτη της, όπως και στο σύνολο της νομοθεσίας της. Μας το υπενθύμισε σχολιάζοντας ότι το μέτωπο κατά του άρθρου 16 έχει διασπασθεί. Αν οι καταλήψεις, οι πορείες και οι τραμπουκισμοί δεν αρκούσαν για να αντιληφθούμε πώς προστατεύει το Σύνταγμα ο εν λόγω, μπορούμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ζημιώσει τη χώρα και από νέο πόστο.

Πάντως, για να ασχοληθούμε και με κάτι πιο σοβαρό, η προσπάθεια να λάβουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος κατά του Μνημονίου κατά πάσα πιθανότητα θα ζημιώσει τους εμπνευστές της. Ειδικά τη ΝΔ, από την οποία θα περίμενε κανείς να αρθρώσει λόγο θετικό, δημιουργικό και όχι να ταυτίζεται με την Ακροαριστερά.

Οι λόγοι είναι σχετικά απλοί. Η ΝΔ φέρει μερίδιο της ευθύνης της χρεοκοπίας και γι' αυτό πολλά στελέχη της έστω και με υπαινιγμούς έχουν ταχθεί υπέρ του (μονοδρόμου του) Μνημονίου. Έπειτα, και για πολλούς πολίτες η διεθνής εποπτεία μοιάζει αναγκαίο κακό. Η ημεδαπή ηγεσία ούτως ή άλλως απέτυχε... Τέλος, και κυριότερο, επειδή είναι αδύνατον μέσα σε έναν χρόνο να μεταβληθεί η πολιτική κατάσταση, το ΠαΣοΚ όλα δείχνουν πως θα νομιμοποιηθεί να διεκδικήσει τη "νίκη" τη Δευτέρα μετά τον β' γύρο.

Αν λοιπόν το αντικυβερνητικό μέτωπο επικρατήσει, η Αριστερά θα δικαιωθεί, αλλά η ΝΔ δεν πρόκειται να καρπωθεί κανένα όφελος. Ούτως ή άλλως η εσωκομματική συγκυρία καθιστά το εκλογικό μέλλον της ζοφερό. Αν φυσικά το ΠαΣοΚ επικρατήσει, ούτε λόγος να γίνει. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ερμηνεία του αποτελέσματος σε αυτήν την περίπτωση...

Για τον Αλαβάνο η επιλογή είναι εύκολη και εύλογη. Για τον Σαμαρά είναι άλλο ένα πολιτικό λάθος. Ας παραδειγματιστεί όμως από τον πρώην πρόεδρο της ΚΟ του ΣυΡιζΑ, τη δόξα και τις κωλοτούμπες του οποίου ζήλεψε. Και ο Τσίπρας κέρδισε τον Κουβέλη, αλλά σήμερα οι πρωτοβουλίες του δεύτερου είναι ελκυστικές για όλο το πολιτικό φάσμα, ενώ ο "νικητής" βλέπει τη συμμαχία της οποίας ηγείται να διαλύεται -με ευθύνη του.

Αυτό για όσους νομίζουν ότι το κομματικό brandname αρκεί για την επιτυχία.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα...

2010-09-07T20:34:00.003+03:00

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα γινόταν αν ο ανασχηματισμός δεν είχε προαναγγελθεί από εβδομάδων και ο Πρωθυπουργός δεν είχε λάβει τις αποφάσεις του -αφού ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι δημοσιογραφικές πηγές ευστόχησαν. Ευστόχησαν τόσο, που κάποια στιγμή κατά τις 12 αναρωτήθηκα αν οι αλλαγές είχαν ανακοινωθεί επισήμως και έχασα την εμφάνιση του κ. Πεταλωτή, αλλά τελικά οι διαρροές την είχαν καταστήσει περιττή.

Όπως και να 'χει ούτε επικοινωνιακά διέπρεψε ο κ. Παπανδρέου, ούτε υπάρχει ιδιαίτερο περιθώριο αισιοδοξίας. Με μία μόνο "αποπομπή", της κ. Μπατζελή, και μάλιστα όχι λόγω αναποτελεσματικότητας (αφού ο Πρωθυπουργός την προόριζε για θέση περιφερειάρχου), αναρωτιέμαι ποιο είναι το έργο της Κυβέρνησης που έχει τόσο ικανοποιήσει τον Πρόεδρό της ώστε να έχει κρατήσει τους πάντες, έστω με νέα καθήκοντα. Δεν απομάκρυνε ούτε καν τα φθαρμένα και καμένα πρόσωπα, όπως η κ. Κατσέλη, επιλογή που προξενεί απορία.

Το δε υπουργείο Λοβέρδου προκαλεί γέλωτα, που αδυνατούν να καταπνίξουν ακόμα και οι πασοκόφιλοι δημοσιογράφοι. Η ανακατωσούρα των νοσοκομείων με τον αθλητισμό απλά βαραίνει περισσότερο τον νέο υπουργό, ενώ η συνύπαρξη του υπουργείου Υγείας - Διατροφής - Άθλησης με το Αγροτικής Ανάπτυξης - Τροφίμων καταδεικνύει διά γυμνού οφθαλμού τη σύγχυση αρμοδιοτήτων, με τα "φαγώσιμα" να περιλαμβάνονται στην ονομασία δύο υπουργείων. Και που να πιάσουμε τα άλλα: τις επενδύσεις (μεταξύ Παμπούκη και Χρυσοχοΐδη), το ξαναμάζεμα της ναυτιλίας, τα θέματα καταναλωτικής προστασίας (στο Εργασίας!), τη μετακίνηση των κοινωνικών ασφαλίσεων στο Υγείας με διατήρηση του Εργασίας... Εκτός αν η τελευταία δεν έγινε ποτέ και δεν το μάθαμε.

Αυτή, δε, η γελοιότητα με τις μετονομασίες των υπουργείων πρέπει να σταματήσει, ακόμα και αν αποφασίζεται μετακύλιση αρμοδιοτήτων. Σκεφτείτε τα ανόητα έξοδα της αλλαγής σφραγίδων σε κάθε δημόσια υπηρεσία... Χαμένα λεφτά.

Τέλος πάντων, όπως και αν βαφτιστούν, οι τομείς άσκησης του κυβερνητικού έργου χοντρικά ταξινομούνται σε δέκα:
1) Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης,
2) Εξωτερικών,
3) Άμυνας,
4) Δικαιοσύνης - Δημόσιας Τάξης,
5) Οικονομικών,
6) Εμπορίου - Βιομηχανίας - Ανάπτυξης,
7) Υποδομών - Μεταφορών - Επικοινωνιών,
8) Υγείας - Κοινωνικών (Εργασίας - Ασφάλισης),
9) Πολιτισμού - Παιδείας - Νεολαίας - Αθλητισμού και
10) Περιβάλλοντος - Ενέργειας - Φυσικών Πόρων (Αγροτικά, Αλιεία κ.λπ.).

Δεν πρόκειται βέβαια να υποδείξω στον Πρωθυπουργό πώς θα σχηματίσει την Κυβέρνηση, ούτε, φυσικά, έχω το νοσηρό όνειρο να σχηματίσω μια μέρα τη δική μου! Όμως, μέσες - άκρες, αυτοί είναι οι τομείς, με λίγα περιθώρια αλλαγών (π.χ. ο τομέας της ενέργειας στο Ανάπτυξης ή η Ναυτιλία).

Βέβαια, ιστορικά, ο Πρωθυπουργός, αξιολογώντας ορισμένους τομείς ως πιο σημαντικούς, αυτονομεί κάποια υπουργεία. Έτσι έχουμε χωριστό Πολιτισμού, Ναυτιλίας, παλαιότερα Τουρισμού κ.λπ. Αυτές οι επιλογές συνήθως υπαγορεύονται από αίτια άλλης φύσεως, επικοινωνιακής ή εκλογικής (βλέπε Αιγαίου και Μακεδονίας - Θράκης). Δε νομίζω ότι αλλάζει κάτι στην πράξη αν οι υπογραφές πέφτουν από υπουργό, υφυπουργό, γενικό γραμματέα ή οποιονδήποτε άλλον.

Το πρόβλημα είναι η ανυπαρξία πολιτικής στρατηγικής και όχι η ανυπαρξία υπουργείων. 3, 13 ή 23, η διαφορά είναι μικρή όταν υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική σε κάθε θέμα. Δεν ήταν π.χ. η κατάργηση του υπουργείου Ναυτιλίας ή του Τουρισμού που έφερε αρνητικά αποτελέσματα, αλλά η απουσία σαφούς πολιτικής και ο κατακερματισμός αρμοδιοτήτων.

Πρόβλημα υπάρχει, πάντως, όταν οι αρμοδιότητες των τομέων ανακατεύονται. Ο αθλητισμός δεν έχει δουλειά με τα νοσοκομεία και το επιχείρημα της μαζικής άθλησης για λόγους πρόληψης είναι το λιγότερο γελοίο. Εκτός αν περάσει και η εποπτεία των σχολείων στο Υγείας, ώστε να προωθηθεί η αγωγή υγείας στο πρόγραμμα των μαθητών. Αντίστοιχα παραδείγματα, όπως η συγχώνευση του Δημόσιας Τάξης στο Εσωτερικών επί Καραμανλή ή παλαιότερη πρόταση του κ. Παπανδρέου για συγχώνευση Παιδείας και Εργασίας (για σύνδεση με την αγορά!) εξυπηρετούν λόγους εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, επιφέροντας σύγχυση αρμοδιοτήτων.

Χάθηκε όμως μια μεγάλη ευκαιρία, η συσχέτιση με τον Καλλικράτη. Περιορισμός του αριθμού των υπουργείων σε συνδυασμό με αποκέντρωση αρμοδιοτήτων προς τους περιφερειάρχες θα εξυπηρετούσε την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, θα αποτελούσε αποκέντρωση στην πράξη (και όχι στη σφραγίδα του υπουργείου), αλλά θα επέτρεπε και την πιο εύρυθμη λειτουργία της Κυβέρνησης, καθαρά στη χάραξη πολιτικών. Αλλά με σαράντα τόσα μέλη, η εύρυθμη λειτουργία του υπουργικού συμβουλίου τίθεται εξ αρχής εν αμφιβόλω.

Σε κάθε περίπτωση ας ευχηθούμε οι επιλογές του κ. Παπανδρέου να αποδειχθούν εύστοχες, παρότι υποκρύπτουν σκοπιμότητες εσωκομματικές, προεκλογικές και γεωγραφικές, για το καλό όλων μας.

Τζάμπα μάγκες

2010-09-01T18:05:00.004+03:00

Ο κ. Σαμαράς τα έκανε μαντάρα τελικά και στη μόνη Περιφέρεια όπου το ψηφοδέλτιο της ΝΔ ετύγχανε της γενικής αποδοχής των στελεχών του κόμματος.

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης πριν από 8 χρόνια εξελέγη Νομάρχης απέναντι στον κ. Χατζησάββα, ο οποίος είχε επιχειρήσει να τρομοκρατήσει με την καμπάνια του τον κόσμο με τα αξέχαστα τανκ... Τότε κάθε σοβαρός άνθρωπος αντέδρασε, και γι' αυτό ο νομός Θεσσαλονίκης, πράσινος επί χρόνια, γύρισε στο γαλάζιο από την πρώτη Κυριακή. Σήμερα ο Νομάρχης έχει εξελιχθεί σε φιγούρα γραφική. Εξετέθη, εξέθεσε το κόμμα του, εξέθεσε και όσους τον ψήφισαν για τη Νομαρχία. Και βρέθηκε και ένα 10% των Νεοδημοκρατών με περίεργη αίσθηση του χιούμορ που τον έκρινε άξιο για την ηγεσία του κόμματος. Δυστυχώς αυτό μαρτυρά τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες αυτής της χώρας επιλέγουν την ηγεσία τους.

Αν λοιπόν ο κ. Σαμαράς ήθελε να τηρήσει τις "αρχές" του ή να κάνει επίδειξη δύναμης θα έπρεπε προ καιρού να έχει αποσύρει τον Νομάρχη. Με τα σημερινά τερτίπια του απλά έδειξε την ανασφάλεια που αισθάνεται.

Ο Διονύσης Ψωμιάδης είναι επί οκταετία Αντινομάρχης. Τα καθήκοντα τα ανέλαβε με απόφαση του αδερφού του, αλλά στο νομαρχιακό συμβούλιο εξελέγη δύο φορές με τον σταυρό των ψηφοφόρων. Επί 8 χρόνια η ΝΔ δεν ενοχλήθηκε. Δεν ενοχλήθηκε ούτε ο κ. Σαμαράς ώστε να κλείσει προ μηνών το θέμα, αφού ήταν γνωστή η πρόθεση του κ. Π. Ψωμιάδη να περιλάβει τον αδερφό του στο ψηφοδέλτιο.

Αποτελεί όμως αποθέωση της υποκρισίας η αποδοχή του κ. Τζιτζικώστα, ο οποίος όχι μόνο αποτελεί τυπικό γέννημα της οικογενειοκρατίας που ενοχλεί τον Σαμαρά, αλλά αποδοκιμάστηκε και από τον κόσμο αποτυγχάνοντας να εκλεγεί βουλευτής... Και τον ενόχλησε ο Διονύσης, που έβγαινε με την ψήφο του λαού.

Τον Ψωμιάδη δε θα τον ψηφίσω και ελπίζω για το καλό όλων μας στην Κεντρική Μακεδονία να ηττηθεί. Πολιτικοί αυτού του ύφους μόνο ζημιά μπορούν να κάνουν. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη από την κωλοτούμπα που έκανε: Από τη μια διακήρυττε ότι η υποψηφιότητά του είναι "ανεξάρτητη" και ετοίμαζε μπαϊράκι, από την άλλη έφυγε με την ουρά στα σκέλια. Κρίμα που παρίστανε τον μάγκα και τον ντόμπρο...

Αλλά άλλο είναι το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα. Ο Σαμαράς τώρα έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι με την πολιτική της ιδεολογικής περιχαράκωσης του κόμματος έχει δημιουργήσει μόνο δυσαρέσκεια. Τα μπαϊράκια σηκώνονται το ένα πίσω από το άλλο, και μάλιστα από στελέχη όχι πρωτοκλασάτα. Η λύση δεν είναι να παριστάνει τον μπαμπούλα και να απειλεί με διαγραφές, ούτε να καλεί σε τετ-α-τετ για να τραβάει αυτιά. Ο Σαμαράς από τις "αταξίες" της τριάδας Παπαδημητρίου, Γιαννόπουλου και Ψωμιάδη βγήκε περισσότερο ζημιωμένος απ' ό,τι αν τους διέγραφε. Όχι μόνο τον εμπαίζουν, αλλά ξεμπερδεύουν και με μερικές διευκρινίσεις, ενώ ο αρχηγός φαίνεται πως διστάζει να επιδείξει πυγμή.

Αυτοί που σίγουρα βγήκαν χαμένοι είναι οι τρεις τους. Διότι οι διαφοροποιήσεις είναι τζάμπα μαγκιές αν ακολουθούνται από κωλοτούμπα. Έστω και υποκριτική.